Tiny reist alleen

Morgen vertrek ik nog eens een weekje naar Spanje. Deze keer niet met schoonouders, niet met mijn nichtje, niet met mijn partner, maar gewoon alleen. Niet op groepsreis, maar echt gewoon op mezelf.

Nog steeds krijg ik vreemde blikken als ik dat vertel, en de meest gehoorde opmerkingen:

  • “Amai, durf jij dat? Is dat niet gevaarlijk?”

Misschien is het omdat ik enig kind ben en omdat mijn ouders blind waren en geen auto hadden om samen mee op reis te gaan? Ik was 15 en ik ging al alleen op taalreis naar Engeland (okee, dat was in een groep maar ik kende niemand). Het is voor mij geen kwestie van durven, natuurlijk heb ik ook wel zekere angsten. Maar niet om alleen te zijn. En als je een beetje voorbereid bent, is er niets gevaarlijk. Ik ben niet de meest naïeve reiziger, integendeel, ik weet vooraf meestal heel goed waar ik moet zijn en wat ik moet doen. Google is mijn vriendje. 😉

Ja, ik ga dikwijls alleen op reis. Omdat ik geen zin meer heb om te wachten op een reisgenoot, omdat ik niet wil afhangen van de plannen van iemand anders. Omdat ik nu geen kleine kinderen meer heb waar ik afhang van schoolvakanties. Omdat ik graag reis en ik nu mijn gezondheid nog mee heb en niet wil wachten ‘tot het eens past’. Omdat ik in de herfst en in de winter de zon nodig heb en als ik ze hier niet vind, dan ga ik ze wel in het zuiden zoeken.

  • “En waarom mag je partner niet mee?”

Maar natuurlijk mag hij mee! Ik doe niets liever dan samen met hem reizen, hij is mijn grote liefde en de beste reispartner. Hij is ook weer basketcoach en neemt die verantwoordelijkheid serieus, dus zal hij niet zomaar midden in het seizoen trainingen en wedstrijden skippen. En zijn baan laat ook niet altijd toe om er eens een weekje tussenuit te knijpen.

  • “Mag je dat wel van je partner, vindt hij dat okee?”

Dit is iets wat voor veel koppels bijna onmogelijk lijkt. En toegegeven, in eerdere relaties ging ik daar ook nooit opgekomen zijn, en ging ik het ook ‘raar’ hebben gevonden als mijn partner alleen op reis zou willen gaan. Nu zitten we in een andere situatie en zijn we een stuk ouder: we hebben allebei al veel gereisd én ook allebei al veel alléén gereisd. We begrijpen dus beiden de grote voordelen. We zijn allebei fervente reizigers maar onze reisdoelen zijn soms heel verschillend. Hij gaat graag intensief bergwandelen of fietsen, ik heb het liever wat rustiger en platter. Hij heeft al heel veel van de wereld gezien en ik wil nog dingen ontdekken waar ik de kans nog niet eerder toe kreeg.

Er is wederzijds begrip en vertrouwen. “Ja maar, wat als je daar dan iemand tegen komt met wie het klikt of zo?” Euh hallo? Op mijn leeftijd? Ja ja, het kan, I know, maar dat kan ook in de supermarkt gebeuren, op het werk, tijdens het sporten,… Moet ik daarom laten van dingen alleen te doen? Ik vertrouw hem, hij vertrouwt mij. Daar is echt geen probleem, wij zijn niet (meer) jaloers, maar gunnen elkaar dit.

  • “Ga je niet eenzaam zijn, als je niemand hebt om tegen te praten?

Ik ben al heel vaak alleen geweest, maar daarom ben ik niet eenzaam. Ik zoek vaak het alleen zijn op, ik heb dat nodig om mezelf weer op te laden. Als ik echt tegen iemand wil babbelen, ga ik wel aan de bar gaan zitten. (Ik kan me dat bijna niet voorstellen, maar kom, dat kan.) Of ik ga mee met een excursie of zo, of ik praat wel tegen de receptioniste.

  • “Jij bent nogal een stoere zeg!”

Is dat zo? Ga je dat ook zeggen tegen een man die alleen op reis gaat zonder zijn vrouw? Is een vrouw meteen stoer of dapper als die iets alleen doet? Als een man dat kan of mag of durft, waarom wij dan niet? Het ligt wellicht ook aan mijn karakter: ik durf wel wat. En tegelijkertijd zeg ik ook vaak dat ik een bange haas ben en dat ik mezelf voor veel dingen moed moet inspreken. En ik trek me graag terug, ik ben niet de grootste babbelaar.

