Leve de NS

Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

Meestal wordt er geklaagd over de NS maar nu wil ik de Nederlandse Spoorwegen een dikke pluim geven. Ik heb het over een vrouwelijke conducteur die dienst had op dinsdagavond 31 maart 2026. Ik vertel …

Station Roosendaal – Ingang

Ik ging van Goes naar Roosendaal met een intercitytrein. Ik zat lekker te lezen. Naast me op de stoel lag mijn trui, mijn jas en een klein rugzakje. Het was rustig op de trein. Na de stop in Bergen op Zoom trek ik mijn trui, jas en rugzakje weer aan. Ik stap uit en check uit met mijn OV-chipkaart. In de stationshal klop ik (naar gewoonte) even op mijn achterzakken. CHIPS … geen telefoons. Help. Voor de zekerheid kijk ik in mijn rugzakje maar nee … CHIPS, ik ben mijn telefoons (een Nederlandse en een Mozambikaanse) vergeten op de trein. Waarschijnlijk lagen ze onder de trui, jas en rugzakje. Zeker niet op het tafeltje voor me. Of ze zijn uit mijn achterzak gegleden, dat kan ook.

Die trein is al op weg naar Dordrecht en verder. Ik loop de kiosk binnen en vraag aan de jongen van dienst of ik zijn telefoon mag gebruiken om ‘mezelf’ te bellen. Hij kijkt glazig voor zich uit. Een man die mijn verzoek had gehoord bood vriendelijk zijn telefoon aan. Mijn eerste held van de dag. Ik ken maar één nummer uit mijn hoofd – mijn eigen nummer. Alle andere nummers staan opgeslagen in mijn twee telefoons.

Ik bel … er wordt (gelukkig) opgenomen en ik zeg: “Hallo, U spreekt met de eigenaar van de telefoon die U nu opneemt. Ik ben mijn twee mobieltjes daarnet vergeten op de intercity richting Amsterdam Centraal. U bent nu op weg naar Dordrecht denk ik.” “Nee” antwoordt een vrouwenstem. “Ik ben op weg naar Vlissingen. Een vriendelijke passagier gaf uw telefoons aan mij. Ze zijn dus niet gestolen. Ik ben NS-conducteur en ik heb al met uw zoon J gesproken. Op terugweg vanuit Vlissingen geef ik straks uw mobieltjes aan hem op het perron van Rilland Bath.” Ik bedank haar uitvoerig en zeg erbij “U bent mijn heldin van de dag.” En dat meen ik.

Ik bedank ook de man wiens telefoon ik even mocht lenen. 👍 Hij wil geen vergoeding voor gemaakte kosten. Een hele grote OEF, mijn telefoons zijn terecht. Ik wandel (min of meer) rustig naar de bioscoop. Ik kan nu niemand bellen of mailen maar dat zal vast de volgende ochtend wel gaan vanaf mijn logeeradres in Goes.

Tot zover het NS-verhaal. Mijn zoon kreeg inderdaad mijn telefoons op het perron in Rilland Bath. Hij bracht ze vervolgens naar mijn logeeradres. Toen ik ’s nachts thuiskwam lagen ze op me te wachten. Nogmaals OEF.

Natuurlijk ben ik blij en opgelucht maar ik vroeg we wel af hoe die vrouw zo snel contact kon opnemen met mijn zoon. Ik heb beide telefoons zodanig ingesteld zodat je ook zonder scherm-ontgrendeling drie noodnummers kunt zien: Isabel, Catelijne en Jules. Ik was die hele instelling vergeten maar god-zij-dank deed ik dat in de jaren van volle verstand. Nu vind ik mezelf een kluns maar dat mag ik van een goede vriendin niet zeggen over mezelf.

Dank aan de onbekende NS-mevrouw.

Siegfried

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Alweer een nieuwe ervaring. Iets dat ik op mijn lijstje ‘Dit doe ik voor het eerst’ kan plaatsen. Afgevinkt. Naar de opera in de bioscoop. Ik zag bij toeval een reclame voor de opera ‘Siegfried’ van Richard Wagner. Deze opera is deel drie van vier opera’s die samen ‘De Ring des Nibelungen’ wordt genoemd. Ik zag deze opera’s al tweemaal eerder in Amsterdam. Ik ben fan, ik vond de ensceneringen destijds spectaculair.

Nieuwsgierig als ik ben, klikte ik dus verder toen ik die reclame zag. Wat blijkt?

Royal Ballet & Opera uit Londen vertoont rechtstreeks opera’s en balletten in bijna 1000 bioscopen in 20 landen. Ik boekte een kaartje (24,95 euro) voor de voorstelling van ‘Siegfried’ in de bioscoop in Roosendaal.

Een bijzondere ervaring – mede door de lengte. De voorstelling begon om 18.15 en eindigde om 23.55. Een blonde presentatrice heet het wereldwijde publiek welkom in The Covent Garden in West End. Zij interviewt de directeur van het gezelschap en dan schakelen ze naar de theaterzaal. We zien het publiek binnenlopen, het orkest in de bak stemt de instrumenten onder leiding van de concertmeester. Het licht gaat uit, de dirigent komt op, schudt handen en buigt naar het publiek. Het bekende ritueel zoals ik dat ken van al die eerdere voorstellingen waarbij ik zelf aanwezig was.

De ouverture wordt gespeeld, het doek gaat op en het eerste bedrijf begint in de smidse van Mime.

Foto’s ©2026 Monika Rittershaus

De hele opera is voorzien van Nederlandse ondertiteling. Erg prettig. De televisieregisseur heeft zich zeer goed voorbereid. Alles wordt schitterend in beeld gebracht. Ik heb nog nooit van zo dichtbij de emoties van de acteurs (m/v) gezien. Tot in detail. De bioscoop is natuurlijk veel geschikter voor zo’n mooie ervaring dan de televisie of de laptop thuis.

In de twee pauzes krijgen we een kijkje achter de schermen met onder andere interviews met een decorbouwer en de dirigent. Ik schrijf hier geen recensie over het orkest of de acteurs maar de vertolking van Mime (Peter Hoare) en Der Wanderer (Christopher Maltman) vond ik buitengewoon goed. Ook Siegfried (Andreas Schager) verdient alle lof maar eigenlijk vind ik hem iets te oud voor deze rol. Het derde bedrijf waarbij Siegfried Brünnhilde (Elisabet Strid) wekt, vond ik niet heel overtuigend. Of was ik gewoon moe en ongevoelig voor dit eeuwig durend liefdeslied?

Al met al een mooie ervaring. Mocht je meer willen weten, lezen of zien, klik dan HIER of HIER.

In de serie: KUNST en CULTUUR

Hermaphrodite

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Er staan enkele stukjes al maanden, zelfs jaren, klaar bij mijn concepten. Nee, dat is niet helemaal waar; ze moeten nog wat gekneed worden tot een bruikbaar en publiceerbaar logje. Een van die concepten kreeg als titel ‘Hermaphrodite’. In de zomer van 2024 zag ik namelijk tot tweemaal toe (in Madrid en in Rijsel) een indrukwekkend beeldhouwwerk met die titel: ‘Hermaphrodite’. Beide keren was ik verbaasd want dat werk staat / ligt toch in Firenze … Of was het toch in Rome of in het Louvre in Parijs?

Hermaphorodite – François-Dominique-Aimé Milhomme (1808) – Museum voor Schone Kunsten – Rijsel, Frankrijk

Een woordje uitleg (in het Frans)

Een extra woordje uitleg – met dank aan het wereld wijde web dat me wat bijpraatte. Ik had het ook aan AI kunnen vragen maar ik vogelde het liever zelf uit. We kennen de mythe dankzij een verhaal van Ovidius.

Nymf Salmacis en Hermaphrodite, Jean- François Navez, 1829 (Gent, België)

Bosvijver met Salmacis en Hermaphrodite – Moyses Wtenboeck (1627) – Mauritshuis, Den Haag

Dit verhaal heeft al heel wat kunstenaars geïnspireerd. In Pompeï vond men een fresco met daarop Pan en Hermaphrodite. Beroemd is de beeldhouwversie van Gian Lorenzo Bernini die de mythologische figuur te slapen legt op een (marmeren) matras. Dit beeld is vervolgens heel wat keren gekopieerd. Vandaar versies in heel wat musea in de wereld. In het Prado in Madrid mocht ik niet fotograferen. In Rijsel (Lille) wel. Dat zijn de foto’s bovenaan dit stukje.

Hermafrodiet is thans de benaming voor planten of dieren met beide geslachtskenmerken. Ik vertelde al eens eerder dat wij zo’n papaja-boom in de tuin hebben. Klik HIER.

