Categorie Archief: Sport

Met de coureurkes (2)

28 woensdag mei 2025

Posted by in Familie, Nostalgie, Sport

≈ 9 reacties

Tags

, , , ,

Laat ik na mijn logje van gisteren er maar meteen een vervolg aan breien …

Rituitslag

Zo gauw een renner over de denkbeeldige finish kwam (daar waar we eerder een potlood hadden neergelegd) beëindigden we die speelronde nadat alle renners even vaak een dobbelsteenworp hadden gekregen. Dan schreven we de rituitslag op met de tijdsverschillen. Elk vakje (tegel) achterstand op de finish (en dus de ritwinnaar) betekende 5 seconden achterstand in de rituitslag. Ik geef een denkbeeldige rituitslag als voorbeeld: 1. Lucien Aimar / 2. Roger De Vlaeminck zt / 3. Jan Janssens op 5 sec / 4. Walter Godefroot op 10 sec / 5. Herman van Springel op 10 sec … enzovoort tot renner nummer 20. Rudi Altig op 50 sec

Het algemene klassement (gele trui)

Na de eerste rit is het algemene klassement identiek aan de uitslag van rit 1. Héhé. Pas na de tweede rit gingen we de achterstands-seconden bij elkaar optellen om zo het algemene klassement te maken. De renner met de minste seconden draagt de gele trui.

Puntenklassement (groene trui)

De winnaar van een rit kreeg 10 punten, nummer twee kreeg 8 punten tot de nummer 5 die nog twee punten kreeg. Na elke rit werden deze punten opgeteld om te kijken wie de groene trui mocht dragen in de volgende rit.

Bergklassement (bolletjes trui)

Een bergrit kon drie soorten cols bevatten: 3e categorie – goed voor 3, 2 of 1 punt / 2e categorie voor 5, 3 of 1 punt / 1e categorie voor 10, 7, 5, 3 of 1 punt. We bepaalden waar op het parcours een berg (helling) was. Daar legden we een potlood neer en een briefje waarop de categorie stond geschreven. Om een helling van 3e categorie te slechten moest je (de coureur) minstens nog 5 dobbelsteenpunten over hebben. Dan mocht hij eroverheen. Voor 2e categorie had je 7 punten nodig op de teerlingen en voor de eerste categorie 9 punten. Niet gemakkelijk. Begrijpen jullie onze spelregels nog? Net zoals in het echt waren er hier grote tijdsverschillen.

Na elke rit hadden we veel administratie. Alle uitslagen werden genoteerd in ons schriftje, net zoals in de krant. De rituitslag, het algemene klassement, het puntenklassement, de doorkomst ook de diverse bergen en het bergklassement.

Soms schreven we nog een kort ritverslag. We speelden zelden twee ritten op één dag. Mijn vriend en buurjongen Marc G hield ons vaak gezelschap en speelde heel dikwijls mee. Anders dan bij gewone bordspelletjes waren wij noch winnaar, noch verliezer. Wij waren enkel de uitvoerders van het spel. Natuurlijk hadden we onze favorieten maar het waren Merckx, Poulidor en Gimondi die wonnen of verloren.

Dit waren onze persoonlijke spelregels. Later zijn er ook officiële bordspellen gemaakt met coureurkes. Ik heb ze nooit van dichtbij gezien. Toen Jules een jaar of 9 of 10 was heb ik hem hier uitgebreid over verteld. Op Camping Del Ron in Frankrijk. Hij vond het jammer dat ik die rennertjes niet mee had genomen. Daar bedacht ik wel iets op. We speelden hetzelfde spel met / op het schaakbord. Met schaakstukken als coureurekes: twee pionnen, twee paarden, twee lopers, twee torens en de koning en koningin. Een peloton van 10 renners. Het was de tijd van Ludo Dierickxsens, Eddy Planckaert, Jan Raas, Michael Indurain, Lance Armstrong, Johan Musseuw, Abrahan Olano, Giani Bugno.

Een heerlijke herinnering. 😌😎👍🥳💕😘

Met de coureurkes (1)

27 dinsdag mei 2025

Posted by in Familie, Koekjestrommel, Nostalgie, Sport

≈ 16 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , ,

De Giro is zijn beslissende week in gegaan. Af en toe lees ik een uurtje in een (oudere) editie van Bahamontes. Onherroepelijk dwaal ik dan af naar mijn (onze) kinderjaren. Het spel dat wij het allermeest hebben gespeeld was: ‘Met de coreurkes’. Of moet ik er nog een doffe e aan toevoegen: Courerekes? Laat ik een paar foto’s toevoegen dan wordt het al wat meer duidelijk, denk ik.