Het is ook maar een weekje hé zeg. In 1992 ging ik drie maand als vrijwilliger naar Amerika, okee om te werken, maar ik was er ook alleen naartoe gegaan. En in januari ga ik nog eens naar Thailand, ook weer alleen. Ik zie het volledig zitten.

Zou je ook graag eens alleen op reis gaan? Of juist niet? En als je dat zou willen, wat houdt er jou tegen?

Tiny, de hysterische bitch

(Oei ik heb weeral een tijd niet geschreven… maar ik had nog wat concepten staan. Dit schreef ik al in 2022 maar het is nog steeds zo herkenbaar want heel af en toe gebeurt zoiets nog.)

—————————————————

Na mijn drie weken yoga-opleiding in Tenerife voelde ik me super rustig, kalm, minder gestresseerd, en een beetje als een eend: alles gleed van me af. Waar ik normaal gesproken de muren van zou oplopen, kon me weinig schelen, want ach, het leven is te kort om van kleine pietluttigheden grote drama’s te maken.

In groep leven had me zelfs deugd gedaan: ik kon de controle laten varen, want ik hoefde amper iets te regelen. Net zoals ik waren er nog organisatiebeestjes aanwezig, die het voortouw namen, die konden leiden zonder dictatoriaal te worden, die zorgden, die troosten,… Net zoals ik waren er nog die eerder hypergevoelig waren: die down werden als iemand anders aan het huilen was, die niet tegen veel door-elkaar-gepraat konden, die zich af en toe afzonderden, die het in de gaten hadden als iemand zich net even iets minder voelde, die gevoelig waren aan overtollige geluiden,…

Kortom, ik kwam thuis en ik was Tiny 2.0: de rustiger versie van mezelf. Aangenaam.

Tien dagen later, mijn lief en ik gaan slapen. Ik lees nog enkele bladzijden in mijn boek, hij doet nog een kruiswoordraadsel en tien minuten later gaat het licht uit en val ik quasi meteen in slaap.

Midden in die slaap word ik bruut gewekt door “Piederlewiep!”, het geluid van de gsm van mijn lief, een bericht. Hij beweegt niet, hoort het niet of doet alsof. Huh? Zijn telefoon staat normaal gezien ’s nachts toch op stil? Enfin, kan gebeuren – en ik val weer in slaap.

Kort daarna: “Piederlewiep!!”, nog een keer! Ik schiet wakker, geef hem een duw, vraag hem: “Awel???”, maar hij draait zich eens om en slaapt verder.

En geloof het of niet, maar ik val terug in slaap en inderdaad: er volgt nog een Piederlewiep! Ik brul wat luider: “Wat is dat toch? Wie stuurt jou midden in de nacht berichten? Waarom staat dat op luid? Wat is er aan de hand?” Hij mompelt iets onverstaanbaars en ik ben opgewonden, opgejaagd, opgedraaid en lig te draaien en te keren, wachtend op het volgende irritant geluidje. Dat niet meer komt. Maar ALS het was gekomen, dan vloog die gsm uit de kamer, en van de trap!

’s Morgens geef ik hem geduldig de kans om op te staan en te ontbijten, maar dan barst ik los: “Awel? Wat was dat allemaal vannacht? Waarom staat jouw telefoon op luid? Wie stuurt er nu midden in de nacht berichten? En dan nog zo vaak? Dat trekt er toch niet op? Ik lag net zo mooi te slapen! Ik kan daar niet tegen! Je moet daar respect voor hebben!”…

Waarop hij mompelde dat hij nog niet eens had gekeken wie er hem een bericht had gestuurd (het zou wel iets met de basket zijn, zoals gewoonlijk), dat hij het niet eens gehoord had, en dat hij de telefoon niet meer op stil zet, omdat de kinderen (die van 17 en 20 hé!) ’s nachts soms nog een bericht sturen en dat hij het dan wil horen. En dat ik me daar niet zo moet in opwinden.

TEN EERSTE: de kinderen zijn hier nu niet! TEN TWEEDE: ik moet dat allemaal niet weten, als we slapen, moeten we slapen! TEN DERDE: je had het niet eens gehoord, dus wat heeft het dan voor nut?? TEN VIERDE: als het nog eens gebeurt, gooi ik dat ding VAN DE TRAP!!!

Enfin, ’t was duidelijk ruzie. Hij ging gaan werken, zonder zoentje. Ik wou nog terug vriendjes worden, riep ik snel (want o wee, als hij nu tegen een boom rijdt, ik wil niet in ruzie eindigen!), maar hij wou geen vriendjes zijn met zo’n agressieve vrouw.

