نسبت‌های ساختار سرمایه برای تجزیه و تحلیل صورت‌های مالی هر شرکتی به دلایل زیر بسیار مهم هستند:

• یک کسب و کار می‌تواند بازده‌های متفاوتی داشته باشد

  سرمایه‌گذاران می‌دانند که نحوه تأمین مالی یک کسب‌وکار می‌تواند تأثیر زیادی بر بازده آن داشته باشد.

  اگرچه کل بازده ارائه شده همیشه یکسان خواهد بود، اما نحوه توزیع این بازده بین سرمایه‌گذاران متفاوت خواهد بود.

  به همین دلیل است که سرمایه‌گذاران به این نسبت‌ها توجه دقیقی دارند، زیرا به آنها کمک می‌کند تا پیامدهای بهترین و بدترین سناریوهای ممکن را درک کنند.

• ترکیبی که کل هزینه سرمایه را کاهش می‌دهد

  یک شرکت، یک نهاد حقوقی است که در ابتدای فعالیت خود هیچ چیزی ندارد. این شرکت سرمایه را به شکل بدهی و سهام با شرایط مختلف به دست می‌آورد.

  بدهی بازده ثابتی دارد اما بازپرداخت آن قطعی است. از سوی دیگر، سهام بازده نامشخصی دارد اما احتمال بازدهی آن بسیار بیشتر از دارندگان بدهی است.

  هم بدهی و هم حقوق صاحبان سهام هزینه‌ای دارند و هدف یک ساختار سرمایه ایده‌آل، به حداقل رساندن کل هزینه است.

• ماهیت سرمایه به کار گرفته شده می‌تواند بازده را افزایش دهد

  ترکیب خاص بدهی و حقوق صاحبان سهام به کار گرفته شده، قادر به افزایش بازده (هم سود و هم زیان) برای سرمایه‌گذاران سهام است. بنابراین، آنها علاقه ویژه‌ای به اطمینان از کنترل ساختار سرمایه و موقعیت اهرمی شرکت دارند.

• توانگری مالی شرکت

  ساختار سرمایه نادرست می‌تواند به معنای نابودی یک شرکت سالم باشد. دلیلش این است که اگر شرکت با بدهی‌های زیادی تأمین مالی شود، باید بدهی‌های بهره زیادی را بپردازد. بنابراین، در دوره رکود، شرکت احتمالاً در پرداخت تعهدات بهره خود کوتاهی خواهد کرد.

  بدترین قسمت ماجرا این است که اگر شرکت چندین بار دچار ورشکستگی شود، بدهکاران حق دارند از مشاور حقوقی کمک بگیرند و انحلال شرکت را آغاز کنند.

  در چنین سناریویی، یک شرکت سالم ممکن است مجبور شود دارایی‌های خود را با قیمت‌های بسیار پایین بفروشد. بنابراین، یک ساختار سرمایه ایده‌آل، ساختاری است که به سهامداران اطمینان کافی بدهد تا بتوانند از وجوه بدهکاران استفاده کنند، اما همچنین باید به بدهکاران تضمین بازگشت اصل و فرع بدهی را بدهد.

  از آنجایی که نسبت‌های ساختار سرمایه این حقایق را آشکار می‌کنند، تحلیلگران توجه دقیقی به آنها دارند.

• انحلال شرکت

  نسبت‌های ساختار سرمایه به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا تحلیل کنند که در بدترین سناریوی ممکن چه اتفاقی برای سرمایه‌گذاری‌هایشان خواهد افتاد. در صورت انحلال، دارندگان بدهی ارشد اولین مطالبه را دارند، سپس دارندگان بدهی پایین‌تر و در نهایت اگر چیزی باقی مانده باشد، دارندگان سهام عادی پول خود را دریافت می‌کنند.

  سرمایه‌گذاران می‌توانند ارزیابی کنند که اگر سازمان بلافاصله ورشکست شود، احتمالاً چه چیزی را بازیابی خواهند کرد.