Zelfzorg

Deze blog is onderdeel van ‘Leven, leren en werken’.
Hetgeen bestaat uit drie delen met ieder een eigen titel en inlogpagina:

Leven  https://werkcoaching.wordpress.com
Leren  https://leerbron.wordpress.com
Werken https://werkenmetplezier.wordpress.com

2014

In december van 2013 had ik nog een kleine terugval en weer onder begeleiding kwam ik terug in werk. Weer meer geleerd. Mijn verwachtingen van mijzelf zijn veel te hoog gespannen en daaronder sluipt iets anders, iets wat moe maakt, een lichaam dat fysiek ziek is. Vorig jaar had ik in het voorjaar forse pijn in de leverstreek, foto’s lieten vergroting van de lever zien. Het is toen gediagnosticeerd als leververvetting. Ik die anders altijd googelde, liet het erbij zitten toen de pijn, zo na een maand, verdween.

In de voorjaarsvakantie van dit jaar had ik al vijf weken klachten van de maag en gal, althans dat dacht ik. In de voorjaarsvakantie werd ik zo moe, dat ik nog amper mijn haren kon borstelen. Het werd steeds zwart voor mijn ogen.

Uiteindelijk bleek dat ik uitzaaiingen van de primaire borstkanker heb en wel in de lever. Er is geen plekje meer ‘schoon’ en de lever an sich is 6 cm vergroot. Mijn leverwaarden zijn zo fors gestegen dat de oncoloog mij steeds verzekerd dat ik ernstig ziek ben. De palliatieve fase is ingetreden.

Ik ben een nieuw blog gestart. Deze heet Flessenpost en gaat over doorleven met kanker.

Want ik ga voor zowel kwantiteit als kwaliteit en wil nog een hele poos mee!!

2013

Mijn jaar is heel goed begonnen.

Ik werk weer fulltime, veertig uur en ga bovenal met veel plezier naar mijn werk. Ik heb de zelfzorg gedisciplineerd ter hand genomen. Net alsof ik nu pas goed begrijp dat ik hier sturing aan moet geven en daar niet mee mag sjoemelen. Hierdoor is mijn leven zowel thuis als op mijn werk op orde. Ik heb structuur, mijn dingen voor elkaar en geen losse eindjes. Daardoor houd ik energie en tijd over. Het werken via kleine stapjes (denk aan Kaizen) is daarbij van doorslaggevend succes geweest.

Dan is het maart en gaat het mis. Ik trek het niet meer en ziekenhuisopname volgt. Ik ben te druk geworden en bevind mij in een hypomane episode. Medicijnen en psychosociale hulpverlening brengen mij weer tot rust.

In mei werk ik weer fulltime. Wel ben ik behoorlijk down. Een goede vakantie brengt daar verandering in. Na de zomer lukt het mij om weer in balans aan het werk te zijn.

Het eerder geleerde pas ik weer volop toe. Op mijn werk krijg ik supervisie, wat me goed bevalt. Tweewekelijks ga ik naar een psycholoog en ik ben heel blij met hem. Ik leer mij voor het eerst van mijn leven echt ontspannen op mijn werk. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

2012

Tijdens borstkanker in 2009 schreef ik een blog ‘Overwinnen’. Nadat ik die nare tijd achter de rug had, pakte ik het schrijven weer op. Ik startte de blog ‘Zelfwerk Coaching’, die inmiddels ‘Werkcoaching’ heet. In april van dit jaar, 2012, kreeg ik voor de tweede keer borstkanker (operatie en bestraling), dat viel niet mee. Mijn re-integratie kwam vanaf juli op gang en eind december was ik weer fulltime aan het werk.

2011 / 2012

We schrijven het jaar 2011. Met mijn blog Zelfwerk Coaching neem ik de gelegenheid om in balans te blijven en toch ook steeds opnieuw te durven wandelen tussen chaos en structuur. Kortom om te kunnen beschikken over flexibiliteit, kalmte en rust. Jezelf leren coachen, dat is de trigger om überhaupt aan een site te denken.

Dit schreef ik in 2011:
Na agressieve kanker werk ik weer fulltime en dat kan ik mede volhouden doordat mijn werkgever me mijn baan opnieuw heeft toevertrouwd. Werk is een vorm van leven. In leven en werken kan ik mijzelf uitdrukking geven, het is de expressie van mijn zijn. Voor mij is schrijven en reflectie een probaat middel om energiek te blijven en het beste van mijzelf te kunnen geven!

Echter na kanker wordt je leven nooit meer zoals het was. Dat zegt men dan en al doende ervaar ik in welke mate dat wel of niet zo is. Lastige zaak, want hoe had ik geweten hoe mijn leven was verder gelopen zonder kanker? Dat kan ik niet weten.

2012. We tellen nu een jaar na de blog. Het lijkt alsof ik verder heb geleefd alsof kanker mij niet heeft geraakt. Ik deed mij voor alsof ik immuun ben voor pijn en moeite. Alsof ruim tijd nemen voor herstel voor mij niet van belang is. Ik heb mij weggegeven aan andere zaken, in een mate, waar ik geheel nog niet aan toe was.
 
