van koninklijk tot knettergek

ik wil óók!

02 apr 2026 52 reacties

Vandaag is het de dag van het autisme. Je kunt het zo gék niet opnoemen of iédere zichzelf respecterende groep heeft ‘een dag van’.
Met een beetje mazzel is zo’n dag ook nog internationaal, zoals de vrouwendag bijvoorbeeld op 8 maart j.l.! We hebben o.a. een nationale ouderen dag op 1 oktober en eigenlijk zou ik allebei die dagen mee mogen vieren maar ja, eigenwijs hé!
Ik voel me door geen van die dagen vertegenwoordigd en stel voor een nieuwe ‘van of voor ‘ te benoemen die beter bij me past.
Het zal lastig worden nog een geschikte datum te vinden, iedere groep hééft al een datum ingepikt. Om maar even in het heden te kijken, sommige dagen zijn zelfs al dubbel bezet.

Wat voor dag ik dan in m’n hoofd heb? Met m’n vorige logje nog vers in het geheugen zie je natuurlijk de bui al hangen. Komtie….. de dag van de digitale-achterstands-oudere!
Als er érgens een achtergestelde groep is in Nederland dan deze groep, en ze móeten wel, wie geen digitaal leven heeft wordt door de maatschappij afgeschreven. Wat dié groep al allemaal heeft moeten leren c.q.afleren, daar lusten de honden geen brood van.

Van distributieradio, via buizenradio, tikte ze de FM / DAB aan. De draaischijftelefoon aan de muur veranderde via de druktoetsen in de ‘aaitelefoon’ en toen ze eindelijk de antenne voor de televisie uit konden richten was die niet meer nodig. De knoppen van de buistelevisie werden achterhaald door de meest ingewikkelde afstandbediening. De TV zelf werd ultra plat en is vaak niet meer dan een scherm waar je nog net de was niet mee kunt doen, maar verder vrijwel álles.

En dan héb ik het nog niet over de computer die daar álles mee te maken heeft en waar de vernieuwende floppydisk nog maar nauwelijks onder controle was op de MS-dos bestuurde computer moest je al gauw overstappen op de CDrom om met Windows programma te leren omgaan, waar je met html codes soms zelf een beetje kon programmeren……en ook dát verdween terwijl je een modem op de glasvezel aan moest sluiten

En nu de vernieuwingen nog een factor 10 sneller gaan moet dat allemaal in die oude koppies gestampt worden en hoor je het daarbinnen in al z’n voegen kraken.
Zelfs met een portemonnee vol met krakende € 50— biljetten kun je niets, even bellen om een afspraak te maken met een mens kan niet meer, de robotstemmetjes die wel veel geheugen maar daarmee nog altijd minder kunnen denken dan een digitale-achterstands-oudere.

Volgens mij heb ik gewoon een punt. Alleen nog even een vrije datum zoeken maar dan moet die dag dag van de digitale-achterstands-oudere er kunnen komen. Kom maar op met suggesties hoe die dag het beste ingevuld kan worden!

multitasken…

31 mrt 2026 67 reacties

door rietepietz infoutje...bedankt

Multitasken schijnt een vaardigheid te zijn die slechts vrouwen beheersen. Eh….. wie zegt dat? In ieder geval ken ik minstens één man die er heel goed in is.
Toen vanmorgen m’n meldingsgeluiden van de telefoon het wéér niet deden zag ik de bui al hangen…..!
Tegen beter weten in loop ik naar de reparatiewinkel in het dorp en de goede man probeert van alles om te zien of er nog iets aan te doen is, niéts natuurlijk. Een goedkoop toestel van 4 jaar oud. Ik kán natuurlijk wel doormodderen zonder meldingsgeluiden, bellen doet hij nog wel! Maar ja, meestal is zo’n uitval het begin van systematisch álles uitvallen.

En ‘toevallig’ verkoopt de winkel ook nieuwe toestellen, opvolgers van wat ik had en niet overdreven duur. Dicht bij huis is gewoon lekker makkelijk zodra ik een probleem heb. En met nieuw héb ik altijd problemen weet de regelmatige lezer hier natuurlijk. Op een bordje staat dat de inhoud overzetten € 30,– kost en dat is een gevalletje van ‘beter duur dan niet te koop’ want zelf kom ik daar van z’n lang zal ze leven niet uit.
De keuze is snel gemaakt het goedkoopste toestel dat de mogelijkheden heeft die ik nodig heb, zeker niet méér. En dan zie ik een staaltje multitasken waar de honden geen brood van lusten.

