strand

Tiny in Novo Sancti Petri

Waar dadde? Ik zou kunnen zeggen, Google Maps is your friend, maar ik ben in een vriendelijke bui en zal het even uitleggen.

Dus in de provincie Cadiz, ik landde met het vliegtuig op het superkleine luchthaventje van Jerez en de bus bracht me hier in 50 minuten.

Na mijn rampzalige vlucht naar en terug uit Egypte in maart 2020 was ik schuchter om nog iets met TUI te doen want in het begin-Corona tijdperk waren ze simpelweg onbereikbaar en heb ik aan de hele organisatie geen bal gehad. Maar kijk, ze kunnen maar leren uit hun fouten en ik boekte een voordelige promo naar een hotel hier aan de kust, met vliegtuig, transfer en half pension. Verder niets speciaals geboekt of zo, maar kijk ik kreeg toch een kamer met zeezicht toegewezen en de kamer is ruim en van alles voorzien.

Spanje is Egypte niet, met dat grote verschil dat het hier pas om 8.30 licht wordt (beetje zoals in Vlaanderen hé) en in de Sinaï was dat al om 6 uur. Ik ben een hele vroege vogel, dus om 7 u zit ik in het pikkedonker hier op mijn balkonnetje. Tegen dat het goed en wel na achten is, ga ik terug een strandwandeling maken, net als gisteren.

Dat is wat ik wil: ’s morgens kunnen schrijven met zicht op zee en dan wandelen langs het strand, met amper mensen om je heen. Ik blijf gefascineerd door de zee, dat zonlicht dat speelt met de golven, als je blijft kijken en luisteren is dat zo meditatief. Het is mijn medicijn en therapie.

Want mijn gezondheid is de laatste weken niet zo super geweest, wellicht was het een COVID-variantje of zo want deze soort van verkoudheid blijft wel heel lang hangen. Ik heb nog steeds erg weinig energie en ondanks alle positiviteit hier hou ik een waas van hoofdpijn, nu al dagenlang. Er zitten koortsblazen op mijn lip en neus, en ben al doodop als ik die ene trap doe naar mijn eerste etage.

Maar ik ga toch wel wat bewegen, wandelen en zwemmen in het reuze zwembad hier, eens een sportlesje meedoen, morgen dan misschien. En het plan is om eens een fiets te huren en eens een bus te nemen naar Cadiz.

Het voordeel van hier alleen te zijn is dat ik ineens tijd heb voor van alles, zelfs om te bloggen. Als ik wil rusten, rust ik, als ik wil slapen, slaap ik, als ik Netflixen, Netflix ik. Ik heb tijd voor berichtjes en telefoontjes naar het thuisfront.

Het is nog altijd een beetje raar om tussen alle koppels in de eetzaal te zitten, dat is zo niet mijn ding. Maar ja, een mens moet eten en ik oefen mijn Spaans met de opdienster, want de meesten zijn hier Duits en ik denk dat ze blij eens gewoon een woordje Spaans te spreken. Niet dat ik dat kan, maar ik begrijp veel en ik maak wel fouten, maar ze snapt me wel.

Tiny telt af

Er staat zo’n app “Aftellen” op mijn telefoon, en ik zeg niet dat ik er elke dag naar kijk, maar toch regelmatig. Weinig uitleg nodig, denk ik. Of toch?

Vorig jaar in januari gaf ik al aan dat het mijn maand niet is, dat ik verlangde naar de zon en dat het nog lang ging duren voor ik weer op reis ging gaan. Met dat gevoel in mijn achterhoofd boekte ik in september een reis. Bijna boekte ik alleen voor mezelf, maar een vriendin van mijn leesclub was al snel enthousiast, dus gaan we lekker met twee.

Waarom naar Thailand? Da’s niet moeilijk:

  • in januari en februari is het daar droog en draaglijk warm en zonnig
  • Thais eten vind ik ontzettend lekker
  • de mensen zijn er heel vriendelijk, zeggen ze
  • ik ben er nog nooit geweest
  • Het is er goedkoop
  • er zijn stranden, er is water, er is veel natuur en de rust zoeken we op weinig bekende plekjes

Als mij dit nu zou meevallen, dan sluit ik niet uit dat ik de volgende jaren eens wat meer van Azië zal verkennen. Want… ik nam een besluit.

Ik verjaar op 15 januari en nooit ben ik op die dag echt op reis geweest en al zeker niet naar de zon. Dat is dom. En nu zeker, want nu heb ik de tijd en de middelen (en nee zo’n reis buiten het seizoen hoeft allesbehalve duur te zijn). Maar ja, ik zat ook te wachten tot mijn lief mee kon (hij heeft nog iets jongere kinderen, maar die zijn ondertussen ook al 20+, hoera), hij had baskettrainingen, of hij had te veel werk in die periode, er was altijd wel iets.

Kijk, in principe hoef ik mij daar weinig van aan te trekken, we gaan allebei wel vaker alleen op reis.

Dus wat is mijn besluit: vanaf 2026 ga ik ELK jaar op mijn verjaardag met mijn gat in de zon gaan zitten. Of toch op een plek waar de zon aan mijn gat kan – je snapt het. 🙂

In 2025 vertrek ik een weekje later, dus het is nog niet helemaal perfect, maar kom, dicht genoeg.

Al wie mee wil, mag mee. En anders ben ik wel alleen weg, jullie weten al dat ik daar niet bang voor ben.

Ah ja, het Thailand-plan volgende maand:

1 dag/nacht Bangkok

2 dagen/nachten Khao Yai Nationaal Park

2 dagen/nachten Chantaburi (Chanta-watte? Niet zo bekend, maar da’s juist leuk.)

1 dag staat nog niet vast

3 dagen Koh Chang

3 dagen Koh Mak

3 dagen Bangkok

Koh is Thais voor een eiland. Plan is om van dat klein eilandje eens met een kayak naar een onbewoond eiland te varen en dan keihard te zingen van “Op een onbewoond ei-hei-eiland…”.

Spectaculair is het niet, maar dat is heel bewust. Ik heb ook een auto gehuurd omdat ik niet wil afhangen van openbaar vervoer (tenzij in Bangkok, want daar ga ik niet rijden, hoor) en omdat ik mezelf te oud vind om nog te tjaffelen voor treinen en bussen.

We zoeken rust en natuur en gaan ons ook wel onderdompelen in de stad als contrast. Ik ben erg benieuwd.

Tiny is weeral in Albir

Opnieuw met mijn lief en schoonouders ontvluchten we de frissere temperaturen van november.

Zoals velen al weten van mij: ik word een minder aangenaam mens als de temperatuur onder de tien graden zakt en als ik geen zon zie.

Albir is makkelijk te bereiken, niet ver van vliegveld Alicante en er zijn eenvoudige appartementjes in het centrum met alles wat je nodig hebt. Nee ik ben niet gesponsord door Transavia of Booking, en als je alles kan delen door vier vallen de prijzen reuze mee.

En nee, de rampgebieden met watersnood zijn meer dan honderd kilometer verder. Al viel er hier ook een bak regen net voor we aankwamen, we zagen er niks meer van.

Deze morgen al meteen stralende zon, gaan wandelen, boodschappen gedaan en rond de middag heb ik al in zee gezwommen.

Ik ben hier graag. Weg van de hoogbouw van Benidorm, een rustig stadje en dito strand. Genoeg restaurants en barretjes aan aangename prijzen.

Het hoeft niet meer te zijn dan dat. Vandaag zo’n 24 graden en weinig wind. Meer van dat, als het kan.