Zo’n iets meer dan 3 jaar geleden werd het onvermijdelijke realiteit. Iets wat mijn schoonmoeder nooit zou hebben gewild, helaas de omstandigheden van haar Dementie lieten het niet toe dat ze thuis kon blijven.
Het werd een spoedplaatsing heel veel verwardheid, boosheid en verdriet ging er schuil. Na 2 overplaatsingen kwam ze op verzoek dan in een kleinschalige woongroep bestaande uit verschillende huisjes. Intiem, gezellige woonkamer/keuken en gelegenheid om veilig naar buiten te kunnen. Het deed niet af aan haar verdriet en haar momenten van opstandigheid. Echter naar ons totaal anders, lief, blij als ze ons zag. De zorg zag er toen goed uit. Maar met en met vielen kleine dingen op. Niet iets om een thema van te maken, dachten we toen. Ze hadden handen tekort, dus dan kan weleens iets anders gaan.
Ondertussen heb je zorgmedewerkers waar je een klik mee hebt en je hebt er daar weet je dat ze altijd “gelijk” hebben, vermoeiend dus. Vorig jaar einde Zomer begon Schoonmoeder gezondheidsproblemen te krijgen. Een keer behoorlijk verontrustend maar ze herpakte zich. Van niet mobiel, toch weer kunnen lopen. Echter ik constateerde dat bij de wandel naar het restaurant dat ze bijna tot 3 keer toe struikelde. Gelukkig lopen we altijd arm in arm dus ik kon dat tegenhouden. Bij het terugbrengen, meldde ik dit omdat het voor mijn schoonmoeder niet de gang van zaken was, ze liep normaal nog feilloos goed. Er werd helaas niks meegedaan. En enkele weken voor Kerst een telefoontje dat schoonmoeder een gecompliceerde heupbreuk had door een val. Opereren kon maar het zou nog pijnlijker worden omdat schoonmoeder het niet begreep. Keuze was palliatieve pijnbestrijding en dat was het begin van het einde. Het onmenselijke begon al in het Ziekenhuis. Ze zou 1 nacht daar blijven en de volgende dag een behandeling krijgen om de zenuwen te blokkeren. Wat deden ze, ze brachten haar terug naar de woongroep om de volgende dag weer per ambulance terug naar het ziekenhuis te moeten. Onnodig gerammel, onnodig pijn en dat bij een vrouw die niet begreep wat er aan de hand was !
Pijnbestrijding werd gegeven maar niet zoals besproken. Normaal zou je zeggen dat men de dosering zo zou houden dat er geen pijn zou ontstaan , dat gebeurde niet altijd. Haar eetlust daalde en drinken was ook te weinig. Een lichaam bouwt dan snel af. Door eigen gezondheid konden we een week of 2 niet gaan. En toen kregen we het gevreesde telefoontje. De tijd ging langzaam ten einde. We spoedden naar de woongroep, hadden ook nog wat vragen, ook m.b.t het eventueel wake houden. We stootte op die medewerker die altijd “gelijk” had. Ze had even geen tijd, want ze kwam net van een vergadering en moest even een sigaretje roken. Maar we konden naar Mam, zoals ze zei. Dus we zeiden (omgedraaide wereld) doe maar rustig aan we zijn op haar kamer. Toen we de kamer betraden, trad ons een lucht tegemoet die niet prettig was een schoonmoeder die behoorlijk ingeleverd had , dus dat alles kwam dubbel binnen. Echter wat haar Zoon constateerde was pijnlijk, pijnlijk letterlijk allereerst voor schoonmoeder. Pijnlijk voor ons omdat die gehele ontstoken mond voorkomen had kunnen worden en er opdat punt geen zorg is verleend. De medewerker die altijd “gelijk” had kwam de kamer op. Het eerste wat aan haar werd gevraagd wat met de mond van schoonmoeder aan de hand was ?! Nou de medewerker nam het toch persoonlijk en weer ging het om haar, dat we eerst moesten vragen of zij aanwezig was de afgelopen dagen … Ik bleef kalm, mijn partner bleef kalm maar de medewerker had het maar over zichzelf en dat de klik er niet was tussen haar en mijn partner, dat zei ze dus tegen een andere collega “zie je met hem kan ik niet “….