Terwijl mijn telefoon aan gesloten wordt op zijn computer pakt de man van klanten pakjes aan, hij blijkt ook een agentschap te hebben, maakt hij pasfoto’s, volgt de vorderingen van het overzetten, helpt iemand aan een nieuw stekkertje na het oude gecontroleerd te hebben enz.
Ik doe maar even een boodschap bij de Hema aan de overkant en als ik terug kom heeft ook een andere dame een nieuwe telefoon gekocht die aan het infuus ligt waar mijn telefoon net af is. Mijn telefoon moet nog heel veel installeren en de man kijkt afwisselend op de twee naast elkaar liggende toestellen om desgevraagd op knopjes te kunnen drukken.
Bij mij zouden hoogstwaarschijnlijk de bestanden van de twee telefoons gemixt worden maar voor zover ik het nu kan beoordelen is dat niet gebeurt…. kijk dan kun je wel multitasken hé!

Het vraagt allemaal wél veel tijd en ik snap die € 30,– dan ook wel, ik zoek nog een nieuw hoesje uit omdat ‘dezelfde’ telefoon net een paar millimeter groter is, en ach, het oude was ook wel op. Als ik eindelijk af kan rekenen staat op de rekening niet meer dan de telefoon én het hoesje, als dát geen service is weet ik het ook niet meer.
Maar nu moet ik zelf aan de slag, al ik het ‘hetzelfde toestel’ als het oude voor deze halfdigibeet valt er weer veel te ontdekken….. zucht……….

geopend…

29 mrt 2026 76 reacties

door rietepietz inwat vind jij er van?

Op de radio hoorde ik dat de vernieuwde boulevard in Scheveningen geopend is en dan móet ik dat natuurlijk even gaan inspecteren. Vorig jaar schreef er meerdere keren over omdat het is niet voor het eerst is dat de boel er grootscheeps op de schop ging. De vorige keer zag ik dat er een oorlogsmonument, dat eerder elders op de boulevard stond, in de nieuwe keerwal van de boulevard gemetseld werd. Door de hekken kon ik er toen niet dicht bijkomen om het monument goed in beeld te krijg.
Ondanks dat alles nu klaar zou zijn stonden er hier en daar tóch nog hekken in de weg maar ik kon nu wél de voorkant in de lens krijgen.
Op zich heeft het monument nu een mooi plekje maar toch……..,

Ik vind het niet erg van respect getuigen dat er gewoon een strandpaviljoen voor gekwakt wordt, mét alle rond slingerende rommel die zo’n paviljoen met zich meebrengt. Het moet toch wel te regelen zijn dat er een stuk paviljoen-vrij gehouden kan worden zodat de afvalbakken niet zowat tegen het monument staan? As ik eerlijk ben vind ik dat er gewoon veel te veel strandpaviljoen een vergunning krijgen.
Het strand wordt er steeds minder een stukje natuur. Men heeft nu hier en daar plaats gemaakt voor een randje helmgras, dat groeit vaak in de duinranden langs het strand, maar de illusie van een duinpannetje is ver weg. Het strand is zelfs niet eens te zien! Ach, ik zal wel gewoon een zeurpiet zijn!

post(uum)

27 mrt 2026 76 reacties

door rietepietz infoutje...bedankt, waar begin ik aan!

Of ik zijn adreslijst op wil schonen vraag m’n overbuurman en stopt me een aantal oude lijsten in m’n hand. Voor mijn leeftijdgenoot en overbuurman houd ik al jarenlang een adresbestand bij die ik in de loop der jaren, al dan niet op etiketten, voor hem uitdraaide. Hij is alleenstaand en wil voorkomen dat zijn familie, na zijn dood, op zoek moet naar mensen die van zijn verscheiden op de hoogte gesteld moeten worden.

Ik bekijk en vergelijk alles met het bestand dat ik op de laptop heb maar daar is geen beginnen aan. Buurman is de laatste tijd wat warrig en krabbelt overal van alles bij, streept door, zet vraagtekens, enz. Hij heeft door zijn markthandeltje veel kennissen waarvan de adressen vaak maar tijdelijk nodig waren maar dat kan ik natuurlijk niet beoordelen. Ik stel hem voor een middagje naast me te komen zitten en het samen uit te zoeken.

