Daar zat ik dan, mooi te wezen op de latten van het olifantenhok. Ik was denk ik acht of negen jaar toen deze foto is gemaakt. (1965)

Mijn vader wilde een eigen plekje, hij hield van houtbewerken, knutselen en iets maken van niets tot iets. hij bouwde een hokje achter de schuur van de woning, ik weet nog dat ik vroeg waarom hij dat deed, er was immers plaats genoeg in huis. Nu weet ik dat mijn vader er van hield om zich van tijd tot tijd terug te trekken in zijn eigen hokje, even weg van alles en iedereen, Ik heb dat dus niet van een vreemde!

Ik zie nog de houtkrullen op de grond vallen wanneer hij iets aan het schaven was, soms werd het iets en soms werd het hout weer terug gegooid in een grote zinken wasteil, zo’n grijze met een deksel er op. Ook stonden daar grote glazen potten gevuld met allerlei dingen, knikkers, knopen, steentjes, veertjes, schroefjes, je kon het zo gek niet bedenken, mijn vader spaarde alles wat hij zag. Ik mocht in dat hok ook mijn fantasie laten gaan, hij leerde mij dat alles wat je leuk vindt dat je dat gewoon moet doen. Zijn les voor mij in het knutselen was: Als het resultaat tegen valt begin je gewoon weer opnieuw!

Toen ik een jaar of twaalf was veranderde mijn interesse in dat hok, ik deed er nooit meer iets, gooide eigenlijk alleen maar mijn kont tegen de krib wanneer mijn vader probeerde om daar dan samen iets te gaan maken. Ik kreeg een hekel aan dat hok, ik wilde het niet dus ik deed het niet! Samen met mijn oudere zus heb ik daar in dat hokje toen in die tijd nog een benauwd uurtje beleefd. We deelden een slaapkamer, lagen in bed en ik vroeg aan mijn zus of zij wel een “vies” woord durfde te roepen, nou dat durfde zij dus niet, ik wel!!!!

Mijn overredingskracht was groot en mijn zus deed dan maar weer mee, we riepen KONT, SCHIJT, POEP EN PIS. Na vele waarschuwingen besloot mijn vader om ons een uurtje in het hokje te zetten, geen licht, geen stoeltje, gewoon staan in het donker. Toen was mijn zus nog lief, ze troostte mij en zong zachtjes lieve liedjes in mijn oor.

Waar komt dan de naam van het hokje van mijn vader vandaan?

Onze zoon Ellroy was vijf jaar oud en mijn vader zijn hokje was een soort van opslag voor allerlei rotzooi geworden, het was streng verboden voor onze zoon om dat hokje te openen, er lagen te veel gevaarlijke spullen voor een kind van vijf jaar.

Onze zoon lijkt op mij, wanneer iets niet mag dan wil je het! Mijn vader had daar een oplossing voor bedacht. Er zaten twee olifanten in dat hokje, wanneer de deur werd geopend zouden de olifanten alles vertrappen wat er in hun kielzog kwam. En ja, onze zoon lijkt op mij, de olifanten bleven dus achter het slot en grendel van het “olifantenhok”