“Je weet niet hoe graag ik je gezicht tegen de muur wil slaan, zei hij”: 3 vrouwen over hoe ze het slachtoffer werden van geweld

Geweld tegen vrouwen blijft een groot probleem. Zowat elke vrouw kreeg in haar leven al eens te maken met straatintimidatie, sommigen zelfs met zinloos geweld, en een veel te grote groep voelt zich onveilig in haar eigen thuis. Omdat het vandaag, op 25 november, de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen is, doen VR1 (22), VR2 (25) en VR3 (40) hun verhaal. “Hij wilde minstens drie keer per dag vrijen. Ook al had ik geen zin of stond ik vaginaal te droog, een ‘neen’ accepteerde hij niet.”

VR1 WERD EMOTIONEEL EN SEKSUEEL MISBRUIKT DOOR HAAR EX

Ze neemt ons mee naar vier jaar geleden. Ze zat nog niet zo lang in een relatie, toen het misliep. “Ooit, lang geleden, heb ik eens een nachtje beleefd met mijn beste vriend. In eerste instantie hebben we dat geheim gehouden. Pas vanaf ik samen was met mijn ex, wilde ik dat niet langer verzwijgen. De ex is toen helemaal geflipt. Voor het minste of geringste begon hij me verbaal te kleineren. Had hij een slechte dag? Dan was ik een ‘achterlijk rund zonder normen en waarden’. Ik dacht: laat hem maar razen. Ik moet tonen dat ik er voor hem ben, als partner, en dan zal het wel beteren.” 

Hij manipuleer­de me met perfect gekozen woorden. Zoals: ‘Hebt ge weer op iemand anders gezeten?’

“Niet dus. Zijn uitspraken werden erger. Hij verbood me om nog af te spreken met vrienden, want die zagen hoe hard ik leed onder die relatie en gaven me het advies om bij hem weg te gaan. Na enkele weken misbruikte hij me ook seksueel. Hij wilde minstens drie keer per dag vrijen. Ook al had ik geen zin of stond ik vaginaal te droog, een ‘neen’ accepteerde hij niet. Dan manipuleerde hij me met perfect gekozen woorden. Zoals: ‘Hebt ge weer op iemand anders gezeten?’. Het was zo vermoeiend om te discussiëren met een persoon die duizendmaal sterker is in zijn woordkeuze dan ik. Dus op den duur dacht ik: foert, liever even korte pijn. Dan ben ik af van het gezaag.” 

Gekookte-kikkersyndroom

“Achteraf gezien was dat een pure aanval op mijn mentaal welzijn. Ik was mezelf helemaal kwijt, overleefde op automatische piloot. Mijn zelfvertrouwen was tot een laag dieptepunt gezakt. Nu weet ik dat te benoemen: ik was slachtoffer van het gekookte-kikkersyndroom. Dat is gebaseerd op een metafoor: als je een kikker in een pot met water langzaam begint op te warmen, dan past de kikker zijn lichaamstemperatuur aan tot hij stilletjes sterft. Op een gelijkaardige manier bleef ik op mijn tanden bijten voor mijn ex. Ik liet alles toe, waardoor ik in een vicieuze cirkel belandde die me mentaal en psychisch uitputte. Ik was volledig op.” 
“Na een jaar deed ik een poging om de relatie te beëindigen. Hij viel toen op z’n knieën en beloofde een betere partner te zijn. Maar daarna verergerde de situatie opnieuw. Ik zei dan maar dat ik weer contact wou met mijn voormalige beste vriend, omdat ik hoopte dat hij dan zelf een streep zou trekken onder onze relatie. En zo geschiedde. Ik heb toen letterlijk een vreugdedansje gemaakt.” 

Alle erge dingen die gebeurd zijn, bleven zich afspelen in mijn hoofd. Zonder enige trigger zag ik plots zijn hoofd voor mijn ogen flitsen.

“Daarna dacht ik: ik kan hem wel vergeten. Maar het zat te diep. Het trauma was te groot. Alle erge dingen die gebeurd zijn, bleven zich afspelen in mijn hoofd. Zonder enige trigger zag ik plots zijn hoofd voor mijn ogen flitsen. Dat gebeurde dagelijks, vaker zelfs, en was zo griezelig. Ongeveer een jaar geleden heb ik mijn huidige vriend ingelicht en hij kon zijn oren niet geloven. Hij was de eerste die tegen me zei dat het gedrag van mijn ex niet oké was en dat ik hulp moest zoeken.”
“Praten met een psycholoog heeft me enorm geholpen. Ze liet me inzien dat ik niet in fout was, en dat gaf een rustgevend gevoel. Ik ben zelfs naar de politie gestapt. Een klacht neerleggen durf ik niet, want voor een proces ben ik mentaal nog niet sterk genoeg. Maar door een melding in te dienen, staat zijn naam in het systeem. Als er ooit nog een vrouw opdaagt met hetzelfde verhaal, kunnen ze hem snel herkennen.”
“Momenteel heeft hij een nieuw lief, iemand die nog een pak jonger is dan ik. Ik weet honderd procent zeker dat zij nu hetzelfde lot ondergaat, en dat valt me zwaar. De psychologe en politie hebben me op het hart gedrukt dat ik niks kan doen aan hun relatie. Als ik zou dwarsliggen, zou ik gewoon overkomen als de crazy ex. Stiekem hoop ik dat het meisje deze getuigenis leest en beseft dat ze niet alleen is. Meer zelfs: dat alle vrouwen in gelijkaardige situaties zich hierin herkennen en zich ook geholpen voelen.”

