Bezuinigen

Heeft iedereen het klosje geruit garen binnen?
Mooi, dan kunnen we verder leven.
Ik houd me meer  bezig met bezuinigen op gas en stroom. En nu ik toch bezig ben ook met minderen van eten en drinken.
Als het kon zou ik het slapen meenemen maar dat lukt nog niet. Nu probeer ik zittend te slapen,  het kon vroeger in de klas ook. (Zei de juf, zelf wist ik het niet)
Alles bij elkaar is het wel wat veel en van dat minder slapen  houd ik niet eens iets over. Het is het idee hè.
Sla en toebehoren kun je rauw eten,  met weinig water wassen. Maar eieren smaken dan niet hoe vaak je ze ook wast.
Hetzelfde geldt voor vlees. Geloof me: niet te (vr-)eten dat ongebakken veevolk.
Ook de koffie valt niet mee, van een kopje water met twee koffieboontjes word je niet wakker. Niet helemaal.
Maar goed,  samen met koude, hongerige, vermoeide en chagrijnige avonden moet ik al een flink bedrag uitgespaard hebben en ga het een dezer dagen tellen.
Misschien zit er een reisje Amerika in.
Naar een McDonalds.
Ik hunker….
==
===

’n Vreemde zin

Vanaf morgen gaan we allemaal dood’  staat in het notitieboekje.
Beetje luguber, wat bedoelde ik hier nou mee?
Eng verhaal?
Waarzeggerij als nieuwe hobby?
Gedichtje?
Te vroege 1 aprilgrap of te late carnavalsmop?
Ik kan er niets van maken,  herinner me er geen humor bij,  ook geen passend meemaaksel.
Hoe dan ook, het is zeer zeker een waarheid, alleen weten we niet wanneer we zover zijn. Sommige mensen worden honderd-en-meer-jaar.
Dat leerden we immers: ‘ Ge kent dag noch uur..’  in plechtige bewoordingen alsof het een deftige aangelegenheid betreft.
Enfin.  Dat accepteren we.
Dit feit  ligt vast.
Maar toch.
Beetje voorzichtig doen op de fiets, uitkijken bij het lappen van ramen, je weet maar nooit… je wilt natuurlijk niet te vroeg.
Dat is moeilijker te accepteren: ‘nou al??’
===

Weer aanwezig.

Intussen ging de blogwereld gewoon door,  er is heel wat geschreven her en der. Morgen ga ik weer meedoen, ook met reageren..
Het was ondanks de wind best aardig vandaag, geen blogweer.
Zelfs de zon verscheen en scheen. Lekker.

Het artikel over Musk heb ik gelezen. Wat je al verwachtte wordt redelijk goed omschreven,  Bea’s reactie komt in de buurt.
De hybride gehaktbal  heb ik overgeslagen, geen trek.
In de NRC staan redelijk goede artikelen, wie dat anders ziet zou de Volkskrant eens moeten bekijken.
Het  eerste wat ik elke zaterdag lees is de column  van Youp van ’t Hek,  goed begin van het weekeinde.
Vandaag las ik (in De Gelderlander) dat de Franse minister Geffray ‘zich dood schrok’ toen hij Tik-Tok bekeek. Je vraagt je af onder welke steen zo iemand leeft.
Genoeg ge-krant.
Een vroegere kennis had als stelregel:  de krant brengt leugens in het land.
Leek me zoiets als: in het ziekenhuis ga je dood maar dat is heel wat anders.
Hopelijk bracht hij zelf de waarheid (Niet DE WAARHEID).
Verder niets te melden, nu de bloggers lezen.
Tot morgen.
==

Krant

Uit de NRC.
Twee onderwerpen die er vandaag uitspringen: hybride gehaktbal    en muskisme
Daar zou ik eens goed voor gaan zitten.
Een wat denk je?
Uitgerekend vandaag ontbrak me de tijd. En morgen moet ik weg.
Normaal gesproken heb ik tijd in overvloed, soms zoek ik zelfs naar een bezigheid.
En nu is het te laat, tijd voor een glas wijn en/of/waarschijnlijk wat te snaaien in plaats van leeswerk bekijken.

Bijgelovig ben ik niet maar je zou je afvragen of deze artikelen  misschien niet deugen? Als  iets niet doorgaat,  dan heeft dat een reden, zoiets?
Mijn moeder geloofde daar een beetje in: het is vast niet goed voor me.
Schoonmoeder ook: dat heeft zo moeten zijn.
Ieder op hun eigen manier bedoelden ze hetzelfde, en ze deden ook geen pogingen om die rare mening te herzien.
Daar denk ik zelf anders over,  wie gelooft er nou dat zoiets voorbestemd is,  geen zinnig mens toch. Maar  ja, discussies zou ik niet winnen.

Maandag dan maar lezen?
Misschien. Meestal  heb je dan geen zin meer in een ouwe krant.
==

Antarctica

Zojuist gekeken naar deel 1 van  frontlinie, een kijkje op het toerisme naar Antarctica.
Niet nieuw,  nog steeds interessant.
Kost de vakantieganger ruim  100.000 euro  per persoon, zonder disco, bars, zwem- en zonnebaden en wat dies meer zij,  geen pinguins aaien.
Maar wat een indrukwekkend oord.

We zagen de beelden vaker en weten van de sneeuw en  ijslagen van een halve kilometer dik,  toch boeide het me  net als de pinguins die geen angst kennen en nu lijden onder de warmte.
Er is veel meer over te zeggen maar kijken is mooier.
De reis gaat vanuit Kaapstad, alleen in de zomer,  met oudere vliegtuigen.
Of per cruiseschip.
Wie een beetje geld over heeft: boeken!
==

Bijna de winter uit.

Koud of niet, de merels laten van zich horen. Ze kunnen er wat van.
De overige vogels ook. Ik kan ze niet uit elkaar houden behalve mus, kauw, merel en papegaai maar tussen de buien door hoor je weer van alles.
Lekker,  echt lentegeluiden.
Beetje sneeuw stoort niet,  het dooit snel weg.
Beetje vorst ook niet, we zien het alleen ’s morgens op het platdak.
Beetje kou is wel jammer maar je weet: het duurt niet lang meer.
Beetje regen evenmin maar…
…hoewel, dat zijn wel een beetje veel beetjes.
Snik.
Laten we ons dan maar vasthouden aan die opgewekte vogels,  geeft ook een lentegevoel.
In ieder geval een beetje.

Zomaar wat.

Er was  eens een verhaaltje.
Een kort verzinsel,  niet meer dan een potloodvruchtje dat in een kinderhoofd opkwam.
Het werd genegeerd door de grote stukken die zichzelf als deskundigen beschouwden en naast hun alinea’s liepen van arrogantie.
Het verhaaltje trok zich daar niets van aan.
Ook niet  van andere meningen.
‘Het wordt misschien wat’.
‘Zou het? Ik vind het wel èrg kort’.
‘Afwachten maar…’.
Maar het  werd nooit wat.
Het bleef wat het was:  een kort verhaaltje.
===

Variabele berichten

– We zitten onder de grote tafel. Wie weet stuurt Iran een raket en dan moet je maar afwachten of redders ons dorp wel weten te vinden voor hulp.
– De schuur heeft nu een driedubbel slot, een buur had het over inbraken om  gereedschappen  te scoren. Grrr…
– Voor trouwring en gouden kettinkje ben ik juist wat losser tegenwoordig,  het schijnt dat de prijs sterk daalt dus laat ik ze met een gerust hart op het nachtkastje liggen.
– Verder wacht ik gespannen op de nieuwe Jumboreclame met Kemps. Vrees bevangt me maar misschien valt het mee.
– De scheidingssoap in Volendam houdt me maar een piepklein beetje bezig: ik ken daar niemand. Halleluja.
– Ook de uitzending van Louis Theroux over de manospere laat me koud. Als ijs.
– En Cuba…
– Andrew met/zonder Sara…
– Mona-gate…
Er komt geen eind aan de dingen.