lichaam

Tiny is het verven moe

Nee, ik ga geen muur meer (her)schilderen in mijn woonkamer, ik heb het over mijn haar.

Meer en meer zie ik hippe vrouwen met grijs haar of met highlights in hun grijzende haar… en gelijk hebben ze. Ik las het boek “De naakte waarheid” van Jozefien Daelemans, waarin ze stelt dat het toch belachelijk is dat vrouwen al tientallen jaren hun haar kleuren bij de eerste grijze haartjes die in aantocht zijn. En waarom? Om aantrekkelijk te blijven, om er jonger uit te zien,…?

Ik herinner me een zomerdag in Blankenberge, ik reed nog niet lang met de auto dus ik moet ergens begin twintig geweest zijn. Mijn vriendin stapt eerst uit, en wacht tot ik uit de auto stap en roept uit: “Wow, Tiny, je hebt al een boel grijze haren!” Ik schrok me een hoedje (jammer dat ik dat hoedje niet kon opzetten) en vroeg meteen om ze eruit te rukken.

Dat proces heeft zo een paar jaar gewerkt, maar na een tijdje werd het me toch te erg en ben ik mijn haar beginnen kleuren. Zelden ben ik daarvoor bij de kapper geweest. Ik deed het meestal gewoon zelf. Eerst had je een soort kleurshampoo, die er na een paar keer wassen gewoon weer uit ging, later werden de producten beter en bleef de kleur redelijk permanent.

Oorspronkelijk was ik donkerbruin, maar sinds ik een jaar of vijf geleden eens flink bij de kapper ben geweest en wat highlights liet zetten die wat bleker waren, is mijn haar veranderd van kleur.
Als de verf is uitgewerkt, komt er een soort ros-lichtbruin haar te voorschijn, maar de uitgroei is ondertussen al bijna volledig wit, blijkbaar.

Ik lees me te pletter op beautysites, kijk op Instagram, ken ondertussen al de termen: ‘grey blending’, highlights en lowlights, mèches, balayage, maar ook cold turkey. Het laatste is gewoon door de zure appel heen bijten en je uitgroei gewoon omarmen. Maar ik denk dat zoiets vreselijk lelijk wordt over een paar maanden.

Nu spuit ik af en toe een beetje kleur op de wortels om die uitgroei wat te verdoezelen en verder weet ik nog niet goed wat ik er mee ga doen. Maar ik ben het verven beu.

Alle tips welkom. Let wel: ik heb lang haar en ik knip het voor niemand, voor geen goud en voor mijn kop NIET kort.

Tiny verandert

Na een woelig jaar met veel dieptepunten zie ik eindelijk weer licht. Stilaan brengen mijn wandelschoenen mij weer bergop en verder. Sla ik andere paden in en laat ik een grote rugzak achter.

Veel mensen vragen hoe het gaat, na het overlijden van mijn mama. Zowel mijn vader als ik hebben nog onverwachte moeilijke momenten. Soms babbel ik met iemand over haar en komt er weer een brok in mijn keel. Twee weken geleden had ik een lastige dag, ik deed yoga, solliciteerde voor iets nieuws en heb die dag meer gehuild dan wat anders. Het gemis brak mij op, mijn lichaam deed niet wat ik wou dat het deed en mentaal dacht ik niet dat ik een nieuwe job zou aankunnen.

Maar toen ik daags nadien hoorde dat ik blijkbaar de eerste op een lijst stond voor die nieuwe job, verraste mij dat enorm. Werd ik daar blij van? Niet meteen.

Ik had een paar dagen nodig en enkele gesprekken met mijn man en mijn vriendin om te beseffen dat dit misschien een hele goeie eerste stap in een nieuwe richting kon zijn en dat het mij ook mentaal goed zou doen.

Zelf dacht ik: ik ben er niet klaar voor. Ik zal dat niet kunnen. Ik ben bang.

En toch heb ik ja gezegd, vooral na dat gesprek met mijn toekomstige leidinggevende die op mijn waslijst aan vragen alleen maar bemoedigende antwoorden gaf. Die de tijd nam om anderhalf uur uitleg te geven. Toen had ik zelfs nog niet beslist maar de volgende dag trok de mist op, heb ik gebeld en gezegd dat ik de baan aannam. In hun stem hoorde ik vreugdesprongetjes want er is dringend iemand nodig op die plek.

Wat ik ga doen en waarom ik niet meer wil doen wat ik voordien deed, lees je volgende week.

Want op vrijdag 1 december start ik al. Reuze benieuwd naar het team, de inhoud, de omstandigheden en hoe ik daar mee om zal gaan. Ik koos voor een functie met onregelmatige werktijden dus twee avonden in de week en één weekend op twee werken. En nee, niet in de zorg.

Spannend hè?

Tiny en de fruitsalade

Hoe het voelt, hoe het eruit ziet, hoe ik ben, hoe ik adem.

Niet fris en fruitig, maar uitgeperst en een rommeltje. Een zootje. Een hoopje afval.

Oh ja ik heb goeie dagen gehad, zalige dagen zelfs, vooral die in Spanje, in lekker weer en zonder zorgen. Met gezonde voeding die ik niet zelf hoefde klaar te maken. Ik voelde me als een frisse fruitsalade.

Ik heb al eens een etentje met familie overleefd zonder paniekaanval of druk. Zelfs een spannende basketmatch in een bijna lege sportzaal kon ik aan. Alleen het sociaal getater achteraf in de cafetaria heb ik slim aan mij voorbij laten gaan.

Vandaag. Een doordeweekse dag met niks op de agenda behalve een doktersbezoek. Waar ik ook al op voorhand stress voor had, waar ik aan kwam met een lijstje en een lichte hyperventilatie. Maar ik heb een goeie huisarts die me begeleid en zegt waar het het op staat, die me fysiek onderzoekt en mentaal ondersteunt.

En dan heb ik een uurtje gesport, twee keer per week verzamel ik alle energie die ik heb en mat mezelf even fysiek af, iets waar ik deugd van heb, niet bij na hoef te denken en waar ik vaak zelfs een goed gevoel van krijg: dit lijf kan nog wel iets.

Maar mijn hoofd wil veel sneller gaan dan mijn lichaam kan. De planner in mij wil vooruit, organiseren, toekomstige dingen bedenken, een actieplan maken,… Op websites kijken wat kan en wat ik wil. Maar dan wil mijn lichaam dat hoofd inhalen en dat lukt maar niet. Daar gaan we dan weer: spanning en stress terwijl ik gewoon op een stoel zit en naar een scherm kijk. Ik wil te veel maar ik kan amper iets. Ik moet vertragen maar ik wil volle bak vooruit. Het is de processie van Echternach: drie stappen vooruit en dan teruggekaatst worden. Tegen een muur lopen en op je gat moeten gaan zitten.

Het wordt wel beter. Ja hoor. Maar ik heb geen glazen bol en weet niet wanneer het beter wordt natuurlijk. En dat steekt ferm tegen.