VR2 WERD HET SLACHTOFFER VAN ZINLOOS GEWELD OP STRAAT

Het was een mooie zomerse zondag, 2021. Ann was net gaan lunchen en wandelde daarna naar huis, in de Anneessenswijk in Brussel. “Ik word wel vaker geconfronteerd met straatintimidatie, maar de laatste weken van augustus had ik er erg veel last van”, vertelt ze. “Die bewuste zondag was het weer van dat. Toen ik een terras passeerde, begonnen vijf of zes mannen – ik weet niet meer precies met hoeveel ze waren – te catcallen. Ze gaven schunnige opmerkingen in het Frans en bekeken me met zo’n typische blik … Alsof ik een wandelend pak friet was.” 

Fuck you

“Ik had het helemaal gehad. Hun gedrag was niet oké en ik wou hen daarop wijzen. Dus ja, ik maakte me kwaad en begon in het Engels te reageren. ‘Shut up’ en ‘leave me alone’, zei ik. Dat schoot bij die bende in het verkeerde keelgat. Twee kerels stonden recht en begonnen me uit te schelden voor hoer. Toen ze ‘fuck you’ riepen, stak ik mijn middelvinger op. Daarna ging het van kwaad naar erger. Ze begonnen nog harder te roepen, waardoor ik verder ben gewandeld, in de straat waar ik woonde.” 
“Meteen merkte ik dat een van die mannen me achtervolgde. Dat maakte mij bang, want ik voelde: dit kan weleens uit de hand lopen. Dus begon ik sneller en sneller te wandelen. Hij had me bijna ingehaald, toen ik hem hoorde sussen: ‘het is oké, het is oké’. Ik kreeg de indruk dat hij zich wou excuseren voor zijn gedrag, draaide me om, maar kreeg een harde klap in mijn gezicht. Zo hard, dat ik vlak op de grond viel.” 

Ik zat op de grond, te wenen, kreeg niks meer gezegd. Terwijl ik normaal een heel assertief persoon ben.

“Op dat moment was ik volledig in shock. Ik zat op de grond, te wenen, kreeg niks meer gezegd. Terwijl ik normaal een heel assertief persoon ben. Gelukkig kwam een andere man me tegemoet gelopen. Hij had alles gezien en meteen de politie gebeld. Mijn huisgenoot wandelde heel toevallig net de deur uit en kwam af, en een studente had vanuit haar kot opgemerkt dat er iets aan de hand was, en zette zich ook bij ons.”
“Diezelfde studente haalde haar smartphone boven om een foto te maken van de kerel die me had geslagen, als bewijs voor de politie. Dat is gelukt, maar hij werd zeer agressief. Hij klopte het meisje neer, trok aan haar haren en begon haar te stampen. Mijn huisgenoot en de omstaander zijn tussenbeide gekomen, maar die arme studente was er dan nog veel erger aan toe dan ik. 
“Niet veel later passeerde de stadswacht. Hun reactie: ‘Tja, wat had je nu verwacht, als vrouw in deze buurt?’ (sarcastisch lachje) Ja, echt. We hebben nog een beschrijving van de dader gegeven en ze zijn weggewandeld.” 

Aangifte

Pas een halfuur later arriveerde de politie. “Te laat, maar ze waren wel vriendelijk. Ze zeiden de juiste dingen. Dat het absoluut niet mijn schuld was, dat zo’n agressief gedrag niet getolereerd kan worden. Ze verwezen me ook door naar slachtofferhulp bij CAW, vertelden dat ik naar een dokter kon gaan voor een medisch attest en legden uit dat ik een aantal opties had: ofwel deed ik meteen een aangifte, ofwel later. Aangezien ik zo van de kaart was, wou ik eerst op mijn positieven komen. Die aangifte moest achteraf dan maar volgen, dacht ik. Nu heb ik daar spijt van. Als ik sneller was geweest, hadden ze de dader misschien al te pakken. Ik wil voorkomen dat iemand anders hetzelfde meemaakt als ik. 
“Ik heb dezelfde route naar huis niet meer durven nemen. Wie weet was de dader iemand uit de wijk, die ik nog zou kunnen tegenkomen, of erger: die me zou opwachten. Een week later ben ik verhuisd. Dat was al langer gepland, een geluk bij een ongeluk. Intussen ben ik nog een paar catcallers tegenkomen. Vroeger zei ik daar bijna altijd iets op, nu durf ik dat niet meer en kijk ik meestal weg. Dat is zo jammer, want zo’n gedrag mogen we niet tolereren.”

