Krabbels van een Gooisch Meisje

Ik wist eerst niet wat het was. Je status bij WhatsApp. Jongste zoon deelde van alles na zijn scheiding.  Na het overlijden van Lief zette ik er ook wat op. Voornamelijk als een soort sociale controle. Dat ik er in iedergeval nog was 🤣 Een gedichtje, een spreuk. Wat er in mij opkwam. Blijft het stil moeten jullie maar deze kant opkomen, grapte ik. Was het eerst iets wat ik iedere dag deed, later kreeg ik er plezier in.  Net wakker, met een kop koffie op de bank, verscheen er van alles. Nu is het een gewoonte. Een leuke gewoonte. En wat zette ik er vandaag op? Regen, schoonmaken, winter dekbed en een muziekje. Perfecte dag❤️ En zo voelde het ook.  Schone benedenverdieping, fris gedoucht, leuke kleding. Soms kan het leven heel mooi zijn. Liefs Joanne❤️

Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...

Het is alweer een tijd geleden dat ik geblogd heb.  Hoe gaat het nu? Naar omstandigheden redelijk wel. Zoiets. Ik had het nooit gedacht. Dat het zo'n impact zou hebben. Dat ik heel veel moeite heb met het verlies van Lief. Omdat het zo plotseling ging? Omdat er geen afscheid was? Toen wij op de IC kwamen was hij al niet meer aanspreekbaar. En kort daarna overleed hij.  Omdat ik om een autopsie had gevraagd was er na het overlijden ook geen tijd om nog even bij hem te zitten. En zo zaten wij na een half uur volkomen in shock bij mij thuis. Het hielp ook niet mee dat ik zelf een behoorlijke griep had en niet meer in het ziekenhuis ben geweest. Met een 'tot morgen' namen de kinderen afscheid. En er kwam geen morgen meer. Het alleen zijn went nog steeds niet. Begrijp mij niet verkeerd. Ik kan heel goed alleen zijn. Vindt het op zijn tijd ook wel fijn. Ik ben niet zielig of eenzaam. Maar wetend dat Lief gewoon nooit meer terugkomt maakt mij erg verdrietig. Maar er zijn ook momen...

Mijn jongste broer heeft een hondje. Wolletje. Zo noem ik hem maar even. Hij is ook wollig. Hij is al een paar keer komen logeren. Een paar dagen, een week, maar niet zo lang als nu. Drie weken. Ze gaan op vakantie. Sinds lange tijd. Hebben het de afgelopen tijd moeilijk gehad. Alles is nu wat rustiger en ze besloten sinds vier jaar weer op vakantie te gaan.  Hun zoon die dan vaak bijspringt moet werken. En dan is Wolletje de hele dag alleen. Dus vroeg broer of ik er voor open stond. Ik zei spontaan ja, drie maanden geleden. En nu is ie er. De eerste nacht zit erop. Hij is makkelijk, lief en ligt graag op je voeten. Je kunt rustig een kop koffie drinken voordat je hem uitlaat. Drie keer per dag. Het laatste rondje rond acht uur , s avonds. Gelukkig niet om elf uur in het donker. Ik heb slecht geslapen. Zeg altijd spontaan ja en ga dan nadenken. De zorg voor iemand. De eerste keer zonder Lief. Hij was ook gek op Wolletje. Zochten elkaar ook altijd op. Maar hij ligt nu rustig in zijn...

Het valt mij op dat sommige mensen denken dat je nu wel verder kunt. Het is toch alweer een half jaar geleden? Als ze vragen hoe het is en ik zeg dat het op en neer gaat. De ene dag beter dan de andere. En dan kijken ze verbaasd. Dus nu zeg ik gewoon dat het goed gaat en zet mijn mooiste glimlach op. En daar wordt ook weer raar naar gekeken. Staat het vast hoe lang je rouwt? Of hoe kort? Ik weet het niet. Maar het gaat redelijk. Gezien de omstandigheden. Tegen sommige dingen zit ik aan te hikken  Nooit alleen gewoond. Nooit alleen op vakantie geweest. Behalve twee dagen op de camping van jongste zoon. 20 jaar en getrouwd vanuit huis, zo het huwelijk ingerold. Als enige meisje beschermd opgevoed. En nu sta ik er alleen voor. Ik heb schatten van kinderen die dag en nacht voor mij klaar staan. Als ik dat wil. Maar ik wil het niet  Ik wil het juist alleen doen.  De boodschappen, het eten koken, de tuin bijhouden (echt niet mijn ding maar toch maar gedaan). De kliko. Het is tw...

                               Ik mis je                       Een stoel blijft leeg                   Een stem blijft zwijgen  Maar in mijn hart zullen de herinneringen                              Altijd blijven  Vandaag zouden Lief en ik 50 jaar getrouwd zijn. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn. In januari nog grootse plannen en begin februari kwam daar een einde aan. Ik denk er de hele week al aan. Omdat het toen ook zo heet was. Een lange hittegolf. " Ik kom in korte broek hoor", zeiden de gasten. Het was een mooie dag. Wat betreft het weer en alle feestelijkheden. Een mooie herinnering. Maar deze dag blijft moeilijk. De kinderen zijn op vakantie. Hebben een lief appje gestuurd en gebeld. Toch wel een traantje gelaten. M...