Zelfgemaakte foto’s van veel jeugdsentiment

Ik heb een schoendoos vol met coureurkes. In mijn kindertijd hadden we er eerst een stuk of tien en later bijna twintig. De meeste coureurekes die je op deze foto’s ziet zijn later door mijn broer bijgekocht. Er zijn nog twee overlevers uit onze kindertijd.

De overlevers: Felice Gimondi en Franco Bitossi

Mogelijk vragen jullie je nu af hoe we daarmee speelden. Ik probeer het uit te leggen. Elke renner kreeg van ons een nummer. Bij dat nummer hoorde uiteraard een naam. Wij speelden met: Eddie Merckx, Walter Godefroot, Herman van Springel, Raymond Poulidor, Rudi Altig, Roger De Vlaeminck, Felice Gimondi, Franco Bitossi, Dino Zandegù, Jan Janssens, Rik van Looy, Cyrille Guimard, Lucien Aimar en Bernard Thévenet.

Wat hadden we nodig? Een tegelvloer, een schrift, twee dobbelstenen, een paar potloden en de coureurkes natuurlijk. Voordat we van start gingen, schilderden we de rennertjes in verschillende kleuren die een beetje moesten lijken op de outfits van hun ploegen of hun landentruien. In ons schrift stond op de eerste bladzijde de deelnemerslijst, alle renners met hun rugnummer. In de praktijk stond dat nummer ook onderop of ergens tussen de wielen.

Daarna werd het parcours afgesproken. Een potlood bij de starttegel en nog een potlood bij de eindstreep. Een eerste rit had nog geen bergen. Die etappes volgden pas later. We gingen spelend (zigzaggend over de tegels) door de gang met onze kont op de vloer als kinderstofzuigers.

Dit is de gang (en trap) in mijn ouderlijk huis: Huize Tijl (in Boechout, provincie Antwerpen)

Belangrijk zijn de vloertegels. De start was meestal dichtbij de voordeur. De staande klok, planten en de Chinese dekenkist (op de foto’s hierboven) stonden toen nog niet in onze gang. En die traploper ook nog niet. Alle renners stonden opgesteld bij de start. Mijn broer (of ikzelf) pakte willekeurig een rennertje uit het startvak (of doos) en de ander gooide dan twee teerlingen (dobbelstenen). Bijvoorbeeld twee en drie, vijf in totaal. Dat coureureke werd dan vijf tegels (vakken) vooruit gezet. Dan nummer twee (ook een willekeurige greep) enzovoort. Na de eerste ronde stonden dus alle renners ergens op het parcours. Maximaal 12 tegels ver. Dan volgde de tweede ronde. Nu was de volgorde niet meer willekeurig. De renner die het verst gevorderd was op het parcours kreeg zijn tweede dobbelstenenworp. Vervolgens de tweede verste enzovoort. Na drie of vier rondes lasten we een pauze in voor een tv- of radioreportage waarin we wisselden van rol: Mijn broer was de interviewer (bijvoorbeeld Fred De Bruyne) en ik de renner (bijvoorbeeld Hermen van Springel) of zijn ploegleider. Of omgekeerd. We bespraken de tussenstand in de rit. Soms mochten we de bandopnemer (bandrecorder) van mijn vader gebruiken.

In een volgend logje vertel ik hoe zo’n rit eindigde en hoe we de verschillende klassementen – inclusief tijdsverschillen maakten (berekenden). En iets over de beklimmingen. Je begrijpt dat ook de trap in ons huis daarbij een rol kreeg toebedeeld.

In de serie:

Giro

09 vrijdag mei 2025

Posted by in Actualiteit, Foto, Nostalgie, Sport

≈ 7 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , , , , ,

“Roze, een normaal mens denkt niet meteen aan onverschrokken durvers. Aan afgetrainde atleten met spieren en aders die als kabelbanen over hun lijf lopen. Aan klimmers die dwars door de Dolomieten, Alpen en Apennijnen klauteren. Aan de sprinters die hun leven wagen in de smalle straten van pittoreske Siciliaanse of Toscaanse dorpjes. Wielerliefhebbers weten beter. Roze is de kleur van de Giro, de kleur van wellicht de mooiste ronde ter wereld, de kleur van de leider., de kleur van La Gazzetta dello Sport, dé sportkrant in De Laars.”

