Er zijn mensen die leven van dooddoeners. Soms hebben ze aan één woord genoeg om een debat dood te slaan nog voor het goed en wel begonnen is. ‘Ecorealisme’ is zo’n woord.
Vanmorgen was het weer zover. Ik schoof aan voor een debat bij ATV. Aan de overkant van de tafel zat de fractieleider van de N-VA, uitgestuurd omdat schepen Kennis liever debiteert dan debatteert. De man had het al in zijn eerste tussenkomst over ‘ecorealisme’. Daarmee bedoelde hij dat wat de andere partij zei ‘niet realistisch, want niet betaalbaar is’. Of vrij vertaald: ‘ecorealisme’ bedoelt te zeggen dat de menselijke wetten van de economie de natuurlijke wetten van de ecologie noodgedwongen opheffen. Wat uiteraard onmogelijk is. In die zin is ‘ecorealisme’ wishful thinking en een oxymoron van het zuiverste water.
Voor wie zich nu afvraagt wat een oxymoron is: het is ‘een stijlfiguur waarbij twee tegengestelde of tegenstrijdige begrippen direct met elkaar worden verbonden’. Denk bijvoorbeeld aan ‘oud nieuws’ of een ‘verplicht vrijwilliger’. In het geval van ecorealisme is het oxymoron minder herkenbaar, doordat het maar uit één woord bestaat. Maar voor wie er even op doordenkt zal het duidelijk zijn. Ecorealisme is noch ecologisch noch realistisch.
Vanochtend ging het over de vraag of het verantwoord is de eerder besliste verstrenging van de Antwerpse Lage Emissiezone terug te draaien of niet. ‘Zeer zeker,’ vond de zelfverklaarde ecorealist, ‘want de doelstellingen zijn behaald.’
Om dat te kunnen beweren moest onze realist wel de werkelijkheid negeren. Op de website van de Vlaamse Milieumaatschappij staat immers het volgende te lezen over de luchtkwaliteit in Antwerpen in 2025: ‘De strengere advieswaarden van de Wereldgezondheidsorganisatie (WGO) werden zowel voor fijn stof als NO2 overschreden. Luchtverontreiniging heeft dus ook bij de huidige concentraties nog steeds een significante gezondheidsimpact.’ En verder ook nog dit: ‘Modelberekeningen voor het jaar 2030 tonen aan dat met het geplande Vlaams beleid, zonder verstrenging van de LEZ, de nieuwe luchtkwaliteitsnormen in 2030 niet overal gehaald zullen worden in Antwerpen, vooral in de drukste straten niet.’
Helder, zou je denken. Maar door het woord ‘ecorealisme’ te laten vallen, kan je zoiets dus in één beweging van tafel vegen.
Meer nog: plots is niet meer de luchtkwaliteit het probleem, maar de andere spreker, want die zegt gekke, onrealistische dingen. Handiger dan een hamertje van de Gamma.
De Andere Kris Peeters 