review

Tiny en Barbie

Als klein meisje had ik een Barbie-verzameling: niet alleen de ‘stereotiepe’ blonde Barbie, maar ook haar kleine zusje Skipper, een bruine Barbie en natuurlijk ook een Ken en nog wat andere. Een hele verzameling kleren had ik ook en ik heb me er rot mee geamuseerd. Alleen, of samen met mijn vriendin maakte ik hele toneelstukjes, met een scenario en dialogen en al. Ik heb zelfs ooit een Barbie-paard gekregen en een Barbie-keuken maar met de poppen zelf speelde ik het meest. Ze zaten allemaal samen in zo’n hele grote Pamperdoos, die stond dan op de speelkamer boven.

Toen ik een jaar of veertien was en ik uit nostalgie nog eens naar mijn poppen wou kijken, bleek dat mijn vader heel de doos had meegegeven met de vuilniskar. Héél kwaad ben ik geweest. “Ja maar, daar speel je toch niet meer mee?“, zei hij. Mijn pa was Marie Kondo ver vooruit, vrees ik.

Gisteren was het hoogtepunt van de afgelopen weken. Ik méén dat hé, ik kom mijn huis bijna niet uit en zie amper mensen en kom tot rust. Maar ik keek wel uit naar die Barbiefilm, die heel anders ging zijn dan de getekende Barbiefilms van Mattel waar ik een hekel aan heb. En dan nog met Ryan Gosling, één van mijn lievelingsacteurs. Check Tiny en de mannen voor méér snoepjes. 😉

Zelfs in HUMO schreven ze de film al redelijk de hemel in , in tegenstelling tot die andere blockbuster “Oppenheimer” die blijkbaar vooral een lang betoog is en meer weg heeft van de inhoud van een Wikipedia-Pagina.

Samen met mijn leesclub-vriendinnetjes toog ik volledig in het rose naar Brugge, waar ik totaal niet opviel. Noem het maar de Pink Invasion in de Kinepolis want de uitzondering had geen rose outfit aan – zelfs enkele mannen met rose hemd of t-shirt.

De zaal zat bomvol, lang geleden dat ik nog eens in een volledig uitverkochte cinema zat! En hoe was het? Wel, de HUMO had gelijk, zeker drie en een halve ster waard. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt na een ongelofelijke speech over wat vrouwen allemaal zouden moeten zijn, want HALLO, waarheid als een koe. Veel vrouwen met mij wilden volgens mij meteen rechtstaan en dat mens een staande ovatie geven. Ik heb nog eens een traan weggepinkt maar dan van het lachen, met een hele horde dansende Ken’s die zodanig “over the top” dansen dat het hilarisch was.

Heel veel zelfhumor ook van Mattel, ironisch en slimme interventies. Kortom, ik heb me geamuseerd, werd een beetje nostalgisch over het speelgoed op zich, maar de film zit écht goed in elkaar. Aanrader voor wie het aankan. 😉

Tiny op sap

Je leest het goed, op sap en niet op stap.

In 2019 deed ik een soort van detox, met goed resultaat maar om dat nu lekker en echt gezond te noemen, hmm nee. Ik schreef er over hier.

Vorige week trakteerde ik mezelf op een kleine week in een Spaanse “retreat”, een verblijf om tot rust te komen, waar je veel of weinig activiteiten kon mee doen, al naargelang je goesting van het moment, er was zon, er was een zwembad, er waren mooie wandelingen en de zee was vlakbij. Het was er stil en rustig en je kon eten samen met de anderen, maar net zo goed op het terras in je eentje, of zelfs op je kamer. Ideaal.

Elke dag kon je kiezen of je gewoon de veganistische maaltijden mee wou eten, of als je liever een sapje had in de plaats. Veel mensen kozen er voor om enkele dagen te detoxen en enkel de sapjes te drinken. Maar eerst wou ik daar een workshop over volgen, en daar heb ik veel van geleerd. Het is om te beginnen belangrijk om niet zomaar fruitsap te gaan drinken als maaltijdvervanger, maar een goeie combinatie te maken van groenten en sommige fruitsoorten. Ze werken met professionele sapcentrifuges en sinaasappels bijvoorbeeld worden eigenlijk niet gebruikt omdat die veel suiker bevatten.

Ik wou eerst enkele dagen gewoon eten: zelfs dàt is al een soort detox, want er komt geen brood, alcohol, koffie, suiker of voorgeprepareerde voeding aan te pas. Ik schrapte zelfs al een paar dagen voor ik er naar toe ging koffie, koekjes en chips uit mijn menu, want dat liep soms wel eens de spuigaten uit, eerlijk gezegd. Het werd dus hoog tijd om een beetje gezonder te leven, niet alleen mentaal uit te rusten, maar ook mijn maag wat rust te gunnen.