[Jelle & Jonas – Bahamontes extra editie Giro d’Italia pag 4 – mei 2018]

Vanmiddag is de Ronde van Italië op gang geschoten in Albanië. Ik ga er jammer genoeg weinig van zien want zoals veel andere sportwedstrijden zit het tv-verslag van de giro achter de betaalmuur van HBO Max. Zonder gewoon tv-abonnement kan ik Eurosport niet zien. Is dat jammer? Een beetje maar uiteraard ook niet heel erg.

De Giro was in mijn jeugd dé ronde die ik het meest volgde. Veel meer dan de Ronde van Frankrijk. Tijdens de Tour waren we altijd op vakantie en was het wielernieuws dikwijls ‘ver weg’. De Ronde van Italië werd gereden na de voorjaarsklassiekers en dat was nog tijdens het schooljaar. We keken naar de laatste kilometers van die ritten via de BRT met legendarisch commentaar van Fred De Bruyne, oud wielerkampioen. Wij hadden een abonnement op de Gazet van Antwerpen en mijn oma (die aan de andere kant van de straat woonde) had dagelijks Het Nieuwsblad. Zo gauw de grote mensen de gazet hadden (uit)gelezen mocht ik (en onze Bart) de sportbladzijden verknippen. Foto’s uitknippen, interview lezen, klassementen bekijken. Ik maakte jaar in, jaar uit plakboeken van de Ronde van Italië. De rituitslagen en de klassementen schreven we met de hand over. Foto’s uit de kranten versierden ons plakboek.

Tussendoor sprongen we dagelijks op onze fiets voor enkel plaatselijke rondes en imiteerden zo de coureurs. Of we speelden met de coureurkes. Ik zal daar nog eens apart over bloggen.

Het waren de jaren van Eddie Merckx, Felice Gimondi, Gianni Motta, Vittorio Adorni, Gösta Petterson, Michel Pollentier, Johan de Muynck. Daarna nam de belangstelling wat af mede omdat ik verhuisde naar Leeuwarden om verder te studeren.

We waren niet persé grote Merckx-supporters maar toen hij betrapt werd op doping in 1969 en niet verder mocht rijden, stortte onze wereld toch een beetje in. Tranen met tuiten. Niet alleen bij De Kannibaal zelf maar ook bij heel veel jongetjes zoals Bart en Koen. Ik denk zelfs dat ik dat jaar stopte om ons plakboek bij te werken. Uit protest.

Een iconische foto na het ‘Raadsel van Savona’

Een ander Giro-feitje dat in mijn hersenen is gebrand is een tijdrit waar Johan de Muynck op het startpodium van een tijdrit verscheen en er geen ploegleider te bekennen was. Dezelfde Fred De Bruyne sprong in de auto van de koersdirecteur met twee geleende wielen van een wielertoerist. Het mocht niet baten. Gimondi won die Giro met 17 seconden voorsprong. Van recentere datum is het tragische ongeluk van Wouter Weylandt in de Giro. Vandaag precies 14 jaar geleden.

Laten we hopen op een mooie, eerlijke wedstrijd met zo min mogelijk valpartijen. Ik ga geen plakboek maken maar de nodige wielersites krijgen tijdelijk wat meer aandacht (bij gebrek aan tv-beelden).

#39/50 In de serie 50 DAGEN BLOGGEN

Roubaix plog

12 zaterdag apr 2025

Posted by in Actualiteit, Sport

≈ 15 reacties

Tags

, , , , , , , , ,

Eind augustus 2024 logeerden 4 fietsliefhebbers in een deelgemeente van Roubaix. Gie, Werner, Eric en uw reporter. Uiteraard gingen we wat details bekijken van één van de grote wielermonumenten: Parijs – Roubaix. Ik schreef er vorig jaar al eens iets over.

Ik bewaarde de foto’s echter voor vandaag. Op zaterdag rijden de vrouwen deze koers. Op zondag de mannen. Blijf ik zondag thuis voor de koers? Ja, een beetje wel. Het belooft een spannende wedstrijd te worden met waarschijnlijk dezelfde renners die de Ronde van Vlaanderen vorige week kleur gaven.

We (be)zochten ietsjes buiten Roubaix enkele van de fameuze kasseistroken oa Pavé de Luchin.

Bij aankomst bij de wielerpiste van Roubaix draaien de renners rechtsaf. In de zomer was deze beroemde wielertempel uitgestorven op enkele zonaanbidders en wat voetballende jongetjes na. Dat is dit weekend natuurlijk echt wel anders.

