سازماندهی وظیفه مدیریت است که پس از برنامه‌ریزی قرار می‌گیرد.

این تابعی است که در آن همگام‌سازی و ترکیب منابع انسانی، فیزیکی و مالی هر سه منبع برای دستیابی به نتایج مهم هستند. بنابراین، عملکرد سازمانی به دستیابی به نتایجی کمک می‌کند که در واقع برای عملکرد یک سازمان مهم است.

مطابق با چستر بارنارد«سازماندهی وظیفه‌ای است که از طریق آن سازمان می‌تواند جایگاه‌های نقشی، مشاغل مرتبط و هماهنگی بین اختیار و مسئولیت را تعریف کند.» از این رو، یک مدیر همیشه برای دستیابی به نتایج باید سازماندهی کند.

یک مدیر با کمک مراحل زیر، وظیفه سازماندهی را انجام می‌دهد:

1. شناسایی فعالیت‌ها - تمام فعالیت‌هایی که باید در یک شرکت انجام شوند، ابتدا باید شناسایی شوند. به عنوان مثال، تهیه حساب‌ها، فروش، ثبت سوابق، کنترل کیفیت، کنترل موجودی و غیره. همه این فعالیت‌ها باید گروه‌بندی و در واحدها طبقه‌بندی شوند.

2. سازماندهی فعالیت‌ها به صورت دپارتمانی - در این مرحله، مدیر تلاش می‌کند فعالیت‌های مشابه و مرتبط را در واحدها یا دپارتمان‌ها ترکیب و گروه‌بندی کند. این سازماندهی تقسیم کل سازمان به واحدها و دپارتمان‌های مستقل، دپارتمان‌بندی نامیده می‌شود.

3. طبقه‌بندی اختیارات - پس از تشکیل بخش‌ها، مدیر دوست دارد اختیارات و میزان آن را برای مدیران طبقه‌بندی کند. این فعالیت که به ترتیب سمت‌های مدیریتی رتبه‌بندی می‌شود، سلسله مراتب نامیده می‌شود.

   مدیریت ارشد به تدوین سیاست‌ها، مدیریت سطح میانی به نظارت بر بخش‌ها و مدیریت سطح پایین‌تر به نظارت بر سرکارگران می‌پردازد.

   شفاف‌سازی اختیارات به افزایش کارایی در اداره یک شرکت کمک می‌کند. این امر به دستیابی به کارایی در اداره یک شرکت کمک می‌کند. این امر به جلوگیری از اتلاف زمان، پول، تلاش، جلوگیری از دوباره‌کاری یا همپوشانی تلاش‌ها و ایجاد روان بودن در کار یک شرکت کمک می‌کند.

4. هماهنگی بین اختیار و مسئولیت - روابط بین گروه‌های مختلف برقرار می‌شود تا تعامل روان در جهت دستیابی به هدف سازمانی امکان‌پذیر شود.

   هر فرد از اختیارات خود آگاه می‌شود و می‌داند از چه کسی باید دستور بگیرد و در برابر چه کسی پاسخگو است و باید به چه کسی گزارش دهد. یک ساختار سازمانی شفاف ترسیم شده و همه کارکنان از آن آگاه هستند.