Gewoon Ik

Vandaag mijn tuinophoging afgerond. En ja hoor het klopt, de laatste loodjes wegen het zwaarste.
Heb het toch binnen een week geklaard en daar ben ik heel blij mee en stiekem ook wel wat trots op.
Gisteren had ik van mijn zoon een nippeltje gekregen om op het ventiel van de kruiwagen te zetten en daarmee kon ik hem oppompen. Dat scheelde een slok op een borrel zeg. Had ik natuurlijk veel eerder moeten doen. Had zelf ooit ook zo’n nippeltje maar uitgeleend aan Wim en nog nooit terug gekregen en hij gebruikt hem ook voor zijn fiets.
Ook niet erg natuurlijk. Gewoon een keer zo’n nippeltje aanschaffen bij de fietsenmaker kan ik die vast wel kopen.
Afijn vanmiddag om 4 uur was ik er klaar mee. Een deel van de tuin ligt nog wel aardig hoog maar daar kan ik grond vanaf halen om de zaadjes de komende weken uit te gaan poten.
Nu rest alleen nog om de tegels schoon te maken met de hoge druk maar dat is een klusje voor de volgende week.
Het is wel even genoeg en morgen ga ik me heerlijk laten verwennen, even niet koken, niets hoeven en dat is een goed vooruitzicht.

Daarna de leukere werkjes in de tuin. Wat gaan zaaien en eventueel nog wat nieuwe dingen gaan kopen en gaan poten.
De planten die nog in de tuin staan en al bezig waren uit te groeien zijn hier en daar onder de grond verdwenen en daar waren ze niet blij mee (denk ik als mensengedachten).
Maar de natuur is echt zo krachtig, die komen wel weer tevoorschijn en blij zijn met de nieuwe aarde die ze gekregen hebben.
Deze klus heeft me wel overtuigd dat ik toch nog wel meer kan dan ik soms denk en het dan niet aanpak.
Daar zijn mijn rug, mijn knieën het niet helemaal mee eens,
Morgen ga ik afreizen naar Wim, eerste Paasdag kom ik weer naar huis en ik wil jullie al vast hele fijne Paasdagen toewensen. Ik duik even onder, even niet reageren, niet lezen…..

Vandaag is het 1 april, de dag dat je mensen voor de gek mag houden. Het meeste wat er vroeger gezegd werd was volgens mij “je veter zit los” of er zit een vlek op je kleding en als iemand dan keek. Eén april kikker in je bil die er niet meer uit wil..
Ach een onschuldig vermaak toch….
Heb zelf ooit mijn exgenoot een 1 april grap geleverd waar ie niet heel blij mee was.
Hij lag in het ziekenhuis na een knie operatie en zou de volgende dag naar huis mogen maar alleen als ik voor krukken kon zorgen en meenemen naar het ziekenhuis.
In een ziekenhuis ben je vaak de dagen een beetje kwijt dus hij had echt geen idee dat het 1 april was.
Ik kwam ’s middags op bezoek en hij vroeg heb je krukken kunnen regelen. Het is me niet gelukt zei ik, dan blijf je nog maar een dag langer hier dan kan ik het regelen.
Hij had er flink de pest in en was niet te genieten de rest van de dag hoorde ik later van zijn kamergenoten. Had ook niks gezegd verder en was naar huis gegaan.
’s Avonds ging ik weer op bezoek met krukken die ik natuurlijk wel geregeld had. Eén april zei ik en hij kon het niet meteen echt waarderen. Later kon hij er ook wel om lachen. Ik vond het wel een zeer geslaagde grap eigenlijk.