Elk detail bij de aankomststreep krijgt mijn geconcentreerde aandacht.

#12/50 In de serie: 50 DAGEN BLOGGEN

Kirsty Coventry

21 vrijdag mrt 2025

Posted by in Actualiteit, Afrika, Olympische Spelen, Sport

≈ 17 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , , ,

Mogelijk heb je gisteren of vandaag iets gelezen of gehoord over Kirsty Coventry. Dan hou je waarschijnlijk van sport. Wie is deze dame? Zij werd – tamelijk onverwacht – gekozen als nieuwe voorzitter van het Internationaal Olympisch Committee. Een primeur. De eerste vrouw in die positie. De eerste Afrikaanse persoon. De op één na jongste president van het IOC. Moeder van twee jonge dochtertjes. En een voormalig olympiër met heel wat medailles in haar prijzenkast. Zij is nu nog minister van sport, cultuur en recreatie in Zimbabwe.

Waarom schrijf ik over deze vrouw? Een herinnering. Zomer 2004. Ik maakte een korte werk-rondreis langs onze (Umoja CFC) deelnemende scholen en organisaties in Mozambique, Zuid-Afrika en Zimbabwe. Ik verbleef in hotels en in mijn vrije uurtjes keek ik graag naar de Olympische Spelen die aan de gang waren. In Athene – augustus 2004. Ik had ingecheckt in mijn hotel in Harare en daar zag ik dat een mij totaal onbekende vrouw uit Zimbabwe de gouden medaille won op de 200 meter rugslag. Sportgeschiedenis werd geschreven voor het land van president Robert Mugabe (die stilaan het respect van de wereld aan het verliezen was).

Wat een toeval dat ik precies daar (in Zimbabwe) was toen Kirsty Coventry goud won. Ik liep naar de hotelbar en daar werd heel veel gejuicht en op en neer gesprongen. Ik dronk een biertje, ging terug naar mijn kamer om verder te kijken naar andere sporten. Nee. Dat kon niet. De Zimbabwaanse tv is armlastig en heeft weinig uitzendrechten dus de focus lag op hun eigen studio sport met uiteraard enkel aandacht voor deze vrouw en haar uitzonderlijke prestatie. De volgende 2 uur televisie was eigenlijk een radio-programma. De presentator was in beeld en hij beantwoordde telefoontjes uit het hele land. Steeds herhaalde hij zijn vraag: “Wat heb je geleerd van Kirsty Coventry?” Ik denk dat ik die vraag die dag minstens 50 keer heb gehoord. Dus die naam – Kirsty Coventry – werd gebeeldhouwd in steen in die hersenpan van me. Ik maakte er de volgende dag grapjes over tijdens de repetities … “What did you learn from Kirsty Coventry?”. Gelach en heel wat high fives van trotse Zimbabwaanse jongeren.

Ik heb jaren niet meer aan haar gedacht. Tot enkele weken geleden ik las dat er zeven kandidaten waren om de nieuwe president van het IOC te worden. Ik kende enkel Sebastian Coe (IAF), David Lappartient (UCI) en … door het toeval dat ik hierboven vertelde … Kirsty Coventry. Ja, het was dezelfde vrouw. Ik ging er haast blind vanuit de Sebastian Coe deze stemming zou winnen. Niet dus. In de eerste stemronde kreeg de enige vrouwelijke kandidaat de meerderheid van stemmen.

Op Facebook zie ik heel wat blije reacties van mijn Zimbabwaanse vrienden. Zij stapt in de voetsporen van de Duitser Thomas Bach en krijgt meteen flink wat hoofdpijndossiers op haar voorzitters-bordje. De volgende zomerspelen zijn in Los Angeles in 2028 en Trump heeft al geroepen dat er geen transgender personen een visum zullen krijgen voor de Olympische Spelen. Geen atleten en geen begeleiders. Ook Poetin zal op haar deur kloppen want hij wil dat Russische atleten weer worden toegelaten. Veel succes mevrouw Coventry. Ook de vraag of het zinnig is om elke vier jaar zoveel geld te investeren in nieuwe sportfaciliteiten – ergens in de wereld – komt telkens terug. Groene en duurzame Olympische Spelen – kan dat?

