Deze morgen mijn laatste strandwandeling bij het opkomen van de zon… hoe zalig. Ik dacht al snel aan hoe ik dit ga missen. Het maakte echt niet uit dat ik hier alleen was, ik heb genoten van elk moment en elk straaltje zon.
’s Morgens meteen al op het strand kunnen wandelen, zonder jas, in korte broek en een shirtje, wat wil je nog meer? Ik zou dit elke dag willen doen, dat doet me zo veel deugd. Later als ik groot ben…. Nee ik ga niet definitief verhuizen na mijn pensioen maar je zal me dan in de wintermaanden wel veel vaker ergens in het zuiden vinden, dat is iets dat zeker is. Ik leef hier zo van op!
Na het ontbijt heb ik me terug aan het zwembad geïnstalleerd, met een boek en in bikini. Af en toe eens een paar baantjes zwemmen, lekker fris.
En ik nam deel aan een yogalesje, met Geraldine: de Nederlandse animatrice hier die willens nillens alle uitleg in het Duits geeft want ja, 90% Duitsers hier. Ze spreekt een soort verbeterd Jean-Marie Pfaff Duits, super grappig, ze doet zo haar best, maar ze maakt ook zo veel fouten… Ach ja. Das ist mir ganz egal…
Ik lunch niet echt, aan het begin van de week kocht ik enkele koekjes en yoghurtjes dus dat is mijn tussendoortje. ’s Avonds is het buffet rijkelijk dus ik hou dat nog wel uit.
Ook de zonsondergangen zijn hier ongelofelijk mooi, wat een spektakel elke dag.
Helaas moet ik mijn koffertje weer inpakken. Ik heb amper vuil wasgoed want met deze temperaturen kun je ook perfect iets uitwassen, en in de zon te drogen leggen. Dat doet me er aan denken om in januari naar Thailand echt niet veel mee te nemen;
Ik wou dat ik die zon kon inpakken en af en toe eens uithalen als ik terug thuis ben. Zo te horen wordt het barslecht weer de komende dagen, ik ga het nog lastig krijgen.
En dat is voor mij nu de komende maanden weer een uitdaging: dag per dag zal ik het wel nemen zoals het komt, maar ik word elk jaar moedelozer van herfst, Kerst en winter Sorry, ik hou echt niet van seizoenen. Gelukkig heb ik een mooi vooruitzicht, daar trek ik me wel aan op, maar met ouder te worden vind ik het precies elke keer lastiger. Helaas moet ik me er bij neerleggen. Voorlopig toch nog.
Ik hoor je al: je mag toch echt niet klagen, je hebt tenminste de kans om op reis te gaan. Da’s waar. Hoera hoera dan maar. Maar toch: F*CK de winter.
Morgen vertrek ik nog eens een weekje naar Spanje. Deze keer niet met schoonouders, niet met mijn nichtje, niet met mijn partner, maar gewoon alleen. Niet op groepsreis, maar echt gewoon op mezelf.
Nog steeds krijg ik vreemde blikken als ik dat vertel, en de meest gehoorde opmerkingen:
“Amai, durf jij dat? Is dat niet gevaarlijk?”
Misschien is het omdat ik enig kind ben en omdat mijn ouders blind waren en geen auto hadden om samen mee op reis te gaan? Ik was 15 en ik ging al alleen op taalreis naar Engeland (okee, dat was in een groep maar ik kende niemand). Het is voor mij geen kwestie van durven, natuurlijk heb ik ook wel zekere angsten. Maar niet om alleen te zijn. En als je een beetje voorbereid bent, is er niets gevaarlijk. Ik ben niet de meest naïeve reiziger, integendeel, ik weet vooraf meestal heel goed waar ik moet zijn en wat ik moet doen. Google is mijn vriendje. 😉
Ja, ik ga dikwijls alleen op reis. Omdat ik geen zin meer heb om te wachten op een reisgenoot, omdat ik niet wil afhangen van de plannen van iemand anders. Omdat ik nu geen kleine kinderen meer heb waar ik afhang van schoolvakanties. Omdat ik graag reis en ik nu mijn gezondheid nog mee heb en niet wil wachten ‘tot het eens past’. Omdat ik in de herfst en in de winter de zon nodig heb en als ik ze hier niet vind, dan ga ik ze wel in het zuiden zoeken.
“En waarom mag je partner niet mee?”
Maar natuurlijk mag hij mee! Ik doe niets liever dan samen met hem reizen, hij is mijn grote liefde en de beste reispartner. Hij is ook weer basketcoach en neemt die verantwoordelijkheid serieus, dus zal hij niet zomaar midden in het seizoen trainingen en wedstrijden skippen. En zijn baan laat ook niet altijd toe om er eens een weekje tussenuit te knijpen.