In de serie: BEELDENDE KUNST en ZOMER 2024

Smachtende algoritmes

Tags

, , , , , , , ,

Ik had eerst ‘Smachtende Vrouwen’ als titel in gedachte. Nee – toch maar niet. Het verdomde algoritme zal vast ‘Smachtende Koen’ als titel voorstellen. Hahaha. Nee, het smachten is onder controle ondanks dat ik Isabel al ruim een maand niet meer in mijn armen (en bed) heb omarmd. Dat komt wel weer.

Het algoritme dat ik bedoel is die digitale wijsneus op Facebook die denkt te weten wat ik graag zie. Ken je het fenomeen ‘reels’? Dat zijn korte filmpjes. Bij mij zijn het afwisselend: korte recepten – meestal in de airfryer, fragmenten van cabaretiers, goocheltrucs, het kweken van fruit of kruiden en … smachtende vrouwen.

REELS – op mijn Facebook

Klik ik op zo’n foto dan start een kort filmpje dat steeds maar weer wordt herhaald. De aangeklikte dames paraderen op een denkbeeldige rode loper, catwalk of strandboulevard. Sommigen spreken de kijker aan met teksten zoals: “Ben jij een eerlijke man die van een goed gesprek houdt, stuur me dan een berichtje. Dan ben ik op zoek naar jou.” Er zijn vier mogelijkheden: een 👍 geven, een chatbericht sturen, het filmpje (reel) doorsturen of verder scrollen. Uit nieuwsgierigheid klik ik zo’n berichtenkolom wel eens aan. Daar staan dan teksten als: “Wow. Those eyes, that body, that face. I flirt with you ❤️”Maar nog veel vaker: “AI-shit”.

Een variant spreekt Nederlands, met een zwoele glimlach en een uitnodiging om te chatten. Zoals deze dame uit de facebookgroep ‘Singels in de buurt’

Singels in de buurt

En zij is niet de enige. Ik maakte ter illustratie een schermafbeelding van de groep ‘Eenzame harten’...

Als ‘onderzoeksblogger’ (hahaha) ben ik benieuwd wie of wat hier achter schuil gaat? Dat er datings-sites bestaan weet ik maar of deze methode eigenlijk een stiekem geld-verdien-project is, heb ik nog niet kunnen achterhalen. Vast wel. En dat er ‘ai’ wordt gebruikt lijkt me duidelijk. Alle dames zijn sexy gekleed met nadruk op hun decolleté en een flinke boezem. Hun ingesproken teksten lijken heel erg op elkaar. Ze spreken je aan in het Nederlands, Duits, Engels, Spaans of Portugees. “Ben jij een oudere man en ben dapper genoeg om een gesprek met me te beginnen. Durf jij mij jouw vrouw te noemen in het openbaar, stuur mij dan een bericht.”

En dan is er nog de categorie donkere vrouwen. (Dat verdomde algoritme kent me 🤪).

The Family Circle Show (Facebook)

Meestal beginnen hun oproepen met de woorden: “Heb jij de leeftijd van mijn vader en durf jij een zwarte vrouw in het openbaar zoenen, laat dan een berichtje achter want ik ben op zoek naar jou.”

Hahaha … weer met plezier een stukje geschreven op mijn blog.

Lezen en luisteren (#24)

Tags

, , , , , , , , , , ,

Even deze serie bijwerken, vooral als persoonlijk geheugensteuntje. En net zoals alle vorige keren … ik lees en luister veel minder naar boeken als ik in Nederland ben. Te veel afleiding. Domme televisie. Uiteraard lees ik minder als ik op bezoek ben bij mensen. Dan zetten de vijf of tien bladzijden ’s avonds in bed nauwelijks zoden aan de figuurlijke dijk.

Wat las of luisterde ik sinds 23 januari? Laat ik beginnen met de twee boeken die ik heb geluisterd. In de auto of tijdens mijn minstens-6000-stappen-per-dag.

Twee (luister) thrillers.

Nog een paar thrillers maar deze heb ik gelezen …

Drie thrillers

Deze thrillers vind ik alle drie duidelijk beter dan de twee boeken bovenaan dit stukje.

Twee romans

De brievenbezorgster van Puglia werd me aangeraden door mijn schoondochter. Terecht. Een familie-saga, het boek lijkt geschreven om binnenkort verfilmd te worden. Een serie zou ook kunnen. Over Confrontaties schrijf ik binnenkort een apart stukje. Eigenlijk nog meer over de schrijfster …

En tenslotte …

Als je HIER klikt dan ontdek je vanzelf mijn ***sterren-beoordeling van alle boeken die lees of luister.

