Regelmatig vragen mensen hoe het met mij gaat en ik antwoord dan dat het best goed gaat, ook al gaat het soms nog in golfbewegingen. Meestal kom ik de dagen goed door, heb zo mijn bezigheden en gezellige afspraakjes. De dagen vliegen eigenlijk gewoon voorbij. Wandel met Bente en kook bijna iedere dag. Slaap gelukkig goed. Heb dat ook nodig, want soms ben ik nog erg moe en dan ga ik vroeg naar bed. Er liggen ook nog wat klusjes die ik toch ergens op moet gaan pakken. Denk ik aan de kledingkast van Hoss en de schuur kan ook wel een opruimbeurt gebruiken. Maar op dit moment zijn de gewone huishoudelijke taken echt even genoeg, zoals de was bijhouden, de boodschappen, maaltijden bereiden en het huis op orde houden. En soms overvalt me het gemis van Hoss en komen de tranen. Ik laat het maar gebeuren.
Dat ik nog niet helemaal ‘de oude’ ben merk ik ook vooral aan de vermoeidheid die me kan overvallen en dat ik soms zo zenuwachtig kan zijn voor iets waar ik me in het verleden helemaal niet druk over maakte. Zo zou ik gisteren Lenneke naar de opstapplaats van het vakantiebusje brengen, in Eindhoven. Nou, zover rijden is dat niet, maar wel een heel druk stuk snelweg. We hadden donderdag samen haar tas ingepakt, alles stond klaar en we vertrokken op tijd. De routeplanner aangezet en gaan. Maar dan overvalt me een zenuwachtig gevoel, iets wat ik niet van mezelf ken. Het was ook nog eens enorm druk onderweg, er bleek halverwege ook nog eens een hele lange file te staan. Ik kreeg via Google Maps een andere route voorgesteld die ik toen maar genomen heb. Nam helaas een afslag te vroeg en werd uiteindelijk heel Eindhoven doorgeleid. Het kwam allemaal goed hoor, we waren er op tijd, maar wat kostte me dat ritje toch een berg energie. De terugweg verliep gelukkig een stuk rustiger en had ik geen last meer van stress. Ik was zelfs trots op mezelf dat ik het toch maar gedaan had.
Natuurlijk had ik aan iemand kunnen vragen om Lenneke weg te brengen, maar wil eigenlijk ook de dingen gewoon weer oppakken zo ik het altijd gedaan heb. Maar tegelijkertijd besef ik dat ik nog midden in een rouwproces zit en aan veel dingen moet wennen. Maar goed, dit heb ik dan toch weer zelf gedaan en voelde goed. Lenneke is vrolijk vertrokken naar Rotterdam voor een voetbalvakantie en ging vanmiddag naar de wedstrijd Feyenoord- Groningen met haar medereizigers en begeleiders. Ze is weer op vakantie met onbekende deelnemers en begeleiders. Ik vind het zo stoer van haar dat ze dit doet. Ze hoopte haar broer en neef te zien tussen al die 40.000 supporters. En laat dat nu gelukt zijn! Ze bleek namelijk redelijk dicht bij hun vak te zitten. Ik kreeg een berichtje van onze zoon dat ze enthousiast stond te zwaaien toen ze hen zag. En Feyenoord heeft ook nog gewonnen, dus haar dag kan niet meer stuk. Maandag gaat ze Koningsdag vieren in Gouda en dinsdag haal ik haar weer op in Eindhoven. Dan zal mijn autoritje vast weer beter gaan. Rouwen, het is toch een heel proces! Ik zal het de tijd maar geven.
GOLVEN IN ZEE 