“Mag je dat wel van je partner, vindt hij dat okee?”
Dit is iets wat voor veel koppels bijna onmogelijk lijkt. En toegegeven, in eerdere relaties ging ik daar ook nooit opgekomen zijn, en ging ik het ook ‘raar’ hebben gevonden als mijn partner alleen op reis zou willen gaan. Nu zitten we in een andere situatie en zijn we een stuk ouder: we hebben allebei al veel gereisd én ook allebei al veel alléén gereisd. We begrijpen dus beiden de grote voordelen. We zijn allebei fervente reizigers maar onze reisdoelen zijn soms heel verschillend. Hij gaat graag intensief bergwandelen of fietsen, ik heb het liever wat rustiger en platter. Hij heeft al heel veel van de wereld gezien en ik wil nog dingen ontdekken waar ik de kans nog niet eerder toe kreeg.
Er is wederzijds begrip en vertrouwen. “Ja maar, wat als je daar dan iemand tegen komt met wie het klikt of zo?” Euh hallo? Op mijn leeftijd? Ja ja, het kan, I know, maar dat kan ook in de supermarkt gebeuren, op het werk, tijdens het sporten,… Moet ik daarom laten van dingen alleen te doen? Ik vertrouw hem, hij vertrouwt mij. Daar is echt geen probleem, wij zijn niet (meer) jaloers, maar gunnen elkaar dit.
“Ga je niet eenzaam zijn, als je niemand hebt om tegen te praten?
Ik ben al heel vaak alleen geweest, maar daarom ben ik niet eenzaam. Ik zoek vaak het alleen zijn op, ik heb dat nodig om mezelf weer op te laden. Als ik echt tegen iemand wil babbelen, ga ik wel aan de bar gaan zitten. (Ik kan me dat bijna niet voorstellen, maar kom, dat kan.) Of ik ga mee met een excursie of zo, of ik praat wel tegen de receptioniste.
“Jij bent nogal een stoere zeg!”
Is dat zo? Ga je dat ook zeggen tegen een man die alleen op reis gaat zonder zijn vrouw? Is een vrouw meteen stoer of dapper als die iets alleen doet? Als een man dat kan of mag of durft, waarom wij dan niet? Het ligt wellicht ook aan mijn karakter: ik durf wel wat. En tegelijkertijd zeg ik ook vaak dat ik een bange haas ben en dat ik mezelf voor veel dingen moed moet inspreken. En ik trek me graag terug, ik ben niet de grootste babbelaar.
Het is ook maar een weekje hé zeg. In 1992 ging ik drie maand als vrijwilliger naar Amerika, okee om te werken, maar ik was er ook alleen naartoe gegaan. En in januari ga ik nog eens naar Thailand, ook weer alleen. Ik zie het volledig zitten.
Zou je ook graag eens alleen op reis gaan? Of juist niet? En als je dat zou willen, wat houdt er jou tegen?
“Later als ik groot ben we op pensioen zijn, kopen we een camper en gaan er regelmatig mee op reis.”
Dat zeiden we al vaak tegen elkaar, maar hoe weet je nu of dat wel iets voor jou is, als je het nog nooit hebt gedaan? Hoe weet je nu als koppel of die manier van reizen wel geschikt is voor allebei, sta je er in dezelfde manier in of niet?
Wij huurden “om te proberen” een camper voor een lang weekend via Goboony (#nospon) en keken gewoon naar de weersvoorspellingen. In het Zuidoosten, zo richting Zuid-Duitsland, zou het weer wel meevallen. We bereidden niets voor, namen gewoon wat kleren mee en basic gerief om te overleven, en er zijn overal supermarkten dus dat zou wel lukken.
Het werd een Citroën Jumper Clever camper, met twee slaapplaatsen en een toilet en douche, groter moest dat niet zijn, want dan is dat zo’n log gevaarte en kun je niet overal makkelijk parkeren of onderdoor rijden. Te klein (met zo’n daktentje) wilden we ook niet, want onze oude botten zijn niet meer zo lenig en ’s nachts willen we al eens makkelijk kunnen opstaan om naar het toilet te kunnen.
We mochten deze ophalen in Kortrijk (kwartiertje rijden voor ons) en kregen een deskundige en vriendelijke uitleg van de eigenaar. Een bijna nieuwe camper uit 2023 met niks van krassen of mankementen, verzekerd voor zowat alles en ook de man was altijd beschikbaar als we nog vragen of problemen hadden. (De eerste ochtend wou ik water koken maar het gas ging na tien seconden uit – blijkbaar moesten we die gewoon eens ontluchten en toen was het probleem al opgelost.)
