با چالش‌های روزافزون و متنوع کسب‌وکار، رویکرد مدیریت منابع انسانی نیز دستخوش تغییر الگو شده است. مزیت رقابتی حاصل از طریق فناوری، محصولات و اطلاعات جدید، کوتاه‌مدت و به‌سرعت در حال از بین رفتن است. تنها ویژگی متمایز از رقابت که باقی می‌ماند، مهارت‌ها و مشارکت کارکنان است.

بنابراین، رهبری سازمانی نقش مهمی ایفا می‌کند، زیرا مستقیماً بر عملکرد و افراد سازمان تأثیر می‌گذارد. یک چارچوب شایستگی تعریف‌شده و یکسان، اولین گام به سوی یک رویکرد سازمان‌یافته به مدیریت منابع انسانی سازمان است.

نیاز مداومی به افزایش کارایی و ایجاد و ارائه ارزش در هر تراکنش وجود دارد. بنابراین ضروری است که از رویکردی علمی‌تر مانند شایستگی‌ها برای تعریف و درک دانش، مهارت‌ها و نگرش مورد نیاز برای انجام مؤثر یک شغل استفاده شود. ارزیابی عملکرد یک کارمند بر اساس شایستگی‌های از پیش تعریف شده و شاخص‌های رفتاری آنها، به نوبه خود، ارزیابی مبتنی بر شایستگی نامیده می‌شود..

شرط اولیه برای ارزیابی مبتنی بر شایستگی، یک چارچوب شایستگی تعریف‌شده از سازمان است. در حالت ایده‌آل، چارچوب شایستگی باید با اهداف بلندمدت سازمانی و چشم‌انداز و مأموریت آن همسو باشد. سپس این شایستگی‌ها باید در چارچوب وظایفی که توسط کارکنان در سطوح مختلف انجام می‌شود، تفسیر شوند، بنابراین شایستگی‌ای مانند کار تیمی را تقویت می‌کند برای یک رهبر ارشد مانند مدیر ارشد عملیات، تعریف متفاوتی خواهد داشت و برای یک مدیر جوان نیز باید بیشتر در چارچوب آن قرار گیرد.

صلاحیت‌ها مانند این هستند که ستاره قطبی برای سازمان، به ویژه رهبران ارشد، و به عنوان یک عامل کنترل مداوم برای کارکنان عمل می‌کند تا تلاش‌های خود را برای دستیابی به نتایج خاص هدایت و تغییر مسیر دهند. از آنجایی که شایستگی‌ها قابل ارزیابی و تجزیه و تحلیل هستند، ارزیابی نسبتاً عینی از عملکرد یک کارمند ارائه می‌دهد.

بهترین بخش در مورد شایستگی‌ها این است که برخلاف ویژگی‌های شخصیتی که مختص یک فرد هستند، می‌توان آنها را آموخت. اگر سازمان معیارهای حیاتی برای موفقیت خود را در قالب شایستگی‌های اصلی شناسایی کند، می‌توان آنها را به کل سازمان تعمیم داد.

داشتن یک چارچوب شایستگی و ارزیابی‌های مبتنی بر آن، تصویر جامعی از نقشه مهارت سازمان، نیازهای توسعه‌ای و رهبران بالقوه ارائه می‌دهد و بنابراین رویکرد مدیریت استعداد مؤثر را تعریف می‌کند.

از دیدگاه کارمندان، آنها درک بهتری از پیشرفت بالقوه شغلی خود پیدا می‌کنند که این امر باعث افزایش بیشتر تعامل آنها با سازمان می‌شود.

در چارچوب رویکرد ارزیابی مبتنی بر شایستگی، سازمان‌ها می‌توانند مدلی ساختاریافته برای ادغام شیوه‌های مدیریتی خود نیز بیابند. یک رویکرد سیستماتیک مانند این می‌تواند به تعریف واضح اولویت‌های سازمانی و همسوسازی استراتژی‌های منابع انسانی برای ایجاد و توسعه رفتارهای کلیدی مطلوب و مورد پاداش کمک کند. همچنین، این رویکرد، کارکنان را در قبال عملکرد و یادگیری و توسعه خود پاسخگو و مسئول می‌کند و در عین حال فرهنگی از شفافیت ایجاد می‌کند.

و از همه مهمتر ارزیابی‌های مبتنی بر شایستگی، گامی فراتر برداشته و تناسب فردی و سازمانی را برای تصمیم‌گیری‌های صحیح استخدام، که نقطه شروع چرخه عمر کارمند در سازمان است، درک می‌کنند..