کنترل کردن چیست؟

کنترل شامل تأیید این است که آیا همه چیز مطابق با برنامه‌های اتخاذ شده، دستورالعمل‌های صادر شده و اصول تعیین شده انجام می‌شود یا خیر.

کنترل، تضمین می‌کند که از منابع سازمانی به طور مؤثر و کارآمد برای دستیابی به اهداف برنامه‌ریزی شده استفاده می‌شود..

کنترل، انحراف عملکرد واقعی از عملکرد استاندارد را اندازه‌گیری می‌کند، علل چنین انحرافاتی را کشف می‌کند و به انجام اقدامات اصلاحی کمک می‌کند.

مطابق با برچ«کنترل، عملی سیستماتیک است که به فرآیند بررسی عملکرد واقعی در مقایسه با استانداردها یا برنامه‌ها گفته می‌شود، به منظور اطمینان از پیشرفت کافی و همچنین ثبت تجربیاتی که به عنوان کمک به نیازهای احتمالی آینده به دست می‌آید.»

مطابق با دونل«همانطور که یک دریانورد دائماً مطالعه می‌کند تا مطمئن شود که آیا به اقدام برنامه‌ریزی‌شده پایبند است یا خیر، یک مدیر کسب‌وکار نیز باید دائماً مطالعه کند تا مطمئن شود که کسب‌وکارش در مسیر درست قرار دارد.»

کنترل دو هدف اساسی دارد:

1. هماهنگی را تسهیل می‌کند
2. به برنامه ریزی کمک میکنه

ویژگی‌های عملکرد کنترلی

ویژگی‌های عملکرد کنترلی مدیریت به شرح زیر است:

1. کنترل کردن یک وظیفه نهایی است- عملکردی که پس از تأیید اجراها با برنامه‌ها، از راه می‌رسد.

2. کنترل کردن یک عملکرد فراگیر است- به این معنی که توسط مدیران در تمام سطوح و در همه نوع کسب و کاری انجام می‌شود.

3. کنترل، آینده‌نگر است- زیرا کنترل مؤثر بدون کنترل گذشته امکان‌پذیر نیست. کنترل‌کننده همیشه به آینده نگاه می‌کند تا در صورت لزوم بتوان پیگیری انجام داد.

4. کنترل یک فرآیند پویا است- از آنجا که کنترل مستلزم اتخاذ روش‌های بازنگری است، باید در هر کجا که ممکن است تغییراتی ایجاد شود.

5. کنترل با برنامه‌ریزی مرتبط است- برنامه‌ریزی و کنترل دو وظیفه جدایی‌ناپذیر مدیریت هستند. بدون برنامه‌ریزی، کنترل یک عمل بی‌معنی است و بدون کنترل، برنامه‌ریزی بی‌فایده است. برنامه‌ریزی مستلزم کنترل است و کنترل، برنامه‌ریزی را به موفقیت می‌رساند.