Onlangs zag ik een stukje film over een plaats in de bergen, weet niet meer waar.
Mooi dorp of stadje, mooie mensen, maar toch, opgesloten.
 – Zo zag ik het als puber wanneer ik las over mensen in landen met hoge bergen of midden in een oerwoud en op eilanden. Naar mijn idee moesten die wel anders zijn dan bewoners in gewone landen, met contacten rondom en uitvalswegen.
Nooit iets van een andere wereld zien, altijd op je eigen bevolking gericht, dat leek me behoorlijk bekrompen. – 
Als piekerende tiener dacht ik daar onnodig diep over na tot de gedachte vervloog,  zoals de meeste ideeën. Gelukkig maar,  ik besefte niet hoe arrogant  ik was.
Bij het stukje film echter kwam het weer bij me op door een herinnering, juist in die rare tienertijd.
We kwamen te wonen in een dorp van nog geen 400 inwoners. Die allemaal een auto en telvisie hadden, redelijk dicht bij een stad, groot dorp als buurplaats, paar kruideniers  en café’s. Kerkje als bedevaartplaats. Je  zou denken dat ze wel wat gewend waren van buitendorpsen.
En toch vielen de meesten stil als we in de winkel kwamen. Het duurde even voor we als ‘gewoon’ werden gezien. Het was niet alleen de taal,  je voelde je een marsmannetje.

Later begreep ik dat dit overal zo ging, ook in de gehuchten en gaten elders  in de wereld en wat dacht je van stedelingen?  Die hebben zo hun eigen stadse opvattingen.
En vinden die het beste.
–
Alleen maar een paar minuten film, het zet meteen je geheugen op stelten.
==

ps
Ruimtestory heeft oponthoud.
De onderzoeker kreeg een lekke band.
—