In de serie: BOEKEN

Even iets anders

Tags

, , , , , , , , , , ,

Nee, het zijn nog niet de weken die ik me had voorgesteld toen ik besloot dat ik op 28 februari 2026 ging stoppen met betaald cq vrijwillgers werk. Dat geeft niet. Dit wordt een (half) jaar om te leren hoe het is als ‘gepensioneerde’ door het leven te gaan. En hoe ik me daartoe zal (moet) verhouden. Soms maakt Isabel of een van mijn kinderen het grapje: “Koen je wordt oud”. Ik reageer dan meestal met: “Nee, ik ben oud.” En sinds zondagochtend voel ik dat ook echt. Ik ben namelijk gevallen in de nacht toen ik wilde gaan plassen. Slaapdronken. Ik gleed uit op iets op de grond naast mijn bed op mijn logeeradres. Ik probeerde me vast te grijpen maar stuiterde ongewild op het houten frame van mijn bedje. AUW. Dat doet zeer. Geen zichtbare schade maar wel een gekneusde rib (of twee).

Dat is me in mijn hele leven nog niet overkomen. Ook nog nooit iets gebroken. [Ik houd nu HOUT vast.] Toch maar even de internet-dokter gevraagd wat ik moet doen. Kort samengevat: niets anders dan wat ik altijd al doe. Met af en toe wat hulp van paracetamol. Het advies om op de pijnlijke zijde te slapen, wilt nog niet zo goed lukken.

Laat ik me niet te veel focussen op dit tijdelijke ongemak (en pijn). Als het meezit ben ik er binnen een week of vier (of zes) vanaf. Daarom ga ik maar wat anders doen.

Ik ga straks weer naar huis met de trein. Van Goes naar Leeuwarden. Met een nieuwe Asterix in mijn rugzak. Ik ben benieuwd wat onze Gallische vrienden (gaan) uitvoeren in Portugal. En mogelijk begin ik daarna aan de Netflixserie: ‘How to get to heaven from Belfast.’

Ik dank jullie nu al – bij voorbaat – voor al jullie lieve beterschapswensen. Je mag ze opschrijven bij de reacties (hoeft niet hoor) maar / want ik weet dat jullie me in jullie (blog)hart dragen. En dat is wederzijds. Veel liefs, Koen.

Een onverwachte overval

Tags

, , , , , , , , , , ,

Het verdriet zit niet eens zo diep. Laat ik niet te veel in raadsels praten. Ik vertel: afgelopen vrijdagavond was ik uitgenodigd door de productieleider van de musical ‘Anastasia’. Gespeeld door Stichting BOV in Bergen op Zoom. Deze amateurclub hoort bij de top-gezelschappen in Nederland. Zij winnen met grote regelmaat AMA’s – de amateur musical awards. Ik ken verschillende mensen (voor en achter de schermen) persoonlijk.

Vrijdag was de première-avond. Alles verliep vlekkeloos. Na afloop bleven honderden bezoekers hangen in de kleine foyer van Theater De Maagd. Net zoals bij de profs komen cast en crew van de schouwburgtrappen naar beneden voor een chique ensemble-foto. Onderaan de trappen staan trotse partners, familie en vrienden klaar met (bossen) bloemen. Ik keek voortdurend op mijn telefoon naar de klok want ik wilde de laatste trein naar Goes (mijn logeeradres) niet missen. Ik knikte links en rechts naar (oude) bekenden. Ik heb tenslotte zesentwintig jaar in Bergen op Zoom gewoond. En toen sloeg het verdriet onverwacht toe. Plots miste ik Ine enorm. Ik vocht tegen mijn tranen. Ik zag alleen maar gelukkige mensen met hun wederhelften. En daar stond ik … in mijn eentje. Ine al bijna eenentwintig jaar geleden overleden. Isabel is aan het werk, in Afrika welteverstaan. 😢

Ik moest naar buiten, lucht happen. Mijn hemel, dit is lang geleden dat ik zo overspoeld werd door verdriet. Ik had het totaal niet zien aankomen. Een beetje naïef van mezelf, besef ik achteraf. Ook op zaterdag en zondag zat het gemis nog in mijn systeem. Langzaamaan wordt het wat minder en krijgt alles weer zijn vertrouwde plekje. Buiten schijnt het zonnetje …

In de serie: ZIELENROERSELS

100 woorden (#3)

Tags

, , , , , , , ,

Een paar keer eerder plaatste ik zomaar 100 losstaande woorden in een logje. Die woorden zeggen meestal iets over mezelf of over iets dat me bezighoudt. Vandaag plaats ik opnieuw honderd woorden die ik pluk uit een uurtje scrollen door nieuwsberichten, BlueskyFacebook en logjes van anderen. Tussendoor plaats ik 4 foto’s.