Driemaal is scheepsrecht

27 vrijdag dec 2024

Posted by in Actualiteit, Afrika, Politiek, Sport

≈ 33 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Voor de derde keer in enkele maanden tijd wist de VRT (Vlaamse Radio en Televisie) me te strikken voor een kort radio-interview over de situatie in Mozambique. Een ooggetuige-verslag, zoals ze dat hebben genoemd. Er zijn ook beelden geschoten dus mogelijk verschijnt er nog iets op hun website. Ik weet niet hoe je een aflevering van het radionieuws (12u en 13u en misschien nog vaker) achteraf nog een keer kunt her-beluisteren. Ik kan dat dus hier niet delen. Maar dat geeft natuurlijk niks want ik weet natuurlijk zelf wel wat ik heb gezegd.

We krijgen van zowel het Belgisch consulaat als van de Nederlandse ambassade voldoende informatie. Of beter gezegd: “Volg het lokale nieuws, controleer of berichten op sociale media betrouwbaar zijn. Blijf binnen, sla voldoende eten, drinken en medicijnen in. Of nog beter: Vertrek als uw aanwezigheid niet noodzakelijk is.“

Nog gauw even de tank volgooien …

Na een zeer onrustige nacht was het vandaag relatief rustig. Ik bedoel dat er weinig incidenten werden gemeld. Wel heel lange rijen bij winkels en benzinestations.

In heel veel wijken hebben buurtbewoners de straten schoongeveegd. Ook bij ons.

Beide foto’s heb ik overgenomen van Club of Mozambique

Ik voel me een tikkeltje bezwaard dat ik hier steeds maar over blog. Tja, ’t houdt me bezig en dat is precies wat ik als doel heb omschreven van dit weblog. Lees maar (in de rechterkolom) onder het kopje WELKOM …

“Een paar keer per week een stukje met een foto. Soms een link of een filmpje. Niet echt een dagboek; meer iets wat me opvalt, me bezig houdt, iets wat me blij of boos maakt. Vaak over mijn dagelijks leven – soms wel, soms niet – met Isabel. In Nederland of in Mozambique. Tijdens het werk en/of op vakantie. En met grote regelmaat vertel ik iets over de boeken die ik lees.“

Ik ga de reacties hier niet uitzetten. Ik weet dat jullie met ons meeleven en ons het beste wensen. Hartelijk dank daarvoor. En op de vraag of we niet beter kunnen vertrekken, is het antwoord nog steeds nee. Ik wil Isabel niet alleen laten en samen vertrekken is niet zo vanzelfsprekend door twee verschillende nationaliteiten (paspoorten). Ook vragen zoals wie er dan voor het huis en de dieren zorgt en waar gaan we dan naartoe, zijn niet eenvoudig te beantwoorden. De buren-solidariteit is heel groot. Erg prettig.

Sla mijn logjes over de toestand in Mozambique gerust over. Ik blijf ook bloggen over andere zaken, wees gerust! Want … tijd genoeg 🤪🤪🤪 … een uitstapje zit er voorlopig niet. [sic]

Nog gauw iets anders: ik heb vanmiddag voor het eerst in heel lange tijd weer eens een cross (in Loenhout) helemaal gezien. Via de Sporza livestream. Erg leuk en een prima afleiding van al het ‘gedoe’.

Klik HIER voor een prima (radio) achtergrond-verhaal. Ook het 19u journaal besteedde aandacht aan de toestand in Maputo. Klik HIER en ga dan naar minuut 24.16 Waarschijnlijk moet je een VRT-profiel aanmaken.

Toledo

15 donderdag aug 2024

Posted by in Europa, Nostalgie, Reizen, Sport

≈ 20 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Jaren geleden plaatste ik met enige regelmaat een foto op Facebook en HIER op mijn blog met de titel ‘Room with a view’. Dat zou ik gisteren, vandaag en morgen ook kunnen doen. Met onderstaande foto …

Room with a view – Toledo – Spanje

Misschien niet een erg spectaculaire foto maar hier (Hotel Santa Isabel – Calle Santa Isabel in Toledo) arriveren was wel een dingetje. Ik rij met een huurauto en ons hotel ligt hoog in de historische binnenstad. Hele nauwe, kronkelende enkelrichting straatjes omhoog met kinderkopjes. Het navigatiesysteem vertelt ons hoe we moeten rijden maar tegelijkertijd knipperen en piepen alle waarschuwingslampjes van de auto. “Pas op, je rijdt bijna ergens tegenaan !!! Links voor – let op; rechts voor, kijk uit.” Sommige bochten moet ik in twee keer nemen omdat ik ze niet ken of omdat ik de bocht niet kon zien en inschatten. Ik moest tot tweemaal toe even achteruit manoeuvreren. Links en rechts wringen ondertussen wandelende toeristen zich langs onze auto.