Vanmiddag heb ik opgepast op KD2, we hebben weer heerlijk buiten gespeeld. Ze stond me al bij de deur op te wachten en had al tig keer gevraagd aan haar vader, wanneer komt oma nou.
Hij had haar beloofd dat als oma kwam ze naar buiten mocht met oma en daar had ik helemaal geen bezwaar tegen, lekker in het zonnetje en zij vermaakt zich uitstekend in de tuin. Fietsen, op de trampoline, haar keukentje, je hoort dat kind niet. Samen gezellig een koekje en mandarijntje eten.
Weer helemaal toppie. Ik had mijn laptop meegenomen omdat zoonlief het programma photoshop zou bekijken en installeren. Het lukt allemaal, eindelijk wat ben ik er blij mee dat dit voor elkaar is en ik er weer in kan gaan werken.
Ben nog maar net thuis of de telefoon gaat en ik zie de naam van mijn zoon staan en denk, ben ik soms weer wat vergeten, dat gebeurt nog wel eens. Heb altijd wel een vest, pantoffels of zo iets bij me.
Maar ik krijg KD2 aan de telefoon en die zegt Oma, je bent je telefoon vergeten mee te nemen.
En ik denk en zeg hoe kan dat nou, ik zit er mee in mijn handen, verder nergens echt geen erg in en dan hoor ik haar lachen en zeggen “Een april, kikker in je bil” , ook KD2 hoor ik op de achtergrond meedoen en ik hoor ze allebei zo lachen dat oma daar ingetrapt is.
Wat grappig toch en wat hebben ze een lol zo om oma voor de gek te houden……..kunnen ze wel hé…
Thuis even mijn fotoprogramma uitgeprobeerd, ik had van de zwanen nog een serie gemaakt toen ze na het baltsen en de paring beide zich uitgebreid gingen zitten wassen. En ik vind ze wel aardig gelukt zo. Wat een lenigheid van die dieren…… doe ze dat maar eens na.

Tja de zomertijd is weer begonnen. Heel vaak heb ik met deze overgang van winter naar zomer best even een paar dagen dat het flink wennen is maar dit jaar merk ik er weinig van.
Bovendien was er de afgelopen dagen weinig van te merken dat de dag langer duurde want om een uur of 6 zat ik al met de lamp aan.
Gisteren en vandaag is het wat beter te merken.
Heel veel maak ik nu niet mee, kom eigenlijk niet verder dan de tuin maar daar was het vandaag wel goed toeven. Zeker vanmiddag.
Ik verdeel het werk in een ochtend en een middagmissie zeg maar en tussendoor neem ik wat rust. Vanmorgen nog een poosje binnen maar vanmiddag was het heerlijk om in de tuin te zitten.
Volgens mij hebben ze echt meer grond op mijn straatje gestort dan de ene kuub die ik gevraagd had.
Een kuub zegt iedereen is ongeveer 14/15 kruiwagens. Nu schep ik mijn kruiwagen maar ruim half vol maar heb er zeker al meer dan 30 weggebracht en er ligt nog best een aantal kruiwagens vullen.
Gelukkig wel al een stuk minder.
Moet ook wel oppassen om aan mijn werk toe te komen want als ik zou aan het scheppen ben komt er regelmatig iemand langs die een praatje maakt.
Ook wel gezellig natuurlijk. Dat heb ik altijd als ik in de voortuin bezig ben.
Vandaag best veel gedaan, het liep lekker. Heb Wim vanavond toen we belden vast wel gezegd dat hij de massage olie klaar kan zetten haha.
Morgen een dagje vrij van tuinieren. Paar uurtjes oppassen en daarna sporten.
Vorige week had ik ook die combinatie, althans dat was de bedoeling maar een half uurtje dacht ik even tussendoor op de bank rusten werd veel langer en was het sporten al voorbij.
Zo buiten werken en buiten zijn zo heel de dag een beetje zorgt er wel voor dat ik ’s nachts heerlijk slaap, zelfs vroeger naar bed ga, het wordt nog eens wat met me…..

Zag ik weer licht in de tunnel bij wijze van spreken dan.
Na de eerste dag met grond gereden te hebben keek ik toch wel als een berg op tegen de berg grond op die er nog lag.
Gisteren had ik een rustdag en aan het einde van de dag zette ik even de container aan de weg.
De buurman van de overkant was bezig met onkruid uit zijn tuin te halen.
Hij zei, je hebt een aardige berg grond liggen. Ik stak even de straat over om een praatje te maken.
Vertelde dat ik de tuin op ging hogen en vroeg of hij eventueel als ik over had nog wat wilde hebben en dat wilde hij wel. Maar doe het eerst maar zelf, zei hij, nemen wat je nodig hebt.
En als ik een keer wat kruiwagens voor je naar achteren moet kruien moet je het maar zeggen.
Dat gaf me zo’n licht gevoel opeens dat ik dacht, als het echt niet gaat kan ik altijd aan hem vragen of ie even wil helpen.
Het is een jonge vent zo eind in de 20 en echt altijd een behulpzame man, ook niet veel tijd over met vrouw, kind en allebei een drukke baan, maar toch nog willen helpen.
Al eerder nam hij eens wat afval voor me mee naar de afvalverwerking.
Vandaag ben ik weer verder gegaan met mijn bergje en alsof het aanbod geholpen had ging het een stuk gemakkelijker dan vorige week. Een kant van de tuin is nu klaar. Daar kan ik na de Pasen in gaan zaaien.

