ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਅੰਤਰ-ਸਬੰਧਤ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਯੋਜਨਾਬੱਧ, ਤਾਲਮੇਲ ਅਤੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਨ ਸੰਗਠਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਰਜ ਆਰ. ਟੈਰੀ, "ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ, ਸੰਗਠਨ, ਕਾਰਜਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਗਏ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ"। ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਹਿਲੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:

1. ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇੱਕ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ - ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਰਕ ਦੂਜੇ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਸੀ ਤਾਲਮੇਲ ਨੂੰ ਲਾਭਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਯੋਗੀ ਬਣਾਏ।

2. ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇੱਕ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ - ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਮਨੁੱਖੀ ਭੌਤਿਕ ਅਤੇ ਵਿੱਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸੰਗਠਨਾਤਮਕ ਉਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕਸੁਰਤਾ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਜ ਹੈ।

3. ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ - ਇਹ ਇੱਕ ਕਦੇ ਨਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ।