gezondheid

Tiny in Novo Sancti Petri

Waar dadde? Ik zou kunnen zeggen, Google Maps is your friend, maar ik ben in een vriendelijke bui en zal het even uitleggen.

Dus in de provincie Cadiz, ik landde met het vliegtuig op het superkleine luchthaventje van Jerez en de bus bracht me hier in 50 minuten.

Na mijn rampzalige vlucht naar en terug uit Egypte in maart 2020 was ik schuchter om nog iets met TUI te doen want in het begin-Corona tijdperk waren ze simpelweg onbereikbaar en heb ik aan de hele organisatie geen bal gehad. Maar kijk, ze kunnen maar leren uit hun fouten en ik boekte een voordelige promo naar een hotel hier aan de kust, met vliegtuig, transfer en half pension. Verder niets speciaals geboekt of zo, maar kijk ik kreeg toch een kamer met zeezicht toegewezen en de kamer is ruim en van alles voorzien.

Spanje is Egypte niet, met dat grote verschil dat het hier pas om 8.30 licht wordt (beetje zoals in Vlaanderen hé) en in de Sinaï was dat al om 6 uur. Ik ben een hele vroege vogel, dus om 7 u zit ik in het pikkedonker hier op mijn balkonnetje. Tegen dat het goed en wel na achten is, ga ik terug een strandwandeling maken, net als gisteren.

Dat is wat ik wil: ’s morgens kunnen schrijven met zicht op zee en dan wandelen langs het strand, met amper mensen om je heen. Ik blijf gefascineerd door de zee, dat zonlicht dat speelt met de golven, als je blijft kijken en luisteren is dat zo meditatief. Het is mijn medicijn en therapie.

Want mijn gezondheid is de laatste weken niet zo super geweest, wellicht was het een COVID-variantje of zo want deze soort van verkoudheid blijft wel heel lang hangen. Ik heb nog steeds erg weinig energie en ondanks alle positiviteit hier hou ik een waas van hoofdpijn, nu al dagenlang. Er zitten koortsblazen op mijn lip en neus, en ben al doodop als ik die ene trap doe naar mijn eerste etage.

Maar ik ga toch wel wat bewegen, wandelen en zwemmen in het reuze zwembad hier, eens een sportlesje meedoen, morgen dan misschien. En het plan is om eens een fiets te huren en eens een bus te nemen naar Cadiz.

Het voordeel van hier alleen te zijn is dat ik ineens tijd heb voor van alles, zelfs om te bloggen. Als ik wil rusten, rust ik, als ik wil slapen, slaap ik, als ik Netflixen, Netflix ik. Ik heb tijd voor berichtjes en telefoontjes naar het thuisfront.

Het is nog altijd een beetje raar om tussen alle koppels in de eetzaal te zitten, dat is zo niet mijn ding. Maar ja, een mens moet eten en ik oefen mijn Spaans met de opdienster, want de meesten zijn hier Duits en ik denk dat ze blij eens gewoon een woordje Spaans te spreken. Niet dat ik dat kan, maar ik begrijp veel en ik maak wel fouten, maar ze snapt me wel.

Tiny is weeral in Albir

Opnieuw met mijn lief en schoonouders ontvluchten we de frissere temperaturen van november.

Zoals velen al weten van mij: ik word een minder aangenaam mens als de temperatuur onder de tien graden zakt en als ik geen zon zie.

Albir is makkelijk te bereiken, niet ver van vliegveld Alicante en er zijn eenvoudige appartementjes in het centrum met alles wat je nodig hebt. Nee ik ben niet gesponsord door Transavia of Booking, en als je alles kan delen door vier vallen de prijzen reuze mee.

En nee, de rampgebieden met watersnood zijn meer dan honderd kilometer verder. Al viel er hier ook een bak regen net voor we aankwamen, we zagen er niks meer van.

Deze morgen al meteen stralende zon, gaan wandelen, boodschappen gedaan en rond de middag heb ik al in zee gezwommen.

Ik ben hier graag. Weg van de hoogbouw van Benidorm, een rustig stadje en dito strand. Genoeg restaurants en barretjes aan aangename prijzen.

Het hoeft niet meer te zijn dan dat. Vandaag zo’n 24 graden en weinig wind. Meer van dat, als het kan.