De andere kant is langs de vijver, daar staan heel veel planten en struiken waar ik niet met de kruiwagen kan komen. Dan schep ik gewoon een paar emmers vol, rij ze in de kruiwagen zo ver mogelijk de tuin in en leeg ze dan. Dat werkt ook goed.
Ik dacht echt dat ik best veel over zou houden maar ik zie nu wel dat ik het volgens mij wel aardig uitgerekend heb zo.
Het is ook de perfecte tijd om het nu te doen, nu nog niet alles volop weer in bloei staat. Wel heb ik inmiddels achter in de tuin een flinke bos met daslook. Zo heerlijk door de sla of kruidenboter van te maken met mijn bieslook. Het smaakt naar knoflook een beetje, net iets zachter.

Vandaag was het wel tussen de buien regen en hagel door laveren maar ben heel tevreden met wat ik gedaan heb. Ben nu ongeveer op de helft en als het zo doorgaat hoop ik voor de Pasen er klaar mee te zijn. Dit schrijvende appte zoonlief of ik woensdag weer op wil passen. Nou ja dat is natuurlijk ook heel leuk en even een dagje niet scheppen is ook prima.
Vanmiddag scheen de zon zo lekker in huis en ik dacht, ga toch nog even een rondje fietsen. Op de Lekdijk viel het wel mee maar daarna een km of 3 tegen een best wel harde noord westen wind viel me toch wel een beetje tegen. Me maar beperkt tot een kort rondje van zo’n 10 km… toch wel lekker om even letterlijk uit te waaien.

Niet meteen maar blijkbaar is fietsen toch goed voor mijn hersenen want zo onderweg bedacht ik opeens o ja natuurlijk dat is er aan de hand.
Wat was het geval.
Ik wist dat ik met mijn fiets bijna aan de 10.000 km zat en dat vind ik gewoon leuk om te zien als ik dat bereik.
Vanmorgen ging ik even naar een verderop gelegen dorp om boodschappen te doen, nou ja vanmorgen het was al 12 uur dus eigenlijk was het al middag.
Ik dacht even kijken of ik al in de buurt kom van die 10.000 en klik op mijn schermpje en zie dan 6152 staan en ik denk. Volgens mij gaat het nu helemaal niet goed met mijn ogen, zie ik het nou zo verkeerd.
Ik ga fietsen en als ik in het volgende dorp ben halverwege mijn bestemming zie ik de km afstand die ik gereden heb op 2 staan. Terwijl ik precies weet dat het 5 km fietsen is.
En opeens valt het kwartje, dit heb ik al een keer vaker meegemaakt, dan zal ik wel ergens een keer verkeerd op een knopje gedrukt hebben en staat de km teller op miles i.p.v. km.
Als ik terugfiets lekker voor de wind denk ik ga helemaal niet hard, mijn km teller geeft zo’n 11 km aan….. natuurlijk ook miles dat snappen mijn lezers meteen wel.
Nu alleen nog weer kijken hoe ik dit terug krijg de km, dat vind ik toch wel prettiger en zowaar het is zo voor elkaar en ik zie dat de km stand staat op 9906.
Ik ben er dus bijna op 10.000 km.

Voor mijn knie operatie reed ik jaarlijks zo’n 6000 km en nu deze 10.000 km heb ik bijna 3 jaar over gedaan. Juni is mijn fiets 3 jaar oud.
Natuurlijk eerst met mijn knie waardoor ik aanzienlijk minder fietste en een tijd helemaal niet fietste. Daarna het jaar er op dat Wim in het ziekenhuis lag en ik drie weken in Apeldoorn was
En vorig jaar dat ik iedere keer naar mijn zusje ging en het van verder gaan fietsen niet zo veel meer kwam.
Tel dan nog op de keren dat ik op mijn reserve fiets heb gereden dan zou ik natuurlijk wel op meer km uitgekomen zijn. Maar goed zo belangrijk is het natuurlijk niet.
Als het weer meezit hoop ik deze week dus wel aan die 10.000 km te komen en dat is toch wel leuk en (na mijn twee eerdere fietsen met regelmatig storingen dus even afkloppen of is wat ik zeg de goden verzoeken) dat allemaal zonder ook maar een keer storing gehad te hebben. Trots op mijn fietsje dus.

