سازمان‌ها اساساً بر اساس روابط طبقه‌بندی می‌شوند. دو نوع سازمان وجود دارد که بر اساس روابط در یک سازمان تشکیل می‌شوند.

1. سازمان رسمی - این به ساختاری از مشاغل کاملاً تعریف‌شده اشاره دارد که هر کدام دارای میزانی از اختیار و مسئولیت هستند.

   این یک عزم آگاهانه است که از طریق آن افراد با رعایت هنجارهای تعیین شده توسط ساختار، به اهداف خود دست می‌یابند. این نوع سازمان، یک ساختار دلخواه است که در آن هر فرد مسئول عملکرد خود است. سازمان رسمی، ساختاری رسمی برای دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده دارد.

2. سازمان غیررسمی - این به شبکه‌ای از روابط شخصی و اجتماعی اشاره دارد که به طور خودجوش از درون ساختار رسمی سرچشمه می‌گیرد.

   سازمان‌های غیررسمی روابطی را توسعه می‌دهند که بر اساس علایق، عدم علایق، احساسات و عواطف بنا شده‌اند. بنابراین، شبکه گروه‌های اجتماعی مبتنی بر دوستی‌ها را می‌توان سازمان‌های غیررسمی نامید. هیچ تلاش آگاهانه‌ای برای داشتن سازمان غیررسمی صورت نمی‌گیرد. این سازمان از سازمان رسمی پدیدار می‌شود و مانند سازمان رسمی مبتنی بر هیچ قانون و مقرراتی نیست.

رابطه بین سازمان‌های رسمی و غیررسمی

برای یک نگرانی، هم سازمان رسمی و هم سازمان غیررسمی مهم هستند. سازمان رسمی از ساختار سازمانی تعیین‌شده سرچشمه می‌گیرد و سازمان غیررسمی از سازمان رسمی. برای یک سازمان کارآمد، هم سازمان‌های رسمی و هم سازمان‌های غیررسمی مورد نیاز هستند. آن‌ها دو مرحله از یک نگرانی مشابه هستند.

سازمان رسمی می‌تواند مستقل عمل کند. اما سازمان غیررسمی کاملاً به سازمان رسمی وابسته است.

سازمان رسمی و غیررسمی به ایجاد سازماندهی کارآمد و روان در یک سازمان کمک می‌کند. در سازمان رسمی، اعضا وظایف محوله را با همکاری یکدیگر انجام می‌دهند. آنها با یکدیگر تعامل و ارتباط برقرار می‌کنند. بنابراین، هر دو سازمان رسمی و غیررسمی مهم هستند.

وقتی چندین نفر برای دستیابی به اهداف سازمانی با هم کار می‌کنند، پیوندهای اجتماعی ایجاد می‌شود و بنابراین سازمان غیررسمی به تضمین همکاری کمک می‌کند که از طریق آن می‌توان به راحتی به اهداف دست یافت. بنابراین، می‌توانیم بگوییم که سازمان غیررسمی از سازمان رسمی پدیدار می‌شود.