VR3 GING WEG BIJ HAAR MAN TOEN HIJ HAAR FYSIEK AANVIEL

Vr3 en haar ex waren zeven jaar samen en hebben een dochtertje. “In het begin was er zeker liefde. Hij komt over als een sympathieke, joviale man en daarom ben ik ook op hem gevallen. Maar hij heeft een andere kant die hij amper aan iemand laat zien.”
“Al snel ontdekte ik dat hij een kort lontje had. Hij begon op alles commentaar te geven: het eten was nooit goed, het huis was altijd te vuil. Elke discussie ontaarde in een stevige ruzie, waarbij hij verbaal heel grof uit de hoek kon komen. ‘Ben je dom?’ ‘Kan jij niet nadenken?’ Of: ‘Jij hoort niet goed zeker, ben jij doof?’ Telkens als hij over de rooie ging, kwam hij voor mij staan en begon hij  te roepen. Ik ben een vrouw van een meter zestig, en hij is veel groter. Ik kan je vertellen: dan voelde ik me héél klein.” 

Hij gooide een hamer naar mijn hoofd, die me op een haartje heeft gemist. En weet je wat zijn moeder zei? ‘Ach, je weet hoe hij is.’

“Na elke ruzie hoorde ik dezelfde excuses. ‘Je weet hoe ik ben. Je moet me niet pushen. Als jij meer je best doet, word ik niet zo kwaad.’ Met andere woorden: hij legde de schuld bij mij. Tijdens de verbouwingen van ons huis waren zijn ouders komen helpen, en werd hij door een klein dispuut opnieuw furieus. Hij gooide zelfs een hamer naar mijn hoofd, die me op een haartje heeft gemist. En weet je wat zijn moeder zei? Krak hetzelfde. ‘Ach, je weet hoe hij is.’ Omdat de schuld altijd in mijn schoenen geschoven werd, begon ik dat te geloven.”
“Zijn uitspattingen escaleerden. Wat begon met tieren en slaande deuren, eindigde in mijn kleren en spullen die uitgestrooid werden in de tuin. Stoelen die stuk werden geslagen. Gaten in de muren omdat hij met iets had gegooid. Een keer had ik er genoeg van. Ik nam mijn dochtertje in mijn armen, de pampertas om de schouder, en ik wou een paar uur het huis uit om hem te laten afkoelen. Da’s de eerste keer dat hij me fysiek heeft aangepakt. Achteraf stonden er blauwe plekken en striemen op mijn lijf, omdat hij zo hard had gesleurd aan de pamperzak.” 
“Dat was voor mij de druppel. Achteraf hebben we erover gepraat. Hij was zichtbaar geschrokken van mijn blauwe plekken en voor het eerst ooit heeft hij zich verontschuldigd. Ik wilde dat hij hulp zocht, naar een professional ging om zijn agressieprobleem aan te pakken, en stelde zelfs voor om samen naar een relatietherapeut te gaan. Maar na enkele maanden had hij nog geen actie ondernomen en was het voor mij genoeg geweest. Mijn dochter mocht niet opgroeien in een huishouden waar ze zag dat een vader uitvloeg en zijn vrouw aanviel.”

Ongeloof

“Toen ik aankondigde dat ik een punt achter onze relatie wou zetten, geloofde hij me niet. Pas toen ik afspraken had gemaakt bij een bemiddelaar en notaris, besefte hij dat het menens was. Hij is daar, op die kantoren, ook een paar keer ontploft. Een avond kwam hij thuis en begon hij te dreigen: ‘Je weet niet hoe graag ik je gezicht tegen de muur wil slaan. Wat ga je doen, hè? Als ik je klop? Als ik je in de zetel shot?’”
“De volgende ochtend ging hij verder en heeft hij me effectief een klap gegeven in mijn gezicht. Ik weet nog dat we dan neus aan neus stonden, en dat hij me probeerde uit te dagen. ‘Kom, sla me dan terug. Ik weet dat je het wil’, siste hij. Maar ik wou me niet tot hetzelfde niveau verlagen. Daarna duwde hij me in de zetel, met zijn knie in mijn maag, en met zijn hand kneep hij mijn keel dicht. Toen hij me losliet, ben ik in paniek weggelopen. Met mijn gsm in de hand sloot ik me op in de wasplaats en belde ik de politie.” 
“Die stonden heel snel voor de deur, met vier man. De agenten hebben mijn ex aangemaand om een avondje ergens anders te gaan slapen, maar verder hebben ze niks gezegd. Behalve: ‘Bel ons meteen als er weer iets voorvalt’.”