Maar mijn lichaam niet…… en daar baalde ik helemaal van vanmorgen. Ik kan daar heel slecht tegen maar ik werd gewoon tot stoppen gedwongen.
Was heel enthousiast begonnen met een deel van het grond met de kruiwagen naar achteren te rijden en in de tuin te storten waar het moest zijn.
De eerste kruiwagen had ik te veel ingedaan bovendien was de band veel te zacht maar goed, dat was beginnersfoutje.
Later deed ik wat minder in de kruiwagen en ging het eigenlijk best goed. Iedere kruiwagen ging ik meteen verdelen in de tuin zodat ik dat niet allemaal achteraf hoef te doen.
Mijn plan was om een van de zijkanten van de tuin vandaag af te krijgen maar na een kruiwagen of 8 (half vol hoor) weigerden mijn knieën nog mee te doen. Vooral mijn geopereerde knie is de laatste heel vervelend. Moet er eigenlijk mee naar de dokter maar ben gewoon bang dat ik opnieuw geopereerd zal moeten worden en daar zit ik niet op te wachten.
Maar dit is ook best vervelend en pijnlijk .
Mijn verstand zei “stoppen nu” en mijn hoofd dacht ik wil dat stukje afmaken maar ben toch maar verstandig geweest. Het hoeft ook niet allemaal dat weet ik maar ik was/ben toch wel altijd iemand van gewoon doorpakken.
En dat is gewoon voor mij moeilijk te verteren dat ik ga stoppen.
In plaats dat ik denk, ik heb toch al een mooi stukje gedaan, denk ongeveer 1/5 toch al weggewerkt, maar ik zie alleen maar dat stukje dat ik nog had willen doen en ben heel ontevreden.
Dat is denk het lastige van ouder worden, het uit moeten smeren en daar zal ik toch mee moeten leren omgaan maar ik vind dat heel moeilijk.
Had ook echt vanmiddag verder zo’n baalmiddag, nergens zin in om wat te doen, nog wel gekookt voor mezelf maar verder kwam er niets uit mijn handen.
Morgen ga ik niet scheppen. Als het achter in tuin zou zijn had ik het wel gedaan maar op zondag op de straat werken dat doe ik toch niet. Dat heb ik van huis uit eigenlijk wel meegekregen,
Maandag dan maar weer verder en kijken hoever ik dan kom.. 5 x 1/5 dan moet het toch kunnen dat het voor de Pasen weg is en zo niet……. het is niet anders dan.

Althans dat hoop ik wel. De laatste tijd had ik best een stuk minder zicht gekregen.
Zag ik ooit het verschil tussen een haas en een polletje gras, nu moet ik echt soms heel goed kijken om te zien wat er te zien is onderweg.
Kan wel gewoon fietsen dat gaat prima maar toch merkte ik wel dat het zicht best achteruit ging.
Afspraak gemaakt bij een oogkliniek en daar ben ik vanmorgen geweest voor het eerste onderzoek.
Zoonlief had me gereden want met OV is deze locatie in Papendrecht niet voor mij te bereiken.
Per fiets wel, was er afgelopen zaterdag nog met Wim maar je krijgt van die druppeltjes waardoor het zicht na het onderzoek een paar uur een stuk minder is.
Kwam wel aardig goed uit zo, hij zette me af en ging voor zijn werk nog naar een cliënt en kon me daarna weer oppikken.
Bij zo’n onderzoek ben je toch wel een tijdje bezig. Eerst een gesprek dan testen, druppelen, weer testen, ogen laten scannen en dan uiteindelijk de uitslag. Dan ben je gauw een uurtje of zo weer verder.
Het was daar allemaal super geregeld zeg, aardige mensen, je kon koffie of thee nemen, heel veel mensen en artsen en andere deskundigen die daar aan het werk waren.
Afijn de uitslag was dat mijn ogen prima in orde waren althans geen gekke dingen behalve dat ze wel allebei staar hebben en daar ga ik dus aan geopereerd worden op 4 mei aanstaande. Eerst ga ik nog naar een andere kliniek om de lens uit te zoeken die ik nodig heb. Kan ook een standaard lensje er in laten zetten die helemaal vergoed wordt door de zorg maar dan moet ik nog een bril hebben voor veraf.
Dat kost wel wat geld maar ja een nieuwe bril kost ook geld en die wordt vaak na een paar jaar weer vervangen terwijl die lenzen voor altijd meegaan en ik heb een hekel aan een bril. Daar heb ik dus voor gekozen en ook om ze allebei tegelijk te doen.
Ik merkte het wel natuurlijk die druppels maar het viel me eigenlijk nog wel mee. Mijn zoon geappt dat ik klaar was en hij was nog even bezig. Dus een bakje daar gedaan en toen nog even naar het winkelcentrum daar geweest. Ik ken Papendrecht redelijk goed, althans het centrum waar we nu waren, omdat ik daar vaak met mijn zusje naar toe ging fietsen. Is altijd een mooi ritje zo.
Raak nog in gesprek met een man die daar mensen aanspreekt over het geloof. Het was geen opdringerige man en eigenlijk was het best een goed gesprek,
Het enige is wel dat ik ooit een herpes virus in mijn rechter oog heb gehad en daar moest ik wel in de gaten houden. Bij een operatie kan de weerstand wat minder worden en het herpes virus is er een dat altijd latent aanwezig blijft. Dan moet ik meteen bellen, beter een keer te veel dan te laat zei de mevrouw.
Nou ik ga het zien…mooi gezegde in dit verband hoe het allemaal gaat lopen. Als ik thuiskom ligt er een mooie berg grond op me te wachten maar daar heb ik vandaag nog niets meer gedaan alleen een zeiltje over heen gelegd. Geen zin om oude kleding aan te gaan trekken, even mijn rust genomen.