De omstandigheden in de kamer met schoonmoeder, de familie onvriendelijke benadering van de medewerker maakte dat we voor er een escalatie zou kunnen ontstaan, kozen om naar huis te gaan. De emoties zaten namelijk zo hoog en er was geen ruimte voor vragen laat staan dat we antwoorden kregen. Dat deze keuze onvermijdelijk was. Er leven nog meer bewoners daar en dan wil je geen escalatie hebben. Thuis gekomen het was al na kantoor uren toch getracht iemand hoger te kunnen bereiken. Het was de klantenservice. Deze heeft wel alles genoteerd en per email verzonden. De volgende dag het Vrijdags werd mijn man teruggebeld door de intrim directeur. De medewerker lag al in het vizier en dat dit niet de gang van zaken zijn om zo met familie om te gaan. We werden uitgenodigd voor een vervolg gesprek in de volgende werk week. Intussen wilde naar schoonmoeder gaan maar informeerde wie dienst had en dat was wederom de medewerker die altijd “gelijk” had. Dat en met het gezegde dat schoonmoeder nog wel wat langer nodig had om los te laten, zijn we die middag ook niet teruggegaan om dezelfde reden als we de dag tevoren waren vertrokken. We kregen nog in de late middag een telefoontje dat schoonmoeder er rustig bij lag en we ons geen zorgen hoefde te maken dat ze zou overlijden. Twee uurtjes later het telefoontje dat schoonmoeder was overleden….
Waarom ik dit schrijf is, dat ik hoop andere te bereiken om, hoe klein iets ook lijkt ? Maak het bespreekbaar. Denk niet zoals wij van “o maar ze hebben handen tekort “… Dat is namelijk iets wat noooit ten koste van een cliënt mag gaan. Want je ziet de ellende pas goed wanneer er zeer intensieve zorg wordt verlangd en niet wordt gegeven. Jij, je partner of familie kan ooit in een positie komen om afhankelijk te zijn van zorginstanties . En dan is zwijgen geen optie. Werk jij in de zorg ? Ook dan breek je zwijgen, wanbeleid, personeelstekort, ziekteverzuim en het gaat ten koste van personeel en cliënten ? Trek aan de bel ! Je hebt het beroep voor een reden gekozen om voor cliënten te zorgen en als het einde nadert familie bijstaan. Wanneer die driehoek niet klopt door wanbeleid of door collega’s die beroepsblind zijn ? Trek aan de bel !
Wij hebben inmiddels het vervolg gesprek gehad en wij waren niet de enige familie die problemen hebben ervaren. Er bleek al meer dan een jaar een puinhoop te zijn ontstaan, zo dat cliënten er de dupe van zijn geworden. Waar personeel uitviel werden er geen nieuwe aangenomen “ zogenaamd dat er niemand was”. Terwijl nu hulp is ingeroepen en de intrim directeur er is, hij al 11 nieuwe gekwalificeerde werknemers heeft aangenomen. En hij dus niet kan geloven dat het niet eerder had gekund. Hij letterlijk zei, dat er zelfs in de zomer ongekwalificeerde mensen in dienst waren. Onacceptabel volgens hem en natuurlijk dat wij er nu weinig aan hebben. En zo is het. Wij hebben er niks meer aan ! Wat ook voor mij onbegrijpelijk is, is dat de medewerker die altijd “gelijk” heeft, zelfs een week na dato nog altijd niet op haar gedrag was aangesproken. Ik zeg, wanneer je verantwoordelijke niet ter verantwoording roept ? Zal dat onkruid blijven woekeren.
Om dit enigszins positief af te sluiten, de verzorgers deden binnen hun kunnen en frustratie hun best. Ze waren lief naar schoonmoeder en wanneer wij weggingen en schoonmoeder verdrietig werd, werd ze liefdevol afgeleid. De algemene verzorging was goed, ze werd netjes gekleed. En waar schoonmoeder het toeliet werd ze liefdevol erbij betrokken.
Come join in 