Stop je shirt in je broek Koen als je zo nodig op de foto wilt.

Ik vroeg toestemming of ik deze foto mocht maken … je weet maar nooit.

In de serie: Met de voeten op de grond en Putdeksels

Ethiopische vrouw (op boombast) – Hanneke Roelofsen

Dit is ook een middel om mezelf weer aan ’t bloggen te zetten. 😉

In de serie: 100 WOORDEN

Ik ga stemmen

Tags

, , , , , , , ,

Zoals ik in de titel van dit stukje al vertelde: ‘Ik ga morgen stemmen.’ Weet ik veel over de plaatselijke politiek in Leeuwarden? Het eerlijke antwoord is NEE. Ken ik de verkiezingsprogramma’s van alle vijftien partijen in de Friese hoofdstad? Ook nu is het antwoord NEE. Ik heb de verkiezingskrant die je gratis kunt meenemen – in bijvoorbeeld de bibliotheek en de meeste grote supermarkten – een beetje ingekeken en gelezen.

Ben ik daardoor van gedachte veranderd? Voor de derde keer moet ik NEE antwoorden. Ik stem ‘landelijk’. Ik bedoel dat ik op een landelijke partij stem en niet op een lokale partij. Dat heb ik trouwens nog nooit gedaan. In feite stem ik ‘aartsconservatief’. Altijd hetzelfde !!! Ik heb dat al wel eens gezegd op dit blog. Ik stemde ooit op de PSP, later op GROENLINKS en nu op GROENLINKS-PVDA.

Ik heb maar één advies: GA STEMMEN hoe moedeloos je ook bent (van de wereldpolitiek) en je afvraagt of jouw stem iets uitmaakt. Onze burgemeester (Sybrand Buma) zegt op de eerste bladzijde van de verkiezingskrant: “Een stem is nooit een verloren stem”. Was het maar zo simpel …

De vaste lasten

Tags

, , , , , , , , , , ,

Nu ik ‘op pensioen’ ben en deels dezelfde taken blijf uitvoeren – maar dan als ‘vrijwilliger’ – ben ik meer bezig met mijn ‘vaste kosten per maand’. Ik ga er vanaf maart financieel flink op achteruit. Dat is niet onverwacht dus het ‘spaarpotje’ werd al een tijdje maandelijks gevuld. Ik ga nu een lijstje maken van maandelijkse kosten. Zijn die allemaal noodzakelijk? Kan ik ook zonder die terugkerende kosten? Bijvoorbeeld het NRC-abonnement, een VPN-abonnement, het bibliotheek-abonnement. De kortingskaart van het OV behoud ik zeker.

Een belangrijk aandachtspunt zijn mijn Vodafone-kosten. Ik heb geen écht abonnement, wel een nul-euro-abonnement. In de praktijk komt dat overeen met een sim-only-abonnement met één groot verschil: met sim-only betaal je vooraf, met een nul-euro-abonnement betaal ik achteraf. En daar wringt het schoentje – gebruik van mobiele data – af en toe. Ik moet ‘mobiele gegevens’ en ‘mobiele hotspot’ wat vaker uitschakelen want stiekem kijk ik toch te vaak op dat ‘kreng’ [lees: mobieltje].

Met de NS van Noord naar Zuid en van West naar Oost

In de meeste NS-treinen kan ik mijn telefoon verbinden met WIFI in de trein. Joepie. Ik doe dan zeker geen bankzaken want ik weet niet hoe (on)veilig dat netwerk is. Maar een appje of een foto naar links en rechts versturen of de voetbaluitslagen bekijken, is geen probleem.

Het cliché dat je als gepensioneerde nog minder tijd lijkt te hebben dan daarvoor, gaat voorlopig op voor mij. Op mijn programma staan ook flinke reisafstanden: een theatervoorstelling in Terneuzen, een afscheid in Schoonloo en Sneek, familiebezoek in Ossendrecht, Utrecht en Haarlem. Een vriendin (met haar auto) afzetten en ophalen op Schiphol. Met vrienden oeverloos bijpraten (in het echt) in Goes, Boechout (Bel), Harlingen, Drachten, Bergen op Zoom en Duitsland. Op de meeste logeeradressen mag ik hun WIFI-netwerk gebruiken. Dat is fijn.

Nu ga ik vertrekken want er staat straks een schoolreünie op mijn programma. In Hilversum.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag