Gisteren was onze heer des huizes jarig en dat hebben we feestelijk gevierd met familie. Al op bezoek in de Bourgogne maar nog even speciaal voor deze heuglijke dag doorgereden naar onze berg.
Hoe was het ook alweer? Het leven is een feest maar je moet zèlf de slingers ophangen. Die uitdrukking gaat in dit geval mooi niet op want hier worden ze opgehangen door broer Ruud die samen met z’n vrouw Saskia een paar dagen bij ons in ‘de geitenschuur’ gelogeerd hebben. We hebben hele gezellige dagen zo samen gehad en gaan er weer een mooi jaar van maken!
In één van de plaatselijke krantjes kwam ik de volgende tekst tegen over de gedachte achter het gebruik van lichtjes tijdens deze donkere dagen aan het einde van het jaar. Vrij vertaald komt het zo’n beetje hier op neer.
‘Het gebruik van lichtjes is een symbool van hoop. Al die stralende lichtjes herinneren ons eraan dat zelfs in de donkerste tijden er nog licht kan schijnen en dat er betere dagen zullen komen.’
We wensen iedereen mooie en liefdevolle Kerstdagen met veel ‘hooplichtjes!’
De dozen met kerstversiering zijn weer van de vliering gehaald en langzaamaan verandert ons huis weer in een kersthuis. De boom is zo goed als opgetuigd en de rest van het huis begint er ook al ‘kerstig’ uit te zien.
Ik heb me maar weer eens op deze boom gestort. Een paar jaar heeft hij kunnen genieten van z’n rust maar gisteren begon het toch weer wat te kriebelen bij me. Een aanval van zogenaamde creatieve kerstkriebels!
Als ik ‘m zo bekijk, lijkt het trouwens net of er allemaal gekleurde lampjes in zitten maar ze zijn er echt als ‘warm white’ ingegaan. Het zal waarschijnlijk wel te maken hebben met de weerschijn van dat groene mos en de kleur van de tafel op die lampjes. Ach, zolang het maar geen zenuwachtige knipperlichtjes zijn.
En hier staat mijn kunstige kerstboom weer mooi te wezen!
Het kan niet op deze week! Afgelopen maandag de geboorte van de ene kleinzoon en vandaag de verjaardag van de andere kleinzoon. Hij is alweer drie jaar geworden! Toen hij geboren werd zaten we nog in lockdown en konden we niet direct naar Nederland afreizen om hem te bewonderen. Wat lijkt dat alweer lang geleden en wat hebben we in die drie jaar al heerlijk van hem kunnen genieten! En dat hopen we nog héél lang te mogen doen!
Afgelopen maandag kregen we een hele gelukkige en trotse oudste zoon aan de telefoon met de mededeling dat we weer een kleinzoon erbij hebben gekregen! De geboorte van zo’n nieuw mensje blijft toch iedere keer opnieuw een mooie en bijzondere gebeurtenis en iets waar we heel erg dankbaar voor mogen zijn. We wensen zijn ouders alle geluk van de wereld toe met hun baby!
Afgelopen weekend stond in het teken van Sint Maarten. Zo ook in Utrecht waar hij de beschermheilige van is. Op diverse plekken in de stad kom je hem op afbeeldingen tegen en in de Domkerk wordt zelfs nog een bot van hem bewaard. De Utrechtse kleuren rood en wit zijn ook gelinkt aan deze Sint Maarten. Het zouden verwijzingen zijn naar zijn rode mantel waarvan het verhaal gaat dat hij een stuk hiervan had afgesneden ten behoeve van een bedelaar. Het wit slaat op zijn witte onderkleding die daarna tevoorschijn kwam. Je ziet diezelfde kleuren ook terugkomen in het stadswapen, de vlag en zelfs in het thuisshirt van FC Utrecht.
Sint Maarten kwam aan het begin van de vierde eeuw als een gewone Martinus op de wereld. Als zoon van een vader die werkzaam was in het Romeinse leger, ging hij op zijn beurt ook het leger in. Tijdens deze periode zou hij zijn beroemde daad hebben verricht. Hij kwam een keer een kleumende bedelaar op straat tegen die om een aalmoes smeekte. Martinus had geen geld op zak en sneed daarom met z’n zwaard de helft van z’n mantel eraf en gaf hem dit. Waarom niet de hele mantel weggeven aan die bibberende man zou je denken maar dat mocht niet omdat die mantel voor de helft eigendom was van het Romeinse leger, zo gaat het verhaal. Martinus hoorde daarna in een droom dat Christus hem bedankte voor het weggeven van die halve mantel: ”Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed en als ge dat voor een van mijn geringste broeders hebt gedaan, hebt ge het voor Mij gedaan”.
Deze droom maakte zo’n indruk op hem dat hij het leger verliet, zich bekeerde tot het Christendom en de rest van zijn leven ging wijden aan de armen. Hij overleed op 11 november op ongeveer 80 jarige leeftijd. Na zijn dood werd hij heilig verklaard.
