charisma | Leren

Film geregisseerd door Zhang Yimou.

De schoolmeester van een klein schooltje in een chinees dorp op het platteland, moet voor een maand weg voor familiezaken. De burgemeester komt aan met Wei Minzhi, een dertienjarig meisje. In de ogen van meester Gao, kon een dertienjarige het beslist niet overnemen. Maar de burgemeester van het dorp, die geen enkele andere vervanger had kunnen vinden stelt hem voor een voldongen feit.

De meester vraagt aan Wei wat ze kan. Ze kan zingen. Echter halverwege het couplet is ze de tekst vergeten, dat gebeurt tot twee keer toe. Dan zegt de meester: ‘Ik zal het voor je zingen en doe mij dan na’. Zo leert Wei het lied. De meester wil dat ze elke dag een lied aan de kinderen leert. Hij vraagt ook of ze kan schrijven. Dat kan Wei. Ze moet elke dag het bord volschrijven en één krijtje hebben gebruikt. Verder moet ze op de kinderen letten wat betreft ruzie maken en voor als het slecht weer is, moet ze ze tot de brug brengen. Wei vraagt om haar loon. De meester zegt dat ze dat van de burgemeester moet krijgen. Die had doorverwezen naar de meester. Wei laat het er niet bij zitten. Als de burgemeester de meester met de jeep wegbrengt rent ze achter de auto aan en roept ze de burgemeester. Ze wil dat de afspraak over het haar beloofde geld bekrachtigd wordt.

Als de nieuwe schoolweek start doet Wei eerst niets. Ze gaat op het stoepje in de zon zitten. De kinderen rennen en vechten op het schoolplein. Dan komt de burgemeester en die sommeert haar aan het werk te gaan.

De klas wil haar niet accepteren. Wei is maar een jaar ouder, dan de oudsten van de klas. Als ze zegt dat de leerlingen haar teksten moeten overschrijven, zeggen de kinderen: ‘Dat kunnen wij niet!’. Maar Wei neemt er geen genoegen mee. Ze sommeert de kinderen de tekst over te schrijven en geeft aan dat ze niet weg mogen als het niet klaar is. Dan volgt strijd. Kinderen proberen weg te komen, maar Wei houdt vast en is streng en bits.

De klassenoudste komt naar haar toe en wil dat Wei ruzies oplost, omdat zij de juf is en dat kan. Wei zegt dat ze dat niet doet. De klassenoudste houdt aan en zegt dat zij kind is en het niet kan. Wei zegt weer het niet te doen.

De volgende dag begint Wei met een presentielijst. Ze noemt de kinderen bij de naam, leert ze kennen. Het is het begin van aandacht in de klas. Wei maakt ook duidelijk dat zij conflicten tussen de kinderen niet gaat oplossen.

De hoofdopdracht komt al snel in gevaar. Eén van de kinderen is een getalenteerd sportster, ze wordt door een scout en de burgemeester van school gehaald. Wei mobiliseert de klas haar te helpen dit tegen te gaan. Het mislukt, maar deze actie brengt de klas als groep wel dichter bij elkaar.

Dan is er weer een kind wat is verdwenen. Wei gaat onmiddellijk naar de ouders van het kind. Daar ligt de moeder ziek op bed. Er is armoe en er zijn schulden. Zhuang moest daarom gaan werken in de grote stad. Wei neemt hier geen genoegen mee, ze besluit dit kind terug te halen. Van de burgemeester krijgt ze geen steun. Daarom maakt ze met de klas plannen, voert die uit en stelt ze bij. Er moet geld komen voor een buskaartje naar de stad. Maar Wei weet niet eens hoeveel dit kost en bij het berekenen van hoe lang er voor gewerkt moet worden maakt ze fouten. Ze blijft authentiek en stelt zich kwetsbaar en lerend op. De kinderen nemen haar volledig serieus en er ontstaat een lerende omgeving.

Eenmaal in de stad is er geen beginnen aan, ze zoekt overal, maar geen Zhuang. Uiteindelijk post ze een etmaal lang bij de televisie. Ze krijgt haar zin en komt in een show met de hoop dat Zhuang haar ziet. Wei schuwt wel de media, maar niet haar emoties, ze is bezorgd voor Zhuang. De actie werkt. Als ze terugkomen in het dorp, zijn er vele cadeautjes naar de school gestuurd, waaronder enkele dozen met gekleurd krijt. Zhuang schrijft op het bord ‘Juffrouw Wei’. Met deze erkenning zie je hoe alle kinderen zich thuis voelen op de school en er een hechte gemeenschap is ontstaan.

In de film valt op dat Wei authentiek blijft, waardoor allerlei emoties de revu passeren. Die emoties zijn voorafgaande aan het bijpassend handelen, al op haar gezicht te lezen. Wei leert samen met haar pupillen en heeft het lef zich kwetsbaar op te stellen.