Ik wil de band met zijn dochter niet ruïneren. Zij ziet hem graag, hij gedraagt zich lief tegen haar. Wie ben ik om dat af te pakken?

“Nu zijn we al vijf jaar officieel uit elkaar. Door ons dochtertje hebben we nog contact. Dat gaat met ups en downs. Soms is hij poeslief, de andere keer begint hij te schelden omdat ik ons meisje vijf minuten te laat bij hem afzet. Dat is frustrerend, maar verder kan ik niet veel doen. Ik kan moeilijk elke keer de politie bellen om een verklaring af te leggen. En ik wil de band met zijn dochter niet ruïneren. Zij ziet hem graag, hij gedraagt zich lief tegen haar. Wie ben ik om dat af te pakken? Maar ik blijf ondertussen wel balanceren op een fijn koord. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn ouders.” 
“Misschien herkent iemand zich in wat ik vertel. In geweldadige relaties verleggen mensen – niet alleen vrouwen, ook mannen – vaak hun grenzen. Ze blijven incasseren omdat ze denken: ik had dat niet mogen zeggen. Of ik kan dat nog beter doen. Maar ik heb geleerd dat je als slachtoffer niks fout doet. Jou treft écht geen schuld. Hopelijk beseffen mensen dat en vinden ze de moed om uit zo’n relatie te stappen.”

1712

In 1993 riepen de Verenigde Naties 25 november uit tot ‘Internationale Dag voor de Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen’. Deze datum werd gekozen als herdenking van de moord op drie politieke activisten uit de Dominicaanse Republiek in 1960.
De omvang van geweld op vrouwen is groter dan de meeste mensen denken. In België maakte één op de zeven vrouwen het afgelopen jaar partnergeweld mee en 16 procent van de vrouwen onderging een verkrachting. Maar vanwege het taboe, stigma en verschillende andere barrières zetten de meeste slachtoffers van geweld, misbruik of kindermishandeling nooit de stap naar professionele hulpverlening. De vijf Vlaamse provinciehoofdsteden – Antwerpen, Gent, Brugge, Hasselt en Leuven – lanceren daarom een campagne. Ze projecteren boodschappen en verspreiden een sensibiliserende video om slachtoffers en omstaanders aan te moedigen om hulplijn 1712 te contacteren.
De hulplijn is gratis en anoniem. 1712 kun je elke werkdag telefonisch, via e-mail of chat bereiken. Meer info op 1712.be. 

BRON: https://www.hln.be/psycho/je-weet-niet-hoe-graag-ik-je-gezicht-tegen-de-muur-wil-slaan-zei-hij-3-vrouwen-over-hoe-ze-het-slachtoffer-werden-van-geweld~ae4a592f/

Zo en zo nee is nee. Ik wil het hier niet hebben wat vrouwen soms kunnen tegenkomen op straat. Maar specifiek wat er in een relatie kan gebeuren. Velen vergeten dat daar ook vaak en spijtig genoeg geweld voorkomt. Geweld in de vorm van psychisch geweld maar ook van lichamelijk geweld tot zelfs verkrachting. Het slachtoffer denkt vaak nee dat is niet zo en durft ook vaak geen aangifte te doen tegen hun eigen partner. Ook is in een relatie nee nee. En als het toch afgenomen wordt is het een teken van geweld en macht. Velen durven er ook niet over te praten. Net zoals het kan voorkomen door een gezinslid omdat het slachtoffer gemanipuleerd wordt. Ze gaan je echt niet geloven hoor. Als je het zegt tegen iemand doe ik je pijn. En dan komen angsten opsteken. In een relatie gaat het vaak van kwaad naar erger. Het begint met iets stoms dat tegen je gezegd wordt en het mond uit tot verkrachting. Als men vaak samen te zien is zal men er ook niets van merken. Maar eens thuis dan slaan de stoppen door. Mocht men zoiets aanvoelen wees niet bang om 1712 te contacteren. We mogen niet vergeten dat ook soms kinderen hierbij betrokken zijn.

NEE IS NEE DAAR MOET IEDEREEN RESPECT VOOR HEBBEN.

AUM NAMASTE BOEDDHA BRUNO
Om Shanthi,
spiritueel en het aardse moet men kunnen verbinden

AUM MANI PADME HUM