Als je tegenwoordig aan Sint Maarten denkt, zie je gelijk kinderen voor je die met een lampionnetje in de hand, zingend langs de deuren trekken om snoep op te halen. Maar het feest is veel meer dan een snoepfeest, in ieder geval hier in Utrecht waar ieder jaar een grote Sint Maarten Parade wordt georganiseerd. Deze parade staat in het teken van solidariteit en delen, voor een samenleving waar niemand van wordt uitgesloten en een feest voor de hele stad met al z’n culturen, generaties en verschillen. Het thema van de parade draait dit jaar om water. Vanaf de zomer al is er in diverse wijken, buurthuizen, scholen en AZC’s van Utrecht aan de mooiste lichtsculpturen gewerkt.
Zowel in de grachten als langs de grachten worden de kunstwerken vertoond. Begeleid door orkesten, dansers en theateracts.
Voor jong en oud een schitterend gezicht. Je ziet een natte straat maar gelukkig viel de regen tijdens de optocht mee.
Na een afwezigheid van 5 jaar is het Equiblues-festival weer terug in Saint-Agrève! Dit grote paardenfestijn vindt plaats van 11 tot en met 15 augustus.
Die afwezigheid had o.a. te maken met geldgebrek, vertraging in de bouw van een grote saloon en de Covidperiode.
Het Equiblues-festival, dat voor het eerst in 1996 werd georganiseerd, is geen hippisch evenement zoals bijv. Indoor Brabant maar een groots opgezet western gebeuren met alles erop en eraan. Rodeo’s, wedstrijden western rijden, lasso werpen, veedrijven, lezingen over de western geschiedenis in Frankrijk, countrymuziek, line dance feesten, stands waar zadels en cowboykleding te koop werden aangeboden, noem maar op.
Gisteren zijn we even wezen kijken en dan met name naar al die mensen die hier rondliepen. We keken onze ogen uit!
Klik op een foto en dan kun je via het pijltje naar de volgende foto gaan.
In de zomermaanden worden er hier in de buurt talloze dorpsfeesten georganiseerd. Dat kan variëren van kunstmarkten, muziekoptredens, fruitfeesten, thema wandelingen tot aan open dagen op de boerderijen aan toe.
Zo vond er gisteren in Saint-Félicien het feest van de geit plaats. Niet zozeer de geit stond deze dag centraal maar de geitenkaasjes. Natuurlijk konden we die kraampjes niet zomaar voorbij lopen.
Dit waren de mooiste kaasjes en zij was ook het aardigste kaasmeisje!
Een stukje verder stond een kraam waar we de echte Caillé doux de Saint-Félicien hebben gekocht. De ‘gewone’ Saint-Félicien kaasjes (vroeger gemaakt van geitenmelk maar tegenwoordig alleen van koemelk) kennen we wel maar een paar kaasboeren hier zijn enthousiast begonnen om die oorspronkelijke geitenmelk kaasjes weer op de kaart te zetten. Is de gewone geitenkaas soms wat sterk van smaak, deze Caillé doux smaakt net weer even iets anders. De kaasdame vertelde dat het verschil te maken heeft met de bereiding. Voor zover ik haar heb begrepen, zorgt het snelle stremmen van de geitenmelk na het melken ervoor dat de kaas geen tijd krijgt om aan te zuren en is de smaak daardoor wat zachter, zoeter en romiger. Altijd leuk om dit soort enthousiaste mensen te horen vertellen over hun passie.
Zoals het bij een dorpsfeest gebruikelijk is, worden er op zo’n dag ook diverse andere activiteiten georganiseerd.
Hier laat de trotse eigenaar van een Border Collie zien hoe zijn hond een stel waggelende loopeenden bijeen houdt.
We waren net te laat om deze mannen bezig te zien met de ouderwetse dorsvlegel. Hier rusten ze uit van hun klus. Met zo’n houten geval slaan ze de korrels uit de korenaren, waarna de graankorrels met het kaf overblijven.
Een kraam waarin allemaal lekkere ‘produits du terroir’ staan uitgestald.
Muziek hoort natuurlijk ook bij zo’n dag. Hier loopt een bandje door de straten van het dorp.
Thuisgekomen hebben we een mooi plankje gemaakt. Lekkere kaasjes en een glaasje rode wijn erbij. Ons hoor je niet klagen!
Net als vele anderen, hebben wij gisteren ook voor de buis gezeten om naar de kroning van Charles III te kijken. Dat hoorden we, wat ons betreft, in een Engels sfeertje te doen.
Zelfgebakken scones, clotted cream, een dikke klodder jam en een lekker kopje thee. Die kleurig gebloemde theekopjes en gebakschoteltjes had dochterlief natuurlijk niet in huis dus zijn we daarvoor speciaal naar een kringloopwinkel gereden om wat passend servies in te slaan.
Dit ziet er toch niet vies uit zo! De Engelsen zouden zeggen: “ What’s not to like”.
Om een idee te krijgen hoe een kroon van 2,2 kg op je hoofd zou voelen en zo een beetje met Charles mee te lijden, heb ik hier op m’n hoofd ook zo’n 2 kilo geplaatst. Helaas geen goud, parels of diamanten maar heel prozaïsch een mandje gevuld met een kilo bloem en een kilo suiker. Onderscheid moet er zijn!
Wonen in de Ardèche 