’s Morgens is er een gezond ontbijt: er is altijd fruit verkrijgbaar, granola, muesli, soya-yoghurt of -melk, er is altijd thee, en dat is voor mij méér dan voldoende. Op onderstaande lijst zie je de bovenste lijn: dat is het extraatje elke dag bij het ontbijt.

Bij de lunch en het diner is er altijd ook soep, twee soorten salade, en twee soorten warm eten. Heerlijk en gevarieerd.

De tweede dag heb ik de lunch omgeruild voor een sapje. De derde dag at ik alleen maar een (stevig!) ontbijt en koos ik voor een lekkere juice ’s middags en ’s avonds. Die “sapjes” zijn wel een halve liter, dus je hebt er wel even werk mee en ze vullen veel meer dan je denkt. Onderstaand schema is het “juice menu”, zoals je ziet: elke dag een andere variatie.

Ben je voor iets allergisch, dan passen ze dat aan. Mijn kamergenoot had een latex-allergie en kan geen avocado verdragen, dat zat er voor haar dus nooit in. En hoe lekker zijn die sappen met gember en wortel, ik ben zot van gember, kan me wel voorstellen dat mensen dat vreselijk vinden, maar dan kun je ook vragen om dat er uit te laten.

Op bovenstaande foto: mijn ontbijt van de donderdag, rode biet, avocado, citroen, appel en komkommer. Deze was zo lekker!

’s Avonds kon je dan ook weer kiezen uit een aangepast sap-menu, altijd aanpasbaar. Zo heb ik op een avond de Fresh Green gedronken, met spinazie, boerenkool, komkommer, broccoli en citroen. Ik heb geen enkele keer honger gehad, echt niet.

De volgende dag dronk ik nog als ontbijt en lunch een juice en ging ik ’s avonds weer ‘gewoon’ eten. Dat smaakte wel weer moet ik zeggen.

Maar na een paar dagen voelde ik me stukken beter dan ervoor, mijn huid straalde, ik was ‘wakker’ en optimistisch (en dat was héél lang geleden) en had zeker genoeg energie voor twee keer per dag yoga en een wandeling.

Het feit dat ik zo langzaam in een detox-ervaring ben gegleden maakte dat ik nul afkickverschijnselen had. Ik kan me voorstellen dat als je van een “normaal voedselpatroon” meteen overschakelt naar sappen, dat je dan wel eens kan afzien. Dat zou ik zeker niet aanraden.

Ik las drie boeken uit bij het zwembad, heb véél geslapen en had zo goed als géén zorgen. Geen angsten. Alles was tot in de puntjes geregeld en dat had ik nodig. Ik had weinig sociale contacten, want daar kwam ik ook niet voor. Samen met nog pakweg acht andere mensen was mij al veel te druk en heb ik dus bewust vermeden. Af en toe een goed gesprek tijdens een wandeling was al méér dan genoeg.

De vrijheid om te doen wat je wil en toch een uitgebreid en gevarieerd aanbod te hebben aan activiteiten, waar je ook geen last van hebt als je ze niet mee doet, bleken ideaal om een stukje van die leeggelopen batterij weer op te laden.

En dan kom je thuis: twee uur later dan gepland door vluchtvertraging omwille van de stakingen in Frankrijk, is de wasmachine kapot en is het hier stervenskoud en regent het elke dag. Maar ik geniet nog even na, als ’t niet erg is.

Tiny ging op dinner date in Weinbeisserei

13/40dagenbloggen

Ondanks dat mijn lief wat ziekjes was, gingen wij afgelopen week toch uit eten. Al lang gepland en het was eigenlijk de echte laatste avond samen vooraleer ik naar Tenerife vertrek. Restaurant Weinbeisserei in Roeselare is iets speciaals. Ze serveren enkel Oostenrijkse wijnen bij het eten en die zijn allemaal een tikkeltje speciaal. Laten wij daar nu wel echt van houden.

Lisa en Seraphin zijn een jong dynamisch koppel, de keuken is echt in de zaal, dus je ruikt al heel snel de geuren die je straks mag verwachten in je bord. Ze werken met één vast menu, en je kiest of je twee, drie of vier gangen wil én of je er een aangepast glaasje wijn bij wil.

Het ligt in een industrieterrein en ziet er uit als een loods maar binnen is het echt super gezellig en warm.

Het eten is écht overheerlijk en de porties zijn correct, maar niet overdadig. Hier kunnen wij eens echt van genieten. Het is wel het moment om nog snel te reserveren want in augustus stoppen ze er mee, en gaan ze verhuizen naar de Ardennen, waar ze een hotel-restaurant gaan uitbaten.

Op de foto’s zie je het hoofdgerecht: hoevekip met schorseneren en champignons, en het dessert: een torentje van chocolade, maar heel verrassend van inhoud. Iets met chokotoff-mousse, iets met appelsienensorbet, overheerlijk! Als laatste dinner date voor mijn vertrek kon dit wel tellen!