Zo stapt buurman dus gistermiddag binnen met nóg een hand vol papieren en een uitpuilend adresboek.
Ik noem een naam uit m’n Word bestand die hem in veel gevallen niet direct iets zegt. Dan zoekt hij in zijn uitpuilende alfabetische adresboek en andere paperassen (ja hij heeft ook een lijstje van wie hij dit jaar een kerstkaart kreeg) naar de naam. Dáár staat dan vaak iets bij waardoor er bij hem een lichtje gaat branden om wie het gaat, die naam mag dan blijven staan. Maar soms levert de zoektocht tussen de vaak al doorgekraste adressen en losse papiertjes niets herkenbaars op, dan mag ik het item verwijderen. Het vordert langzaam omdat hij geen snelle denker meer is, soms schiet hem ineens weer iets te binnen over iemand die ik net verwijderd heb….. oke, zet ik er wel weer in.

Volgende probleem is de printer die weigert alles netjes uit te printen…. oeps, de zwarte inktpatroon is op. En dan moet ik ook nog zien dat het bestand bij de uitvaartondernemer komt maar als dat lukt wil dié het liever aangeleverd krijgen op een exel document hélp! Hoe krijg ik de adressen daar dan weer in zonder meer dan 50 adressen over te moeten typen. Maar snel een punt achter dit logje zetten en aan de slag……. en ach, buurman is zó ontroerend dankbaar dat het ineens allemaal een eitje lijkt.

het wiel…..

25 mrt 2026 64 reacties

door rietepietz inkunst (?)

In het vorige logje kwam de term ‘het wiel opnieuw uitvinden’ regelmatig voor.
Het betekent zoveel als ‘tijd, energie en geld steken in iets bedenken dat allang bestaat en goed, of juist niet goed werkt.
Maar soms lijken mensen letterlijk het wiel opnieuw uitgevonden te hebben.
Best een mooi wiel vind ik, het staat in een etalage van een winkel die in hout doet.
Precies, dan is het wiel ook van hout en er zijn zelfs twee wielen want er is een complete motor gemaakt van hout.
Slecht foto’s maken voor een etalageraam maar dat moet maar.

Eigenlijk is zowel het wiel geen nieuwe gedachte als de gedachten om het van hout te maken. De eerste fietsen, de vélocipèdes, de hoge bi, hadden immers óók houten wielen, zij het van een ander formaat.

Maar dit is een prachtig staaltje houtbewerking, bijna kunst wat mij betreft. Misschien had ik best wel even binnen foto’s mogen maken maar ik moest op tijd bij een afspraak zijn dus kon er niet meer tijd in steken. Maar ik kijk echt vol bewondering naar hoe de motor tot in detail nagemaakt is.
Eh ja…., voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk.
Wat ik weet van dit soort techniek kun je op de achterkant van een postzegel schrijven, en dan blijft er nog ruimte over voor het complete volkslied á 12 coupletten.
In ieder geval heeft deze motor geen last van de hoge benzineprijzen , hoe mooi gemaakt ook, hij rijdt ongetwijfeld voor geen meter! Hij staat daar alleen maar mooi te wezen.

open deur

23 mrt 2026 94 reacties

door rietepietz inwat vind jij er van?

Ja hoor, ik wil wel even een open deur intrappen.
In het nieuws vanmorgen een berichtje dat vermeld ‘dat zorginstellingen nog steeds moeite hebben om mensen met dementie naar buiten te laten gaan.
“Dat bleek bij een steekproef door de inspectie gezondheidszorg en jeugd. Dat heeft te maken met de angst dat patiënten in gevaarlijke situaties terecht komen of niet meer terug komen.
De inspectie is het daar niet mee eens, ook kwetsbare groepen heb recht op vrijheid en kwaliteit van leven! “

Het klinkt zó nobel en dankzij de inzet van idealisten als bijv. Teun Toebes gebeurde er (op papier) dit;

Sinds 2020 kennen we de Wet zorg en dwang. Deze wet zegt dat je iemand met dementie niet zomaar mag opsluiten of beperken in vrijheid. Ook in het verpleeghuis of in een zorginstelling mogen mensen dus niet zomaar achter gesloten deuren worden gezet. Dit heet het opendeurenbeleid.

