Ik belde nicht E. op om te feliciteren met haar 60ste verjaardag. Kroonjaar! Nou, nicht E (dochter van wijlen mijn broer) is absoluut niet van het vieren in gezelschappen, want ze lijkt daarin op mij. Mijn familie is sowieso niet zo van de festiviteiten en al helemaal niet omdat we het weer een jaar hebben volgehouden. We zijn immer prima met elkaar en we letten er allemaal goed op dat er contact is met de Job/Jet als er jarigheid is. Maar we doen het rustig aan met het vieren.
E. was – gewoon op haar verjaardag – bezig met het schoonmaken van een konijnenhok in de Knaagdierenopvang waar ze vrijwilligerswerk doet. ‘Ja, ik ben ingedeeld in de quarantaine-afdeling van de konijnen’, meldde ze. ‘Hebben de knijne nog voor je gezongen vanmorgen?’, vroeg ik. ‘Tuurlijk wel en ik heb peentjes en spruitjes getrakteerd’, lachte ze.
In deze knaagdierenopvang hebben ze de zaken echt goed voor elkander. Er worden helaas nogal eens konijnen en cavia’s gedumpt of afgestaan omdat ‘de kinderen er op uitgekeken zijn’. Mensen zijn niet erg leuk soms. Ik maak me er niet kwaad om, want dan kun je wel aan de gang blijven. Ook nicht E is er filosofisch onder.
Zieke dieren worden in de opvang opgeknapt, mannelijke dieren worden gecastreerd en baby-konijntjes worden opgevangen in gastgezinnen, want die moeten ook ’s nachts gevoed. Gebroken nachten voor weer van die geweldige mensen. Intussen hebben de gasten van de opvang het supergoed, want er werken (volgens E dan) alleen maar hartstikke lieve zorgzame dierenliefhebbers, waaronder natuurlijk veel vrijwilligers. Applaus voor deze mensen!
‘Ik ben nu bezig met het schoonmaken van het hok van de gebroeders Huppel’, zei E onder het soppen door. ‘Kees Huppel is gisteren al gecastreerd en Diederik Huppel moet morgen onder het mes. Dat weet hij nog niet, maar ik hou nu even zijn oren dicht hahahaha’.
Het is de bedoeling dat de gezonde en gesocialiseerde dieren naar een nieuw thuis gaan. Die worden dan geadopteerd. Maar niet zo maar, hoor. Ook dat wordt zorgvuldig aangepakt daar. Nooit gaat er één konijn op reis naar een nieuwe stek, maar altijd twee tegelijk. En dan weet de nieuwe baas meteen dat ze het samen goed kunnen vinden want ze zijn in de opvang al samen geweest. En er komen geen kleintjes. Zo kunnen bijvoorbeeld een moeder en een zoon samenwonen zonder problemen. ‘Maar alleen als we er een goed gevoel bij hebben. We geven ze niet aan J & A mee. Daarvoor zijn ze ons veel te lief.’ Ik ken E natuurlijk haar hele leven al en met haar valt niet te spotten als het om dieren gaat.
Er komt ook wel eens iemand om één konijn uit te zoeken omdat het maatje van het eigen konijn is overleden. Dat kán uiteraard, maar dan komt de weduwe/weduwnaar wel eerst 14 dagen in de opvang logeren, zodat men de juiste match met een nieuwe partner kan maken. Daar wordt goed op toegezien. Ik vind het geniaal, want wat is er nou treuriger dan zo’n eenzamerd. Heel goed, dat men probeert om twee dieren weer happy te maken.
Kortom, er wordt daar niet over één nacht ijs gegaan en dat is prima. Hulde!
Griemmank 