Met hulp en aanwijzingen tot op de centimeter parkeerde ik de auto tenslotte in de keldergarage van ons hotel. We hebben een prima kamer. De receptionist meldt dat de deur naar het dak – met panorama-view – om middernacht op slot gaat. Een snelle douche en dan maar eens kijken wat het uitzicht ons te bieden heeft.

Toledo – Spanje. De kathedraal (Santa Maria de Toledo) en het Alcázar (kasteel).

Dat kasteel zagen we gisteren al van ver. Nu is het op loopafstand van ons logeerplekje. Het is gezellig druk in de smalle straatjes. Ik weet niet of de bewoners hier ook klagen over het massatoerisme. Het zou me niet verbazen maar uiteraard is toerisme dé belangrijkste bron van inkomsten voor velen.

Rond half 12 (’s avonds) loop ik weer naar het panorama-terras …

Dezelfde indrukwekkende, gotische kathedraal van Toledo maar dan mooi verlicht gedurende de nacht.

Hoog boven het omliggende land bouwden de Romeinen in de 3de eeuw het kasteel. De koningen van Castilië y La Mancha hebben het in de latere eeuwen meerdere keren uitgebreid. Toledo was de Spaanse hoofdstad tot Filips II (zoon van Keizer Karel V) een nieuwe (hoofd)stad en residentie wilde: Madrid, nauwelijks 70 kilometer ten noorden van Toledo. Tegenwoordig is het Alcázar een legermuseum. Dat hebben we niet bezocht ondanks de vele aanbevelingen. Maar ja … wapens, kanonnen, oorlogen … ze kunnen me niet echt boeien. En (namaak) zwaarden en degens zie je hier in alle etalages.

Beeld van Federico Martin Bahamontes

Als (groot) wielerliefhebber ken ik natuurlijk al mijn hele leven de naam: Federico Bahamontes. De adelaar van Toledo. Hij overleed vorig jaar in augustus op 95 jarige leeftijd. Het beste Vlaamse wielertijdschrift draagt zijn naam. Bahamontes won de Ronde van Frankrijk in 1959 en veroverde zesmaal de ‘bolletjestrui’, die toen nog niet zo heette. De prijs voor de beste klimmer. Hij was een begenadigd klimmer maar snel afdalen durfde hij niet of nauwelijks. Dat heeft hem veel zeges gekost. Mijn vader vertelde met veel enthousiasme over hem tijdens ons bezoek aan Toledo. Zestig jaar geleden – zomer 1964. Ik kom er later nog eens op terug, een bijzondere reis.

Vandaag (15 augustus) zijn veel (katholieke) kerken tijdelijk gesloten want ook in Spanje wordt Onze Lieve Vrouw Hemelvaart gevierd.

In de serie: ZOMER 2024

Valladolid

29 maandag jul 2024

Posted by in Actualiteit, Familie, Olympische Spelen, Reizen, Sport

≈ 21 reacties

Tags

, , , , , , ,

Dag 11 Bilbao – Valladolid

Ik word voor de wekker wakker. Met de Alsa-bus van 8 uur in drie-en-een-half uur naar Valladolid.

Het temperatuurverschil bij aankomst is groot. Het regende in het Baskenland, voor het eerst droeg ik een vest. Het was maar 15c. In Valladolid loopt de temperatuur ’s middags op naar 38c. Onderweg is één korte stop in Burgos. Een paar mensen stappen uit, enkele nieuwe passagiers zoeken hun plekje. De bus is maar half vol en de vrouw die eigenlijk naast me zou moeten zitten (gereserveerde plaatsen) zocht een ander plekje. De busstations lijken wel vertrek- en aankomsthallen van een vliegveld. Heel goed georganiseerd. Je krijgt 20 minuten voor vertrek via infoborden het nummer waar jouw bus staat te wachten. Je moet zoals op de grote Nederlandse treinstation je e-ticket scannen bij de toegangspoortjes. Dat doet de buschauffeur vervolgens nog een keer als je instapt.

