آموزش و توسعه، بخش حیاتی توسعه منابع انسانی است... با پیشرفت فناوری که منجر به افزایش روزافزون رقابت، افزایش انتظارات مشتری از کیفیت و خدمات و در نتیجه نیاز به کاهش هزینه‌ها شده است، این امر نقش بسیار مهمی را به خود می‌گیرد. همچنین در سطح جهانی به منظور آماده‌سازی کارگران برای مشاغل جدید، اهمیت بیشتری پیدا کرده است. در این نوشتار، بیشتر بر نیاز نوظهور آموزش و توسعه، پیامدهای آن بر افراد و کارفرمایان تمرکز خواهیم کرد.

پیتر دراکر، نویسنده‌ی برجسته‌ی مدیریت، گفته است که سریع‌ترین رشد در صنعت، آموزش و توسعه خواهد بود، چرا که در نتیجه‌ی جایگزینی کارگران صنعتی با کارگران دانشی رخ خواهد داد. به عنوان مثال، در ایالات متحده، طبق یک تخمین، فناوری در حال از بین بردن مهارت ۷۵ درصد از جمعیت است. این موضوع در مورد کشورهای در حال توسعه و کشورهایی که در آستانه‌ی توسعه هستند، صادق است. به عنوان مثال، در ژاپن، با افزایش تعداد زنانی که به مشاغل سنتی مردانه می‌پیوندند، آموزش نه تنها برای انتقال مهارت‌های شغلی لازم، بلکه برای آماده‌سازی آنها برای مشاغل طاقت‌فرسا نیز ضروری است. آنها در همه چیز، از سیاست‌های آزار جنسی گرفته تا مهارت‌های شغلی لازم، آموزش می‌بینند.

ضرورت آموزش و توسعه

قبل از اینکه بگوییم فناوری مسئول افزایش نیاز به ورودی‌های آموزشی برای کارمندان است، مهم است بدانیم که عوامل دیگری نیز در این امر نقش دارند. آموزش همچنین برای توسعه و پیشرفت فردی کارمند ضروری است، که او را به کار برای یک سازمان خاص، جدا از صرفاً پول، ترغیب می‌کند. ما همچنین به آموزش نیاز داریم تا کارمندان را از روندهای بازار، تغییر در سیاست‌های استخدامی و موارد دیگر مطلع کنیم.

دو عامل اصلی که در افزایش نیاز به آموزش و توسعه در سازمان‌ها نقش دارند، عبارتند از:

1. تغییر: کلمه تغییر تقریباً همه چیز را در بر می‌گیرد. این یکی از بزرگترین عواملی است که به نیاز به آموزش و توسعه کمک می‌کند. در واقع رابطه مستقیمی بین این دو وجود دارد. تغییر منجر به نیاز به آموزش و توسعه می‌شود و آموزش و توسعه منجر به تغییر فردی و سازمانی می‌شود و این چرخه همچنان ادامه دارد. به طور خاص‌تر، این فناوری است که این نیاز را ایجاد می‌کند؛ تغییر نحوه عملکرد، رقابت و ارائه خدمات کسب و کارها.

2. توسعه: این دوباره یکی از دلایل قوی برای اهمیت بیشتر آموزش و توسعه است. پول تنها انگیزه در محل کار نیست و این امر به ویژه در قرن بیست و یکم بسیار صادق است. افرادی که با سازمان‌ها کار می‌کنند، چیزی بیش از استخدام صرف را در کار خود جستجو می‌کنند؛ آنها به توسعه جامع خود می‌نگرند. به عنوان مثال، معنویت و خودآگاهی در سراسر جهان در حال افزایش است. مردم در مشاغلی به دنبال شادی هستند که ممکن است بدون آگاهی فرد از خود، امکان پذیر نباشد. به عنوان مثال، در دانشگاه فورد، فرد می‌تواند در دوره‌ای در مورد «خودآگاهی» ثبت نام کند، که ظاهراً برای عملکرد فرد در محل کار بی‌اهمیت به نظر می‌رسد، اما به سلامت معنوی فرد کمک می‌کند که از همه مهم‌تر است.

با این حال، سوال اساسی همچنان در مورد پیامدها و سهم آموزش و توسعه در عملکرد نهایی سازمان‌ها است. برای به دست گرفتن موقعیت رهبری در فضای بازار، یک سازمان باید بر نوع برنامه‌هایی که برای بهبود عملکرد و بهره‌وری استفاده می‌کند تأکید کند و نه فقط اینکه چقدر برای یادگیری هزینه می‌کند!