Vandaag was het dus afwachten hoe laat mijn tuinaarde gebracht zou worden. Ik had de afspraak gemaakt voor donderdagochtend maar hoe laat konden ze niet zeggen.
Was dus vroeg opgegaan, voor mij al een dingetje en 7 uur zat ik al aan mijn bammetjes.
Had inmiddels door de buien die vielen al weer een paar keer het zeiltje strak getrokken. Had het wel verzwaard met een aantal beton rondjes. Waar de grond moest komen te liggen is precies op het tochtgat tussen de huizen in, altijd wind daar.
Die rondjes hadden we ooit een keer heel lang geleden bestemd voor iets van te maken maar dat was er nooit van gekomen.
Veel heb ik er weggedaan maar een aantal nog wel bewaard en die komen op allerlei manieren van pas.
Zoals nu om iets te verzwaren maar ook als ik gezaaid heb en geen katten er in wil leg ik een stuk gaas op deze rondjes en dan nog weer een paar er bovenop zodat de plantjes wel kunnen groeien maar de katten geen kans krijgen.
Afijn heb wat foto’s uit zitten zoeken, wat klusjes dicht bij de deur gedaan in huis, gewoon ook wat zitten lummelen.
En wie er wel of niet kwam, geen wagen met grond.
Half 2 was ik het zat en ging ik de woningbouw bellen hoe het zat. Ze ging informeren en vertelde dat hij verlaat was doordat er een ongeluk was gebeurd op de Brienenoordbrug.maar met een uur er zouden zijn.
En inderdaad na een half uurtje kwam de auto voorrijden. Een vrachtwagen vol maar zei de man, je krijgt niet alles hoor maar 1 kuub. Hij ging de auto zo neerzetten dat er gestort kon worden en begon.
Ik stond te kijken en dacht he…… dat kan niet en riep meteen stop tegen die man.
Hij kwam naar buiten en zei, wat is er aan de hand en ik zei dit is toch geen grond. Nee zei de man dit is zand.
Maar dat heb ik niet besteld zei ik. De man loopt naar mijn cabine kijkt op zijn werkbon en zegt, ja dat klopt inderdaad het had grond moeten zijn.
En nu? vroeg ik, wat ga ik met dat zand doen? . tja de Woningbouw maar bellen zei hij en dat deed ik. Ik werd doorverbonden met het bedrijf die het zand gebracht had. De man was inmiddels al verdwenen maar belde later nog wel om te vragen hoe het afgelopen was.
Hij zou het morgen oplossen, een auto met een knijper sturen om het zand weer mee=te nemen en dan daar de grond weer op storten. Ik hoefde er niet voor thuis te blijven. Ze wisten nu toch waar het gestort moest worden.
Nu ben ik er liever wel bij maar goed, ik moet morgen naar de oogarts dus ik weet niet hoe laat ik dan terug ben en of ik het dan nog wel scherp zal zien allemaal haha..
Ik appte mijn zoon even en die zei : Ach mam, dan heb je weer een verhaal en zo is het ook natuurlijk al denk ik ook wel eens kan het nou eens nooit normaal gaan bij me.

