Tags
Compliment, Conducteur, Goes, Held, Hulp, Instellingen, Kordaat, Nederlandse Spoorwegen, Noodnummers, NS, Onoplettendheid, Rilland Bath, Trein, Verlies, Zoon
Meestal wordt er geklaagd over de NS maar nu wil ik de Nederlandse Spoorwegen een dikke pluim geven. Ik heb het over een vrouwelijke conducteur die dienst had op dinsdagavond 31 maart 2026. Ik vertel …
Station Roosendaal – Ingang
Ik ging van Goes naar Roosendaal met een intercitytrein. Ik zat lekker te lezen. Naast me op de stoel lag mijn trui, mijn jas en een klein rugzakje. Het was rustig op de trein. Na de stop in Bergen op Zoom trek ik mijn trui, jas en rugzakje weer aan. Ik stap uit en check uit met mijn OV-chipkaart. In de stationshal klop ik (naar gewoonte) even op mijn achterzakken. CHIPS … geen telefoons. Help. Voor de zekerheid kijk ik in mijn rugzakje maar nee … CHIPS, ik ben mijn telefoons (een Nederlandse en een Mozambikaanse) vergeten op de trein. Waarschijnlijk lagen ze onder de trui, jas en rugzakje. Zeker niet op het tafeltje voor me. Of ze zijn uit mijn achterzak gegleden, dat kan ook.
Die trein is al op weg naar Dordrecht en verder. Ik loop de kiosk binnen en vraag aan de jongen van dienst of ik zijn telefoon mag gebruiken om ‘mezelf’ te bellen. Hij kijkt glazig voor zich uit. Een man die mijn verzoek had gehoord bood vriendelijk zijn telefoon aan. Mijn eerste held van de dag. Ik ken maar één nummer uit mijn hoofd – mijn eigen nummer. Alle andere nummers staan opgeslagen in mijn twee telefoons.
Ik bel … er wordt (gelukkig) opgenomen en ik zeg: “Hallo, U spreekt met de eigenaar van de telefoon die U nu opneemt. Ik ben mijn twee mobieltjes daarnet vergeten op de intercity richting Amsterdam Centraal. U bent nu op weg naar Dordrecht denk ik.” “Nee” antwoordt een vrouwenstem. “Ik ben op weg naar Vlissingen. Een vriendelijke passagier gaf uw telefoons aan mij. Ze zijn dus niet gestolen. Ik ben NS-conducteur en ik heb al met uw zoon J gesproken. Op terugweg vanuit Vlissingen geef ik straks uw mobieltjes aan hem op het perron van Rilland Bath.” Ik bedank haar uitvoerig en zeg erbij “U bent mijn heldin van de dag.” En dat meen ik.
Ik bedank ook de man wiens telefoon ik even mocht lenen. 👍 Hij wil geen vergoeding voor gemaakte kosten. Een hele grote OEF, mijn telefoons zijn terecht. Ik wandel (min of meer) rustig naar de bioscoop. Ik kan nu niemand bellen of mailen maar dat zal vast de volgende ochtend wel gaan vanaf mijn logeeradres in Goes.
Tot zover het NS-verhaal. Mijn zoon kreeg inderdaad mijn telefoons op het perron in Rilland Bath. Hij bracht ze vervolgens naar mijn logeeradres. Toen ik ’s nachts thuiskwam lagen ze op me te wachten. Nogmaals OEF.
Natuurlijk ben ik blij en opgelucht maar ik vroeg we wel af hoe die vrouw zo snel contact kon opnemen met mijn zoon. Ik heb beide telefoons zodanig ingesteld zodat je ook zonder scherm-ontgrendeling drie noodnummers kunt zien: Isabel, Catelijne en Jules. Ik was die hele instelling vergeten maar god-zij-dank deed ik dat in de jaren van volle verstand. Nu vind ik mezelf een kluns maar dat mag ik van een goede vriendin niet zeggen over mezelf.
Dank aan de onbekende NS-mevrouw.
