Heus, de zorginstellingen zien dat niet zo verkeerd, natúúrlijk werkt dat niet. Nou ja, in de beginfase van de ziekte kan er wel iets gebeuren met bijv. trackers, waardoor je de patiënt die op stap is altijd weet te vinden zonder vervelende politieacties op touw te moeten zetten. Dat is echt een verbetering.
Maar helaas zie je in de zorginstellingen alleen maar patiënten die al veel verder in het proces zitten.
En dié mensen kunnen domweg niet alleen naar buiten, dat kan iedere 24/7 mantelzorger je vertellen. De dementerende loopt vaak gevaar, en/of raakt volledig in de war zodra hij/zij de weg niet meer herkent. Dat geeft op dat moment zeker géén gevoel van vrijheid maar slechts paniek.

Je kunt wel zéggen dat iemand zonder benen het recht moet hebben te kunnen lopen, maar zonder hulpmiddelen gaat dat niet lukken. En zo kan iemand met dementie in een wat verder stadium alleen naar buiten als er iemand constant een oogje in het zeil houd. Ik ben wel achter Henk aangelopen op een rondje dorp, ongezien zolang het goed ging, en hem ‘toevallig’ tegen komend zodra ik zag hij vertwijfeld om zich heen ging kijken. En ik maakte tijd om ‘gezellig mee te gaan’ als hij aangaf naar buiten te willen. Maar dát soort 1 / 1 begeleiding is in een zorginstelling ondenkbaar.

Met idealisme kom je niet zo ver als het om zware dementie patiënten gaat. Geweldig hoor al die stichtingen en foundations die vooral veel geld inzamelen en aan de beeldvorming van de ziekte werken. Maar de huidige patiënten hebben meer aan mensen die zich een paar uur in de week in willen zetten om te gaan wandelen of andere prettige dingen te doen met iemand die op een (voor de eigen veiligheid) gesloten afdeling verblijft. Je kunt de beeldvorming rond de ziekte dan misschien wel veranderen, aan het ziektebééld verandert dat helaas niets.
Dat blijft nét zo mensonterend als het altijd al was.

zo gezellig…

21 mrt 2026 93 reacties

door rietepietz inPersoonlijk

Ja zeker, ik had een gezellig vrijdagavond … wat zeg je, of ik naar de schouwburg was? Niet in de schouwburg nee! Oeps… had ik niet moeten beginnen over gezelligheid? Nee ik was naar een condoleance gelegenheid en dat is in wezen een droevige aangelegenheid.
De, na een pittig ziekbed, overleden dame was 88 jaar oud en misschien kan ik beter even uitleggen waar ik haar van kende.

Gaan we even terug naar de late jaren 50 toen wijlen mijn zus verkering kreeg met de oudste jongen uit een gezin met vijf kinderen, ongeveer in de leeftijden van de eveneens vijf kinderen bij mij thuis. In die tijd werden grote, feestelijke, gebeurtenissen meestal nog gevierd in een zaaltje en opgeleukt met, niet zo professionele, toneelstukje en muziek door de (bij voorkeur wederzijdse) familieleden.

Toen mijn zus dus trouwde maakte ik deel uit van en soort feestcomité dat járen meeging, totdat iedereen getrouwd was in het gezin van mijn zwager. Mijn familie was wat minder feesterig maar ik bleef mijn zus ‘bijstaan’ bij alle volgende huwelijke en jubilea in haar schoonfamilie. Ik speelde in die tijd een beetje gitaar en vond toneelspelen leuk.
De band met de schoonfamilie van m’n zus was dus sterker dan gemiddeld want geloof me, repetitieavonden waren altijd een feestje op zich. Het hád zelfs kunnen gebeuren dat ik de schoonzus van m’n zus geworden was eh….. hoé dan? Simpel, de broer van mijn zwager en ik waren beiden nummer 4 uit een gezin en hadden nog geen verkering. Door de regelmatige feestjes werden we eigenlijk automatisch een soort van aan elkaar gekoppeld. We gingen wel eens uit, en ja, er viel wel een kus buiten een toneelstukje om. Maar goed, dát was voor ik Henk leerde kennen op dansles.

Na die feestelijke jaren zag ik uiteraard die familie nog terug op verjaardagen, en weer andere, al dan niet, feestelijke gelegenheden bij m’n zus. Dat waren avonden zonder gescheiden families, we hadden elkaar immers beter dan gemiddeld leren kennen en ook gezamenlijke herinneringen. Vandaar dat de dood van alweer een zus van (wijlen) m’n zwager zéker een reden was om afscheid te gaan nemen.
Het was een humorvolle dame die alle verhalen die rondgingen bij een drankje zeker herkent zou hebben, en vooral gewaardeerd. Nee ik heb haar niet op haar zo kenmerkende gniffelende lach kunnen betrappen, maar de glimlach om haar bewegingloze mond sprak boekdelen.

Misschien was niet álles vroeger beter, maar de onderlinge contacten waren toch wel veel intenser overpeins ik nadat ik nog na glimlachend naar buiten stap.

beramen….

19 mrt 2026 79 reacties

door rietepietz inkunst (?)

Kunstkenner als ik ben wil ik het even over Lois Dodd hebben. Dinsdag beraamde ik met Herman een bezoek aan een plaats waar men me alles over haar kon vertellen.
Een dame die in 2027 de 100 jaar aantikt maar nog steeds werkt.
Ze verdiende de kaas op haar boterham met ‘voor het raam zitten’ , oh sorry, deze uitspraak leent zich voor misvattingen. Lois schildert, en dat deed ze héél vaak als ze voor het raam zat.
Ze schilderde wat ze door dat raam zag, soms met het raam erbij maar vooral wat er buiten te zien was en dat heeft soms toch een verrassend resultaat.
Oke, het groen dat ze laat zien zou ook best door Rob Ross geschilderd kunnen zijn maar haar werken hébben wat, voor mij althans. Bij dit schilderij wil je gewoon de gordijnen toch verder open schuiven?

Haar fascinatie voor Mondriaan is dan weer een puntje dat ik niet snap. Ze wilde in het kunstmuseum Den Haag graag wat werk van hem erbij hebben! Herman vertelt me hoe Mondriaan aanvankelijk prachtige koeien schilderde maar steeds meer weg liet tot hij, in zijn ogen, alleen de essentie van de beestjes over had… en vrijwel direct daarna komen we dit tegen. Haar ramen zijn dan misschien ook wel vlakverdelingen maar een stuk interessanter dan de Victory Boogie Woogie wat mij betreft.

Van haar op Mondriaan geïnspireerde koeien ga ik uiteraard niet uit m’n kanarie maar bij heel veel van haar werk haar is het genieten.
Haar mooiste werken komen (wat mij betreft) allemaal een beetje uit de jaren 70/80, uiteraard is dat nogal persoonlijk.
En gelukkig timmerde zij in de jaren 50 al aan de weg dus is nu niét alleen maar uit de kast gehaald omdat ze een schilderende vrouw is.
Zijn jullie niet heel erg van me gewend dat ik enthousiast uit een museum kom, al is het kunstmuseum qua gebouw altijd sowieso genieten.
Maar ja, leg maar uit wat je mooi vind aan het tentoongestelde werk, de kleuren? De eenvoud?
Om met Petje pitamientje te spreken; “ikvinnutgewoonmooi’. Als gewoonlijk doen mijn foto’s weinig recht aan haar werk, dat langwerpige donkere stuk is zó prachtig. Bovendien vergat ik bij andere stukken gewoon een foto te maken, houd Herman in de gaten, hij deed dat wél! (maar loopt altijd wat achter)
Misschien kun je beter even zelf gaan kijken want ik kan wel zoveel zeggen. Er draait trouwens ook een vrij lange maar interessante film over haar in één van de ruimtes.
Ook wel lekker om even te kunnen zitten na een ochtend slenteren, maar dat weet je niet van mij.

een blauwtje,

17 mrt 2026 68 reacties

door rietepietz infoutje...bedankt

Gisteren liep ik overduidelijk een blauwtje en daar werd ik niét blij van. Dan moet je niet denken aan een blauwtje in de relationele sfeer ! Eh, bij nader inzien, ik heb zeker wél een relatie met m’n laptop en die liet gistermorgen dit zien…..Een bitlocker wordt automatisch ingeschakeld wanneer iemand probeert je harde schijf te jatten lees ik later.

Dat kun je wel een blauwtje noemen hé, zo een waar je iedereen de kast mee opjaagt en deze half-digibeet in het bijzonder. Echt, geen kast is hoog genoeg en daar zit ik dan met een dekentje over m’n hoofd tot de stress zover gezakt is dat ik weer naar beneden klauter en met de moed der wanhoop ga kijken wat ik ermee kan.

