Kwantitatiewe verligting is 'n alternatiewe manier wat moderne sentrale banke uitgevind het om die ekonomie in 'n kort tydperk na 'n krisis te stut. Hierdie tegniek is breedvoerig deur die Federale Reserweraad, d.w.s. die sentrale bank van die Verenigde State, gebruik om die ekonomie na die insinking van 2008 te stut. Die Fed het drie groot rondes van kwantitatiewe verligting uitgevoer en gebruik die tegniek sedertdien gereeld. Daar is wydverspreide debat oor die gebruike en moontlike gevare van hierdie tegniek. Aan die een kant verwys sommige mense daarna as 'n wonderlike hulpmiddel in die stel van 'n sentrale bank, terwyl ander aan die ander kant bloot daarna verwys as vervalsing van geld.

Die Betekenis

Soos die bogenoemde definisie aandui, Kwantitatiewe verligting is bloot die byvoeging van addisionele geldvoorraad tot die stelselDit is betekenisvol, want dit is eers in die afgelope paar jaar dat al die welvarende sentrale bankiers regoor die wêreld hiermee begin het. Banke soos die Federale Reserweraad, die Europese Sentrale Bank en die Bank van Japan het almal rentekoerse gebruik om die ekonomie te reguleer. Byvoorbeeld, as krediet knap was en banke nie genoeg uitleen nie, sou hierdie sentrale banke eenvoudig die koerse verlaag om lenings te bevorder. Hulle sou presies die teenoorgestelde doen en koerse verhoog wanneer daar oortollige lenings aan die gang was en daar gevaar van inflasie was.

In die krisis van 2008 het hierdie maatreëls egter nie gelyk of dit werk nie. Al die bogenoemde sentrale banke het hul rentekoerse amper tot nul verlaag! Tog kon hulle nie lenings aanspoor nie. Dit is toe dat die banke hulle tot kwantitatiewe verligting gewend het.

Die metodologie

Wanneer sentrale banke kwantitatiewe verligting gebruik, spuit hulle geld in die ekonomie in en verwyder hulle geld daaruit soos nodig.Byvoorbeeld, hulle kan 'n teikenbedrag van lenings hê wat gedoen moet word en 'n teikeninflasiekoers wat bereik moet word. Indien die inflasie te laag is, maar die lenings ook, kan die sentrale banke nuwe geld skep deur kwantitatiewe verligting te gebruik en dan nuwe bates te koop. Die basiese uitgangspunt is dat die Fed nie effekte van reeds bestaande geld koop nie, maar die Fed skep nuwe geld wanneer dit hierdie aankope doen. Die nuwe geldvoorraad verlaag die uitleenkoers van die bestaande geld en word teoreties veronderstel om die lenings in die ekonomie te versterk en dus 'n toename in ekonomiese aktiwiteit te veroorsaak.

Bate-aankoopprogram

Kwantitatiewe verligting behels dat sentrale banke groot hoeveelhede bates van die mark koop. Die sentrale bank koop hierdie bates met geld wat dit skep. Daarom is die hoeveelheid bates wat die Fed koop die hoeveelheid geld wat in die stelsel gepomp is.

Dink byvoorbeeld aan die geval van die massiewe reddingsboei van 2008. Voor 2008 het die Fed se balansstaat op $880 miljard gestaan. Dit het beteken dat die hoeveelheid geld wat die Fed vir al hierdie jare in die stelsel gepomp het, op $880 miljard gestaan ​​het. Toe het hulle met kwantitatiewe verligting begin en teen die jaar 2015 het die Fed se balansstaat op meer as $4 triljoen gestaan. Die Fed het die geldvoorraad amper vyf keer verhoog in daardie baie kort tydperk.

Fraksionele Reserwebankdienste

Al die geld wat deur die Fed vir hierdie bate-aankope geskep word, is geld met hoë krag. Dit beteken dat hierdie geld as reserwes deur die banke gebruik word, op grond waarvan hulle die geldvoorraad nog meer kan uitbrei. Dus, vir elke dollar wat deur die Federale Reserweraad uitgereik word om effekte in die naam van kwantitatiewe verligting te koop, beland 'n paar dollar meer in omloop in die mark deur die gebruik van fraksionele reserwebankdienste. Dus is die Federale Reserweraad in staat om ernstige inflasie te veroorsaak deur sy bate-aankoopprogram. Trouens, daar is 'n heersende siening onder kritici dat die Fed hierdie uitbreidende beleide gebruik het om al die batemarkte kunsmatig te stut en sy mislukking van die ... weg te steek. subprima verbandkrisis.

Kwantum van die Probleem

Die blote omvang van kwantitatiewe verligting maak dit 'n verstommende saak. Nou weet ons reeds dat die Federale Reserweraad se balansstaat met 'n faktor van 5 gegroei het in die 7 jaar na die subprima-krisis! Dit is omdat die Fed elke maand $85 miljard dollar in die mark pomp deur bate-aankope. Die Fed koop basies Amerikaanse tesourie-effekte van watter bank dit ook al teen die laagste koers aan hulle kan aanbied.

Die probleem is dat die Amerikaanse regering, die Tesourie en die Federale Reserweraad nou 'n einde wil maak aan kwantitatiewe verligting. Die mark het egter letterlik afhanklik geword van die likiditeitsinspuitings wat deur die kwantitatiewe verligting verskaf word. Dus, as die Fed nou sou ophou om effekte te koop, sou dit 'n ernstige vraagtekort in die markte skep, aangesien sy aankope van $85 miljard per maand aansienlike vraag in die mark skep.

Daarom is die kwessie van kwantitatiewe verligting vandag die kern van internasionale finansiële sake en word dit hoogs bespreek deur globale liggame soos die Wêreldbank en die IMF! Markte regoor die wêreld is verbind met die Verenigde State. Daarom sal enige beleidsverandering in die VSA met betrekking tot hierdie beleid van kwantitatiewe verligting waarskynlik wêreldwye gevolge hê. Daarom is die wêreld se oë gerig op hoe hierdie beleid uiteindelik gaan uitspeel!