Dag 12. Valladolid

Ik boekte een beetje een bijzondere kamer via booking.com. Je weet niet altijd op voorhand hoe het in zijn werk zal gaan. Ik geef onmiddellijk toe dat ik een kamer boek in de goedkoopste regionen. Niet wat de plek betreft maar wel de prijs. Tussen de 40 en 55 euro. Dit keer kreeg ik onmiddellijk een e-mail-bevestiging van Insidehome. Ik moest me aanmelden en mijn gegevens invullen. Waarom? Al sla je me dood, ik ga er mijn hoofd niet over breken. Ik kreeg tig e-mailtjes retour, deels in het Spaans, deels in het Nederlands. Eén ding werd me duidelijk: deze kamers worden deels door een computersysteem beheerd. Zou AI al zijn ingeschakeld? Ik kreeg de melding dat ik om 11u op de dag van aankomst de incheck-codes zou krijgen. Ook dat klopte maar ik moest er bij aankomst in het busstation van Valladolid wel een plek met wifi voor opzoeken (want mijn Mozambikaanse telefoon-credits zetten in Europa geen zoden aan de dijk).

Met de toegezonden code van de voordeur en de binnendeur vond ik mijn kamer nummer 8. Een muizenholletje. ’t Is schoon, een enkel bed, een ventilator (niet de beloofde airco), een televisie met 3 kanalen en een mini-badkamer. Geen stoel of krukje, geen nachtkastje, geen grote spiegel. Maar wel in het hartje van toeristisch Valladolid. Dus niet zeuren Koen. Of toch? Er is nauwelijks fatsoenlijk internet. Ik zit nú in een heerlijke coffee-bar met veel lekkers en gratis wifi. Dankjewel Santa Gloria – Coffee & Bakery.

Ik maak een rit van een uurtje met een toeristen-tweedekker. Ik doe dat graag. Ontspannen de stad leren kennen met uitleg in het Engels. Eén dingetje: bijna alle musea zijn gesloten op maandag. Dat is een tegenvaller want mijn buskaartje gaf gratis toegang tot alle musea maar daar heb ik dus niets 0aan. Zucht. Opnieuw maak ik veel foto’s van historische gebouwen, ook tijdens de wandelingen na de toeristenbus.

Ik lees over de opening van Parijs 2024 en over de verontwaardiging over een persiflage op Het Laatste Avondmaal . Voor christenen een belangrijk deel van hun geloof. Als ongelovige zeg ik: “Allemaal verzonnen” dus waar maak je je druk over? Op Xwitter verschijnen veel parodieën. Ik zag er vorige week ook eentje in Goes in de Grote of Maria Magdalenakerk bij de tentoonstelling ROOD.

De laatste afwas – Paul en Menno de Nooyer

Voor het eerst zie ik vandaag wat van de Olympische Spelen – Parijs 2024. Jammer dat Nadal niet opgewassen was tegen Djokovic. Tom Pidcock verlengt op indrukwekkende wijze zijn mountainbike-titel.

Ik ga zo nog een paar boodschappen doen voor morgen. De Flixbus naar Lissabon. Ik zal bijna voor de deur uitstappen waar Isabel, Aldovanda, Andy en baby Jules op me wachten.

Ps  Een diepe buiging voor Joe Bidden. Kamala Harris en de democraten hebben de wind in de zeilen. Iedereen enthousiast. Nu maar hopen dat ze niet te vroeg piekt.

Sportmoe

14 zondag jul 2024

Posted by in Sport, Televisie, Zielenroerselen

≈ 22 reacties

Tags

, , , , , ,

Het woord van de titel bestaat niet. Mijn laptop (Google) verbetert het naar sportmode of naar twee woorden. Sport en moe.


Foto door Andrea Piacquadio op Pexels.com

De foto dekt de lading niet van wat ik wil vertellen. Ik voeg nu eenmaal altijd een foto toe aan mijn stukjes. De televisie op mijn logeeradres staat nog aan. Nog even en dan begint de EK-finale tussen Spanje en Engeland. Ik was van plan om te kijken maar eerlijk gezegd … ik heb er geen zin in. Deels natuurlijk omdat België en of Nederland niet in de finale staan. Ik verwacht (hoop) dat Spanje zal winnen maar ik ga het morgenochtend pas horen of lezen. De afstandsbediening heeft een knop. Televisie UIT. Zo gezegd, zo0 gedaan.

Ik zag net iets te veel sport de afgelopen twee weken. Thuis in Leeuwarden heb ik geen televisieabonnement. Ik kijk af en toe via NPO-Start op mijn laptop naar een programma. Meestal op een tijd die mij goed uitkomt. Ook bij Isabel in Mozambique kijken we zelden naar sport want DSTV is veel te duur. Nu heb ik vakantie en logeer ik regelmatig bij vrienden waar de televisie aan staat. Tennis, formule 1, voetbal en wielrennen. Ik lag net iets te vaak en te lang uit te kakken op de bank. Ik ben moe van mezelf dat ik te weinig andere dingen heb gedaan. Het weer was niet echt uitnodigend om er op uit te trekken maar dat is een zwak excuus. Ik neem mezelf voor dat rigoureus te veranderen vanaf morgen. In de praktijk zelfs zometeen. Ik heb een goed boek dat om aandacht schreeuwt. ‘Goed Leeuw, ik kom!’