’s Avonds mompelde hij nog eventjes lief dat ik een hysterische bitch was en ik fluisterde: en jij een onrespectvolle zak, maar toen gaven we weer zoentjes en was het leed geleden.

Hebben jullie dat soms ook? Of word je daar niet wakker van?

Tiny begint weer

Bijna 1 september, terug naar school of terug naar een cursus, en ik neem mezelf voor om terug het schrijven op te pakken. Maar meer dan dat alleen. Even wat nieuwsberichten:

  • ik ga terug zingen. Niet meer in een rockgroep (’t is Tiny, niet Tina Turner), maar terug in een koor. Het gaat om een popkoor, die bekende liedjes in een modern koorjasje steekt. Gewoon hier in Wevelgem: ik vond ze simpelweg op het internet, waar anders. Vorige week mocht ik auditie gaan doen, ik zong een paar zinnen van “Don’t stop me now” van Queen, en ’t was dik in orde, zei de dirigent. Oef, ik kan het nog.
  • ik ga terug met yoga starten. Na mijn opleiding en wat lesgeven hier en daar heb ik alles op pauze gezet en stom genoeg ook mijn eigen routine. Dit ga ik vanaf maandag weer oppikken, en ik heb er zin in? Gewoon weer les volgen, hier vlakbij, en ook letterlijk volgen en niet meer leiden.
  • ik ga ook met Pilates beginnen. Mijn rug en buikspieren zullen er deugd van hebben. Ook hier weer: volgen en luisteren.

Afgelopen zomer zat ik niet stil, integendeel. Ik heb de hele zomer gewerkt (nog altijd op de Sportdienst, administratie en onthaal) en zo konden mijn collega’s met kleine kindjes gewoon op reis.

Speelnamiddag in zwembad Wevelgem

Zelf ben ik in mei naar Madeira geweest. Korte samenvatting: mooi eiland, veel bloemen en planten, flora en fauna overal, gemiddelde temperatuur, aangenaam, maar trappen, trappen en nog eens trappen. Er is daar niks plat hé. Gewoon even naar de bakker gaan: tweehonderd trappen heen en tweehonderd terug. Ja hallo.

In juni gingen we nog snel een weekje last minute naar Langres, amper vier uur rijden. In tegenstelling tot het plan (naar het Zuiden met de schoonouders) want mijn schoonvader moest onverwacht een zware hartoperatie ondergaan. We annuleerden de oorspronkelijke trip, hebben gewacht tot hij stabiel was en beslisten dan in overeenstemming dat wij tweetjes er nog even op uit konden trekken. Dat was een rust vakantie, terwijl het in Madeira vooral veel zien en veel wandelen was.

Verder ben ik – ook veel in mijn hoofd – vaak bezig geweest met een paar vrienden die het moeilijk hadden: een kankerdiagnose en iemand anders met psychische moeilijkheden. Dat kruipt onder je vel en ik kan dat niet loslaten. Dan is er op dat moment ook weinig ruimte om nog tijd en zin te maken voor je eigen hobby’s. Misschien dat het ook deels daardoor was dat ik minder schreef. Ik bedacht, wat is dit allemaal futiel, mijn eigen zogezegde zorgen verzinken dan in het niet en lijken verwaarloosbaar.

Ik besliste ook om vanaf nu meer te genieten van de zon en niet te wachten op opportuniteiten maar ze gewoon zelf in handen te nemen. Mijn lief is weer met coachen begonnen, wat inhoudt dat we tussen augustus en mei niet samen op stap kunnen. Maar dat houdt mij niet tegen: ik plan een weekje Andalusië solo in oktober en op mijn verjaardag in januari wil ik ergens in de zon zitten. Een zonzekere bestemming: het kan Tenerife worden, opnieuw Thailand of misschien wel totaal iets anders. Als je ideetjes hebt, waar ik solo op reis zou kunnen gaan, vertel! Of doe een voorstel en ga mee, alles kan. Als er maar zon is. Vandaar: mijn nieuwe tattoo.

(Net gezet, dus moet nog genezen en mooier worden)

Wat heb ik nog mee te delen? Iedereen is gezond, papa stelt het goed in het Woonzorgcentrum, mijn zoon heeft het tuinieren ontdekt en musiceert ook lustig verder, mijn haar is nog altijd verf-vrij en ik vind het wel aanvaardbaar, we hebben nog steeds geen huisdieren – al liet ik een traantje toen de poes van de buren stierf (dus er komen ook geen huisdieren), en geen kleinkinderen (oef!).