Vandaag weer een beetje ontladen. Had de laatste dagen (is nog niet helemaal over ) veel last van statische elektriciteit. Als ik mijn computer, de kraan of ander metaal iets aanraakte kreeg ik een schok. Het leek een beetje of ik onder stroom stond.
De oorzaak is waarschijnlijk de nieuwe schoenen die ik gekocht heb die mij ‘opladen’. toch maar eens kijken hoe ik dat verder kan voorkomen.
Gisterenavond had ik vergadering van de HBV en we hebben een zeer gedreven bestuurslid waarvan ik wel het gevoel kreeg helemaal opgejaagd te worden. Kreeg appjes van hem je dit en heb je dat al gedaan.
Ook daar heb ik me even flink ontlaten en gezegd dat ik wel genoeg op mijn bordje heb wat betreft deze club. Ik maak weer het boekje voor de jaarvergadering daar heb ik al genoeg werk aan.
Verder wil ik deze komende maanden geen nieuwe activiteiten gaan organiseren.
Wil meedenken, mee vergaderen en het boekje weer helemaal leuk maken en tot zover mijn vrijwilligerswerk.
Er was genoeg begrip voor en zo niet dan maar niet. Er is nog genoeg vrijwilligerswerk om te doen al wil ik ze nu niet in de steek laten.
Vanmiddag kon ik me ook weer helemaal ontladen en opladen door op te gaan passen op KD2. KD1 heeft dan paardrijles en papa werkt en mama gaat mee naar de manage. Dat is net mooi zo een paar uurtjes oppassen. Nog een paar maandjes dan gaat ze naar de basisschool ook al weer en ze heeft er erg veel zin in.
Wat kan dat kind ontzettend goed alleen ook spelen. Ik word er dan wel in betrokken maar restaurantje spelen is nu wat ze het leukste vindt. En ik hoef dan alleen maar aan tafel te zitten, alle heerlijke gerechten zoals een boterham met chocolade pasta te eten met ijs toe en daarna dan wel de rekening betalen.
Ik trof het gelukkig nog net goed, droog weer heen en terug tijdens het fietsen. Zo zag het er in de vroege ochtend nog niet uit toen ging het hier in ieder geval nog aardig te keer. Gauw nog even een paar zeiltjes gekocht want morgenochtend komt mijn tuinaarde dan kunnen ze het daar op storten en een zeiltje om er overheen te leggen als het regent. Genoeg te doen dus weer…..

Je beste kameraad was zo’n slogan die destijds te horen was. Een gegoogeld waar dat vandaan kwam en dit las ik er over:
Historische Context en Huidige Perceptie
De uitspraak dat “de politie je beste vriend is” heeft zijn oorsprong in een tijd waarin de politie voornamelijk werd gezien als een hulpverlener en een steun voor de gemeenschap. Echter, de afgelopen jaren is deze perceptie veranderd.
Afijn vanmiddag waren de politie agenten onze beste vrienden.
In het dorpshuis werd er een voorlichtingsmiddag gegeven door de wijkagenten voor senioren betreffend wat ons allemaal kan overkomen op het gebied van oplichting.
Een toneelgroep uit een naburig dorp speelde een aantal scenes uit het leven gegrepen zeg maar.
Eerst hoe je het niet moet doen en later dezelfde scene hoe je het wel moet doen.
Het werd best goed gebracht al moet ik zeggen dat ik al deze gevallen al zo vaak heb langs horen komen en gelukkig ben ik nog nooit ergens ingetrapt. En dat hoop ik dan maar zo te houden.
De opkomst was best groot, de grote zaal was goed gevuld en het was ook wel gezellig, volop ruimte voor vragen te stellen of een praatje te maken met de agenten.
Het enige wat ik er wel van opgestoken heb en waar ik wat mee ga doen is het maken van wachtwoorden. Een wachtwoord van minder dan 13 tekens is heel gemakkelijk te kraken vertelde de agente aan ons. En doe het dan gewoon in een zinnetje dat gemakkelijk te onthouden is en dat ga ik zeker doen.
Verzin een niet logisch zinnetje en ik heb er al een bedacht dus ik ga echt al mijn wachtwoorden door dat ene zinnetje veranderen. Dat is wel even wat werk maar dan ben ik ook in een keer klaar en hoef ik niet alle wachtwoorden te onthouden of ergens op te slaan.
Al met al was het ook best een gezellige middag, zat bij een paar dames die ik wel kende en in de pauzes hadden we nog leuke gesprekken.
Ook de stichting welzijn, een vertegenwoordiger van de bank waren aanwezig om vragen te beantwoorden.