Goed lezen in ieder geval, en ik dénk in m’n onbenul dat die herstelsteutel hier gewoon bij staat en even ingevuld kan worden. Niet dus…… ik kan wél cijfers invullen maar geen letters en dus krijg ik een seintje dat de eerste 8 cijfers niet goed zijn. …grr… verder werkt er helemaal niéts……

Foto van het blauwe scherm maken en in de familie app en krijg het opwekkende bericht dat je die code alleen kunt opvragen met je Microsoft account en als dat niét lukt je alleen de laptop opnieuw kunt installeren met verlies van álles dat er op stond. En dat de echte herstelcode, áls je die te pakken krijgt, 48 cijfers bevat, zonder letters. Jippie, een klusje dat een chaoot als ik natuurlijk nooit zonder foutjes ga klaren, áls ik die code al te pakken krijg.
Met tussenpozen (om even te kalmeren) probeer ik op m’n andere ander laptop in te loggen… ja natuurlijk héb ik die gegevens ergens opgeschreven, maar dat doe ik járenlang en ‘wat wat is’ is lang niet altijd duidelijk, als het überhaupt leesbaar is.

Lang verhaal kort, uiteindelijk heb ik een zwart scherm in plaats van blauw maar de euforie daarover duurt kort, heb ik weer, ze kunnen het netwerk niet vinden….
Ik wacht braaf een half uur , en daarna gebeurt er niets….. ja dezelfde melding met een nieuw half uur. Met een diepe zucht klik op de optie andere herstel opties…..die natuurlijk óók niet werken, zelfs opnieuw installeren met behoud van programma’s werkt niet zomaar. Blijven lezen Riet…… en uiteindelijk YES….. daar is m’n bureaublad weer.
Moet nog wel hier en daar weer wat zaken, als bijv. @mal toestanden, invoeren maar dat mag even wachten van me, ik ben het spuugzát.
Wat zóu ik graag het smoelwerk zien van iemand die denkt een goede vangst gedaan te hebben met mijn harde schijf, allemaal familie en onzin foto’s, en wat opgeslagen sinterklaas gedichten, maar niks geen bankgegevens, geen andere belangrijke ID gegevens enz….. want als ik één ding weet is het wel ‘dat ik niéts weet van beveiliging’ van een computer, en daar houdt ik rekening mee.

belofte…

15 mrt 2026 65 reacties

door rietepietz inff snel !

…… maakt schuld zegt men. En ik beloofde in de herfst vorig jaar dat ik de trompetboom in de gaten zou houden. Precies, die boom met die opmerkelijke, lange peulen die blijkbaar al jaren aan mijn aandacht ontsnapt was.
Ook de, volgens zeggen, overdadige bloei die de boom in het voorjaar heeft is me nooit opgevallen. Logisch, in het voorjaar bloeit er van alles en is er nog geen sprake van peulen dus valt de trompetboom niet in het bijzonder op.
Oke, dat beloof ik dan wel maar, net als tussen de bloeiende bomen, springt de boom tussen de kale bomen er óók niet direct uit dus dat is nog geen gelopen race.
Zo héél erg thuis ben ik nou weer niet in bomenland.

Maar oke, vanmorgen in het zonnetje dus op missie langs de vliet, zoek de trompetboom. Gelukkig staan er ook bomen die ik meteen uit kan sluiten, die boom met al die balletjes erin kan het niet zijn. Wat het dan wél is weet ik niet, misschien wel de kauwgomballenboom van Rikkert en Elly Zuiderwijk.
Nummer twee komt uit de naaldbomen serie want was de hele winter groen, en zelfs ik herken de wilg die al flink uitgelopen is.
Maar tussen de nu nog kale bomen is het lastiger, zoveel verschillen zijn er niet tussen kale bomen.
Gelukkig weet ik nog dat er een bankje voor stond, dat helpt. En als ik goed kijk zie ik ook nog wat verdroogde restjes peulen hangen, bingo!
Helaas is er vérder nog helemaal niets te zien, denboom is echt kaler dan kaal, nergens knopjes of uitlopers. Er moet nog héél wat gebeuren eer ik bloemen kan laten zien, ik hoop dat ik het tegen die tijd niet vergeten ben. want ik wil nu natuurlijk zelf ook die voorspelde bloemenpracht zien.