Tiny en het geluk

Een tijdje geleden luisterde ik naar de podcast van “De wereld van Sofie” op VRT, ze had het over gelukkig zijn en alles wat daarbij hoort. Heel interessant. Je hoort gewone mensen over geluk, wetenschappers, filosofen,… en ik kon me er erg in vinden. Luister eens als je dat graag doet (hier: https://www.vrt.be/vrtmax/podcasts/radio-1/d/de-wereld-van-sofie/5/gelukkig-zijn-/), of lees hier verder, want ik maak een soort samenvatting naar wat ik er van heb opgestoken.

Als je mensen op straat vraagt, of ze gelukkig zijn, een steekproef zogezegd, dan kom je al snel bij mensen die twijfelen. Bijvoorbeeld, jonge mensen, die nog op school zitten, je zou al snel denken: goh die zal wel gelukkig zijn, geen verantwoordelijkheden, weinig grote zorgen… Maar vaak zitten die vol stress gevoelens in verband met school, relaties, ouders,… Dus nee, die zijn zeker niet onverdeeld gelukkig.

Oudere mensen, 65-plussers en blijkbaar vooral die in de USA en Canada, zouden wereldwijd en over het algemeen het gelukkigst zijn.

Ze gingen ook het gesprek aan met een groep ouderen, en die hadden een rijk leven om op terug te kijken, maar moesten toch ook serieus eens graven als je hen vroeg: op welke leeftijd was je het gelukkigst?

Ik draaide dat om naar mezelf, vroeg dat ook eens aan mijn lief. En eigenlijk, moeten we toegeven dat we op dit eigenste moment misschien wel het gelukkigst zijn. Maar natuurlijk… dat zijn soms kleine momenten. Geluk vervliegt snel, en je onthoudt niet altijd de momenten waarop je echt “geniet”.

Voorwaarden voor je persoonlijk geluk zijn onder andere:

  • verbondenheid: als je sociale relaties hebt, dat hoeven er niet veel te zijn, dat kan ook gewoon de goeie relatie zijn met je partner, je kinderen, je ouders, of enkele goeie vrienden
  • zinvolle tijdsbesteding: als je een job hebt waarin je gelukkig bent, waarin je zinvol werk doet – of vrije tijdsbesteding die je blij maakt
  • autonomie: in hoeverre je zélf kan bepalen wat je doet, dat je daarin de keuze hebt. Vrijheid met andere woorden.
  • goed slapen: logisch hé, je voelt je meteen een stuk belabberder als je nacht na nacht slecht slaapt.
  • gezondheid natuurlijk
  • in de natuur kunnen vertoeven

Het is ook duidelijk dat je soms denkt dat je in de toekomst gelukkiger zult zijn: als ik eenmaal geslaagd ben, als ik die job krijg die ik wil, als ik die promotie zal hebben, als er eindelijk kinderen van komen, als ik eenmaal een relatie heb, als ik op pensioen ben,…

Maar vaak bereik je dan die mijlpaal, ben je even héél gelukkig, maar – zo zeggen de wetenschappers – dat vervliegt ook weer supersnel.

Ik ben vandaag weer een beetje gelukkiger dan gisteren: ik heb na negen jaar mijn oude Macbook moeten vervangen en heb net een nieuwe. ZO BLIJ! Want… ik kon een aantal dingen op WordPress (mijn blog-stek) niet meer doen, en nu zal dit zo veel makkelijker gaan, foto’s delen bijvoorbeeld, vlot typen, dingen invoegen,…. Dus misschien – met een beetje geluk (haha) – zul je weer meer lezen hier. Stom hé, dat je door zo’n fysiek, tastbaar ding ineens een stuk gelukkiger bent.

Maar ik ben ook gelukkiger dan gisteren omdat het vandaag mooi weer is en ik niet moet werken, omdat het morgen ook mooi weer zal zijn en dan moet ik wel werken, maar dat los ik wel op door af en toe eens naar buiten te lopen… En ’t is ook maar twee keer drie uur, dat valt toch mee?

Ik ga nog gelukkiger zijn als we drie weken verder zijn en we bijna weer op reis gaan (naar Frankrijk, een camping, zelfde als vorig jaar, weinig stress, en hoop op zon), maar nu is ’t ook al niet slecht.

En jij? Wat bepaalt voor jou of je gelukkig bent of niet zo erg? Wanneer in je leven tot nu toe was jij het gelukkigst? Zijn er dingen waar je naar uitkijkt die je gelukkig zullen maken? Ik ben benieuwd.

Vorig jaar in september, tijdens een mooie wandeling in de Var-streek.