ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ปัจจัยต่างๆ เช่น ขนาดของหน่วยธุรกิจที่เติบโตขึ้น การแยกส่วนความเป็นเจ้าของออกจากฝ่ายบริหาร การแข่งขันที่เพิ่มสูงขึ้น ฯลฯ ส่งผลให้ความต้องการผู้จัดการที่มีคุณสมบัติเหมาะสมเพิ่มขึ้น หน้าที่ของผู้จัดการจึงค่อนข้างเฉพาะทาง ผลจากการพัฒนาเหล่านี้ทำให้ฝ่ายบริหารก้าวเข้าสู่ขั้นที่ทุกอย่างต้องบริหารจัดการอย่างมืออาชีพ

วิชาชีพอาจนิยามได้ว่าเป็นอาชีพที่ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางและการเตรียมการทางวิชาการอย่างเข้มข้น ซึ่งการเข้าสู่วิชาชีพนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของหน่วยงานตัวแทน สาระสำคัญของวิชาชีพมีดังนี้:

1. ความรู้เฉพาะทาง - วิชาชีพต้องมีองค์ความรู้ที่เป็นระบบซึ่งสามารถนำไปใช้พัฒนาวิชาชีพได้ วิชาชีพทุกคนต้องพยายามอย่างตั้งใจเพื่อให้ได้มาซึ่งความเชี่ยวชาญในหลักการและเทคนิคต่างๆ เช่นเดียวกัน ผู้จัดการก็ต้องทุ่มเทและมีส่วนร่วมเพื่อให้ได้มาซึ่งความเชี่ยวชาญในศาสตร์แห่งการจัดการ

2. การฝึกอบรมการศึกษาอย่างเป็นทางการ - ไม่มีสถาบันและมหาวิทยาลัยหลายแห่งที่ให้การศึกษาและฝึกอบรมวิชาชีพ ไม่มีใครสามารถประกอบวิชาชีพได้หากไม่ผ่านหลักสูตรที่กำหนด มีสถาบันการจัดการหลายแห่งที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อจัดการศึกษาและฝึกอบรม

   ตัวอย่างเช่น ผู้สอบบัญชีไม่สามารถตรวจสอบบัญชีได้ เว้นแต่จะได้รับปริญญาหรือประกาศนียบัตร แต่ไม่มีคุณสมบัติขั้นต่ำ และกฎหมายกำหนดหลักสูตรการศึกษาสำหรับผู้จัดการไว้ ตัวอย่างเช่น อาจพิจารณาให้ปริญญาโทบริหารธุรกิจ (MBA) แทน แต่ไม่จำเป็น

3. ภาระผูกพันทางสังคม - อาชีพเป็นแหล่งที่มาของรายได้ แต่ผู้ประกอบวิชาชีพส่วนใหญ่มักมีแรงจูงใจจากความปรารถนาที่จะรับใช้สังคม การกระทำของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากบรรทัดฐานและค่านิยมทางสังคม ในทำนองเดียวกัน ผู้จัดการต้องรับผิดชอบต่อทั้งเจ้าของและสังคม ดังนั้นจึงคาดหวังให้เขาจัดหาสินค้าที่มีคุณภาพในราคาที่สมเหตุสมผลให้กับสังคม
   

4. จรรยาบรรณ - สมาชิกของผู้ประกอบอาชีพจะต้องปฏิบัติตามจรรยาบรรณซึ่งประกอบด้วยกฎเกณฑ์ ข้อบังคับ ความซื่อสัตย์ ความมีคุณธรรม และจริยธรรมพิเศษ

   สมาคมตัวแทนมีหน้าที่บังคับใช้จรรยาบรรณเพื่อรับรองวินัยในตนเองของสมาชิก สมาชิกที่ฝ่าฝืนจรรยาบรรณอาจถูกลงโทษและถูกเพิกถอนสมาชิกภาพ สมาคม AIMA ได้กำหนดจรรยาบรรณสำหรับผู้จัดการไว้แล้ว แต่ไม่มีสิทธิ์ดำเนินคดีทางกฎหมายกับผู้จัดการที่ฝ่าฝืน

5. สมาคมผู้แทน - เพื่อการควบคุมวิชาชีพ จำเป็นต้องมีองค์กรตัวแทน ยกตัวอย่างเช่น สถาบันผู้สอบบัญชีรับอนุญาตแห่งอินเดีย (AIMA) เป็นผู้กำหนดและบริหารมาตรฐานความสามารถของผู้สอบบัญชี แต่ AIMA ไม่มีอำนาจตามกฎหมายในการกำกับดูแลกิจกรรมของผู้จัดการ

จากการอภิปรายข้างต้น เป็นที่ชัดเจนว่าการจัดการนั้นตอบสนองสิ่งสำคัญหลายประการของอาชีพ แม้ว่าจะไม่ใช่อาชีพที่สมบูรณ์แบบก็ตาม เนื่องจาก: -

1. โดยไม่จำกัดการเข้าทำงานในตำแหน่งผู้บริหารตามมาตรฐานใดมาตรฐานหนึ่ง
2. ไม่มีการกำหนดคุณสมบัติขั้นต่ำสำหรับผู้จัดการ
3. ไม่มีสมาคมการจัดการใดมีอำนาจในการออกใบรับรองการปฏิบัติให้กับผู้จัดการต่างๆ
4. ผู้จัดการทุกคนจะต้องปฏิบัติตามจรรยาบรรณที่ AIMA กำหนดไว้
5. ไม่มีสถานศึกษาและฝึกอบรมที่มีความสามารถ
6. ผู้จัดการมีความรับผิดชอบต่อหลายกลุ่ม เช่น ผู้ถือหุ้น พนักงาน และสังคม กฎเกณฑ์ทางกฎหมายอาจจำกัดเสรีภาพของพวกเขา
7. ผู้จัดการจะเป็นที่รู้จักจากผลการปฏิบัติงาน ไม่ใช่แค่เพียงระดับการศึกษา
8. เป้าหมายสูงสุดของธุรกิจคือการเพิ่มผลกำไรสูงสุด ไม่ใช่สวัสดิการสังคม นั่นคือเหตุผลที่เฮย์มส์ได้กล่าวไว้อย่างถูกต้องว่า “สโลแกนของการบริหารจัดการกำลังกลายเป็น ‘ผู้ที่รับใช้ได้ดีที่สุด ย่อมได้รับผลกำไรมากที่สุด’”