Mijn lief vindt met zo’n busje rijden echt top, ik heb er dus zelf niet mee gereden omdat het niet nodig was, maar ik zou dat zelf ook best zien zitten.
Dag 1: we vertrokken uit Wevelgem en gingen nog een uurtje of twee rijden en dan een plaatsje zoeken. Ergens rond Namen parkeerden we om onze rijstsalade op te eten, die ik had meegenomen. En via de app “Park4night” zocht ik een mooi plaatsje niet ver daarvandaan om te overnachten. In een buitenwijk van Ciney, aan een mooi gerenoveerd kerkplein, stonden we prima. Rustig, ook geen klokgelui, nog tijd voor een wandelingetje voor we gingen slapen, prima plekje.
Dag 2: nog altijd mooi weer, dus we rijden richting Moezel. Zegt mijn lief ineens: “Ik meen me te herinneren dat het mooi is in Grevenmacher en dan kunnen we langs de rivier fietsen naar Remich.” Ah bon? Okee, dus we vonden een gratis parkingplek voor de camper en laadden de fietsen af. Een goed uur reden we langs de Moezel en in Remich vonden we tal van restaurants om te lunchen.
Tegen de late namiddag zou het daar toch wat minder goed weer worden, noordelijker zag het er beter uit, dus verplaatsen we de bus richting Koblenz. Op de kaart zag ik een plaatsje met een grappige naam, ook aan de Moezel: Piesport – bleken er daar ook enkele camperplaatsen te zijn; We keken eerst om op zo’n camperparking te gaan staan, om wat extra stroom te hebben zodat ik mijn fiets kon opladen. Er lagen wel zonnepanelen op het dak van de camper maar die zijn daar niet voldoende sterk voor.
Maar die camperparking leek ons eerder de hel: alle campers en mobilhomes hutjemutje naast elkaar, geen privacy, weinig uitzicht en veel oudjes met zo’n satellietontvanger op hun rijdend huisje. Nee dank u.
Vijf minuten verder was er een plek aan het water, in de reviews stond wel dat de locals het precies niet zo leuk vonden dat er daar mensen kwamen overnachten, maar eenmaal we daar aankwamen, zagen wij geen kat, maar een hele rustige mooie plek met zelfs een picknickbankje. Opladen zouden we dan de volgende dag wel doen.
Okee, de volgende morgen was er wel een kat, maar het was een hele mooie en ze jaagde ons niet weg. De enige mensen die we daar hebben gezien waren voorbij joggende sporters.
Dag 3: Na een ochtendloopje van mijn lief en een lekker Paas-ontbijt (er was vlakbij een bakker open!) reden we meteen door richting Daun. Dat plekje had ik ook via de app gevonden, een nieuwe camperparking met grote plaatsen, waar je ook niet hoefde te reserveren en alles via een terminal kon regelen: plaatsje kiezen, betalen voor de plek, en een bedrag opzetten om eventueel stroom en water en douches te gebruiken. Ideaal. Alles samen hebben we daarvoor 16€ betaald, voor 24 uur. Daun is een ideale uitvalsbasis voor wandelingen, dus hoefden we ons niet meer te verplaatsen. ’s Avonds gingen we eten in een Italiaans restaurant.
Dag 4: de lucht betrok en dat zou bijna overal zowat hetzelfde worden, maar de minste regen ging vallen regio Limburg. Uiteindelijk zijn we beland in Borgloon, waar we nog een fietstocht tussen de (bijna uitgebloeide) bloesems hebben gemaakt, en waar we wilden gaan eten in het restaurantje vlak naast onze parkingplek. Helaas gingen ze net dicht. Een tiental kilometer verder waren nog wel wat eetgelegenheden, richting Sint-Truiden, dus reden we daar met de camper naartoe en besloten om dan daar in de buurt iets anders te zoeken om te parkeren. Dat werd dan een minder idyllische plek, naast een skatebaan, maar ook rustig en we werden door niemand gestoord.
Dag 5 reden we terug naar huis, telkens vermeden we snelwegen zodat we konden stoppen waar het leuk of mooi was.
Conclusie: het is echt wel iets voor ons. Omdat wij ons plan heel snel kunnen aanpassen, niet moeilijk zijn en niet altijd een camping of voorzieningen nodig hebben. Je hebt alles mee, zeker als je ook fietsen mee hebt, dan kun je al eens een uitstapje doen of naar de winkel zonder je plekje te moeten verlaten. Wellicht gaan we dit nog eens herhalen, misschien deze zomer. Het is echt nog niet nodig om er zelf zo eentje aan te schaffen, daarvoor hebben we nu nog te weinig geld én te weinig tijd én we willen ook nog een paar grote (vlieg)reizen maken. Dus kunnen we alvast beginnen sparen.
tiny blogt 