Ik beloof mezelf om hooguit wat hoogtepunten van de Olympische Spelen te bekijken de komende weken. Niet de hele tijd … alles willen zien. Gewoon KAPPEN !!! Het staat hier gedrukt en geschreven Koen. Je hebt het beloofd. Afgesproken.

Ditjes en datjes #4

23 zondag jun 2024

Posted by in Actualiteit, Sport, Zielenroerselen

≈ 16 reacties

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Eigenlijk zou ik hele andere dingen moeten doen. Maar ik heb er even geen zin in. Dan maar wat verveel-scrollen en hopen dat ik mezelf weer bijeen raap. Bij wijze van spreken want zo erg is nu ook weer niet. Laat ik beginnen met mijn beeldscherm wat op te ruimen door bijvoorbeeld hier wat kopietjes van plaatjes te publiceren.

Maïsje met de parel

In 2017 maakte ik in Middelburg een theatervoorstelling over het wereldberoemde meisje van Johannes Vermeer. De voorbereidingen begonnen al 2015. Extra museumbezoek, boeken lenen of kopen, het libretto van een opera over Vermeer lezen, enzovoort. En zoals dat gaat wanneer je je in iets verdiept … dan kom je het voortdurend tegen. Zo ook ontelbare parodieën op het oorspronkelijke schilderij.

Een mooie muurschildering

‘Ik ben van na de oorlog’ kon ik lange tijd zeggen. We hadden het over WO II. In 1967 brak er een zesdaagse oorlog uit in Israël. Nog steeds ver weg. Ik herinner me dat ik zes dagen toen erg grappig vond want in de geschiedenisles hadden we net geleerd over de honderdjarige oorlog in de 14de en 15de eeuw. Vietnam kwam al wat dichterbij door televisie en demonstraties. Biafra, Jom-Kipoeroorlog, Irak – Iranoorlog, Falklandoorlog, Afghanistan, her en der bloedige revoluties. Of ik toen heel bewust iets mee kreeg over de Mozambikaanse burgeroorlog weet ik niet. En toen bracht CNN de Golfoorlog bijna dagelijks in de huiskamers.

Oorlog kwam pas echt dichtbij toen Joegoslavië uiteen viel. Dichtbij omdat we heel wat keren voor die oorlogen doorheen Joegoslavië zijn gereden, op weg naar Griekenland. Op televisiebeelden herkenden we plekken waar we zelf zijn geweest. Het kwam nog dichterbij toen mijn ouders Kosovaarse vluchtelingen Nederlandse les gaven en hun ‘pleeg(groot)ouders’ werden.

En sinds Rusland Oekraïne binnenviel in 2022 en Hamas op 7 oktober 2023 die verschrikkelijke aanslagen pleegde, is oorlog opnieuw dichtbij en dagelijks in het nieuws. Kunnen we dan nog steeds zeggen dat ik van ná de oorlog ben? Tja …

Iets heel anders, al denk ik dan toch aan de quote van Rinus Michels: ‘Voetbal is oorlog’. Rust zacht Rinus.

3D Offside van Romelu Lukaku (Rode Duivel 22 juni 2024)

Heel eventjes iets over voetbal. De VAR (video-scheidsrechters) is toegevoegd aan de arbitrage om situaties objectief te kunnen beoordelen – achteraf. De techniek is nu zover ontwikkeld dat een grote teen, het topje van een knie of de aanraking van de bal met een vingerkootje redenen kunnen zijn om een goal af te keuren. Leve de techniek! Nee, niet echt …

Nog iets over het EK – Europees Kampioenschap. Ik vond onderstaande groepsindeling wel grappig – met focus op hét nationale gerecht van elk deelnemend land.

Dinsdag krijgen we bezoek – voor de lunch. Ik zit te denken om ‘waterzooi’ te maken. Met kip (Gentse waterzooi) of met vis. Mogelijk vertel ik dat in een volgende aflevering van ‘Ditjes en datjes’. Prettige zondag.

In de serie: DITJES EN DATJES

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag