Mijn aangekondigde blogpauze is voornamelijk gebaseerd op het feit dat wij op zoek waren naar een nieuwe woonplek, het liefst in een mooi wooncomplex met mooie appartementen, natuurlijk ook omdat ik niet zoveel meer op de laptop bezig wil zijn tijdens de zomermaanden.
Toeval, bestaat het, of is dat een hersenspinsel? Lees mijn verslag over onze zoektocht naar een nieuwe woonplek en vertel me dan of jij nog gelooft in het verschijnsel van toeval.
Voor een week of drie geleden gingen we naar een optreden van een coverband van Pink Floyd, heerlijke muziek waarbij we telkens terug naar onze jeugdjaren gingen. Tijdens de pauze zaten we aan de koffietafel en hoorde ik mijn naam roepen. Tot mijn grote verbazing zag ik mijn lieve collega van jaren terug, zij was 16 , ik 17 jaar. We werkten in een kinderkledingzaak. In onze eerste huwelijksjaren woonden wij in een klein flatje in Winschoten, we waren buren van elkaar. Ze vertelde dat ze nu in een appartement in Winschoten woonden, ik zei dat we ook bezig waren om een appartement te vinden. Ik zei nog voor de grap dat we misschien wel weer buurtjes van elkaar konden worden.
Vandaag hadden we een afspraak om een appartement te bezichtigen, we stonden tweede op de lijst. Terwijl we naar de ingang van het complex liepen zagen we de mensen die ook voor de bezichtiging kwamen. Een praatje maak ik gauw, en op mijn vraag of zij de eerste op de lijst waren kreeg ik als antwoord: Ja!!!
De man keek me doordringend aan, hij keek naar mijn lief en zei: “Jij bent Hemmo , toch? Hij keek naar mij en zei: En jij, jij bent Geesje, jou ben ik nooit vergeten. Ik keek, Hemmo keek, en we zagen wie voor ons stond. Hemmo’s vroegere kameraad en mijn vroegere vriendje. Dicky Pryt. In mijn tienerjaren waren Dicky en ik stapelverliefd op elkaar totdat ik Hemmo zag. Mijn liefde voor Dicky verdween toen als sneeuw voor de zon.
We kregen de mogelijkheid om samen het appartement te bekijken, Hemmo en ik waren direct enthousiast. Er kwam een moment dat Dicky en ik samen in de woonkamer stonden, ik vroeg aan hem of hij zich daar zag wonen, of hij zich niet opgesloten zou voelen, ik wist toch nog steeds heel goed hoe hij in elkaar zat? Na een minuut of tien riep hij naar zijn vrouw dat hij dit appartement niet wilde, en hij gunde mij het zo graag! Zijn jeugdliefde en mijn verleidingskunsten, ik heb ze dus nog steeds! (Grinnik)
Tijdens de bezichtiging keek ik uit het raam naar buiten, en wie zag ik daar lopen?
Ja. Mijn vroegere collega en haar man, zij wonen daar ook.
We hebben het appartement toegewezen gekregen, en we zijn er erg blij mee!
Mijn lieve collega van toen, we begonnen als buurtjes en we eindigen als buurtjes.
Is dit toeval of gewoon heel veel geluk?
Mijn Gedachten 