تحلیل نسبت‌ها، بدون شک، از قدرتمندترین ابزارهای تحلیل مالی است. هر سرمایه‌گذاری که می‌خواهد در کار خود کارآمدتر باشد، باید زمان بیشتری را به درک نسبت‌ها و تحلیل نسبت‌ها اختصاص دهد. با این حال، این بدان معنا نیست که این ابزار بدون محدودیت است. مانند همه تکنیک‌ها، نسبت‌های مالی نیز محدودیت‌های خود را دارند. درک این محدودیت‌ها به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا کاستی‌های احتمالی نسبت‌ها را درک کرده و از آنها اجتناب کنند.کاستی‌ها به شرح زیر است:

صورت های مالی گمراه کننده

اولین و مهمترین تهدید برای تحلیل نسبت‌ها، اظهارات گمراه‌کننده عمدی صادر شده توسط مدیریت است. مدیریت اکثر شرکت‌ها آگاه است که سرمایه‌گذاران به اعداد خاصی مانند فروش، سود، جریان نقدی و غیره بسیار جدی نگاه می‌کنند. سایر اعداد موجود در صورت‌های مالی چنین توجهی را به خود جلب نمی‌کنند. بنابراین، آنها اعداد را در چارچوب قانونی دستکاری می‌کنند تا معیارهای مهم را خوب جلوه دهند. این یک رویه رایج در بین شرکت‌های سهامی عام است و "ظاهرسازی" نامیده می‌شود. سرمایه‌گذاران باید از چنین ظاهرسازی‌هایی آگاه باشند و در محاسبه و تفسیر نسبت‌ها بر اساس این اعداد دقت کنند.

بی‌همتایی

مقایسه، اصل اساسی تحلیل نسبت‌ها است. پس از محاسبه نسبت‌ها، باید آنها را با سایر شرکت‌ها یا در طول زمان مقایسه کرد. با این حال، بسیاری از اوقات شرکت‌ها سیاست‌های حسابداری دارند که با یکدیگر مطابقت ندارند. این امر، انجام هرگونه تحلیل نسبت معنادار را غیرممکن می‌کند. نهادهای نظارتی در سراسر جهان در تلاشند تا صورت‌های مالی را استاندارد کنند. با این حال، در بسیاری از موارد، شرکت‌ها هنوز می‌توانند سیاست‌های حسابداری را انتخاب کنند که صورت‌های مالی آنها را غیرقابل مقایسه می‌کند.

عوامل کیفی

مقایسه در طول زمان، تکنیک مهم دیگری است که در تحلیل نسبت‌ها استفاده می‌شود. به آن تحلیل افقی می‌گویند. با این حال، بسیاری از اوقات مقایسه در طول زمان به دلیل تورم بی‌معنی است. ممکن است دو شرکت از یک دستگاه با کارایی یکسان استفاده کنند، اما یکی از آنها نسبت بهتری داشته باشد زیرا دستگاه را زودتر با قیمت پایین خریداری کرده است. همچنین، از آنجایی که دستگاه زودتر خریداری شده است، ممکن است به نقطه نقصان نزدیک‌تر باشد. اما این نسبت این را نشان نمی‌دهد.

تفسیر ذهنی

نسبت‌های مالی، «قوانین سرانگشتی» در مورد نحوه‌ی عملکرد یک کسب‌وکار هستند. با این حال، برخی از این قوانین سرانگشتی منسوخ شده‌اند. بنابراین، وقتی شرکت‌ها با نوع جدیدی از مدل کسب‌وکار وارد بازار می‌شوند، نسبت‌ها نشان می‌دهند که آن شرکت برای سرمایه‌گذاری مناسب نیست. در واقع، آن شرکت فقط «نامتعارف» است. بسیاری حتی ممکن است این شرکت‌ها را نوآور بنامند. تحلیل نسبت‌های چنین شرکت‌هایی اطلاعات معناداری ارائه نمی‌دهد. سرمایه‌گذاران برای تصمیم‌گیری باید بیشتر بررسی کنند.