2011. Bewuste keuzen?
Dat wat we hebben voelen we vaak niet meer, dat wat we niet hebben kan een schrijnend gevoel van leegte en pijn geven. Amputatie geeft elke dag fysieke klachten en chemokuren hebben diverse sporen achter gelaten. Af en toe is er die extreme vermoeidheid en het scherpe signaal: niet over je grenzen gaan! Geef daar maar eens gehoor aan als je over een enthousiaste, nieuwsgierige en enerverende geest beschikt.

2012. Dat is mij dus in het geheel niet gelukt.  Ik ben opnieuw ziek geworden.

2011. Waarom de titel Zelfwerk Coaching?
Werken is voor mij doen, denken en durven. Om het beste uit mezelf te halen en gehoor te geven aan naderende grenzen, heb ik met regelmaat rust en reflectie nodig. Soms door samen te werken, maar meestal door rustig op mezelf werken. Zo zit ik nu eenmaal in mekaar.

Ik word gevormd door de belevenissen in het leven zelf, de actualiteiten van de dag, de ontmoetingen en het samenwerken met de mensen om mij heen. Om mezelf in de veranderende wereld, in mijn groei en ontwikkeling steeds te hervinden heb ik het nodig af en toe naar binnen te keren.

Door te schrijven, denk ik na en coach ik zelf mijn werk en leven. Bij coachen denk ik aan stimulans, herschikken, balanceren, nieuw evenwicht vinden, begeleiden, bekwamen, oefenen, uitproberen en het vinden van zowel rust als nieuwe energie.

2012. Hier sta ik nog steeds achter. Werk en leven is voor mij onderdeel van het grote geheel. Waarbij het voor mij belangrijk is balans te zoeken tussen het aandacht geven aan deze twee grootheden en daarbij ook nog eens niet mijn andere leefgebieden te verwaarlozen. Ik werk graag en doe dat ook graag veel. Echter mag ik tot de rand gaan? Ik kan stellen dat ik als individu een gedreven leerder, een gedreven werker ben. Ook ben ik razend geïnteresseerd in mensen en nieuwe technologieën.

2012. Neem ik tijd om werkelijk contact te maken?
En weet ik hoeveel nabijheid mijn sensitieve natuur kan dragen zonder uitputtend energieverlies? Hoeveel wenselijk gedrag neem ik op me, bij handelwijzen waar ik niet zo goed in ben? Als ik mijzelf beoordeel vanuit de ervaring van Knud Illeris dan vind ik zelf dat ik hoog scoor op inhoud, motivatie, individu en omgeving, echter heb ik nog te leren op de verbinding tussen die processen beschreven op bladzijde tweeëntwintig van zijn boek How we Learn. Interactie en acquisitie. Naar mijn situatie vertolkt: ik ben soms zonder omzien te direct en soms verschrikkelijk verlegen in communicatie. Acquisitie in het licht van Illeris zegt mij dat mijn impulsen, die nieuwe ervaringen aan reeds bekende verbindt, bij mij nogal traag werken, waardoor ik soms verstijf. Ik heb dan denktijd nodig. En denktijd bestaat uit het mij oriënteren op het nieuwe en uit het tijd nemen voor observatie. Naast lezen, denken en schrijven, kan ik dat organiseren door veel koetjes- en kalfjesgesprekken, het bijwonen van lessen zoals webinars of colleges, werk en bijeenkomsten zowel intern als extern. Het wordt tijd dat ik dit niet alleen voor mezelf noteer, maar het ook ga verwezenlijken.

2011. Zelfwerk Coaching is een goede basis voor, en kan indien gedeeld, een aanknoping zijn in het coachen van zichzelf en de ander. Een coach die weet heeft van bewust veranderen, die zelf ook zijn levensontwikkeling ter hand neemt, die iets van zichzelf durft te laten zien en tijdelijk ervaringen uitleent, leeft een proces voor. Waardoor, bij de gecoachte, impressie tot nieuwe expressie kan leiden.

2012. Stilstaan bij indrukken, dat wat ik meemaak, verwerken door het er over te hebben, geeft ruimte. Het helpt mijn gezicht naar buiten te wenden en uitdrukking te geven aan wat mij bezig houdt, wat ik wil delen en waarin ik een ander om bijstand vraag of wil laten meegenieten.

2011. Nieuwe ervaringen kunnen nieuwe energie geven, waardoor hortend en stotend de levensbeweging weer op gang kan komen en mogelijk weer op volle toeren gaat draaien!

2012. Verder is het gewoon ook heel eenvoudig: ik hou van schrijven en van denken en daardoor van denken en er over schrijven.

2011. Het kijken, lezen en denken heb ik geleerd van de Katholieke Universiteit Leuven, via het boek ‘De lichtheid van het opvoeden – onder redactie van Jan Masschelein’. Ik woonde hierover een studiedag bij onder leiding van Dr. Mw. Ilse Geerinck, met als supervisor professor Jan Masschelein. Mevrouw Ilse Geerinck zei tegen me ‘Er zijn er velen geweest die een dagboek bijhielden en Socrates zei het al: ‘Ken uzelf. Jij kunt dat ook doen voor jezelf!’.

2012. Niets liever dan dat, ik wil iets achterlaten en het nieuwe wat komt, delen. Ik heb daartoe veel in te halen. Ik heb wijze raad in de wind geslagen omdat ik dacht ‘hoe kan die ander mij nu volgen?’. Maar ik heb inmiddels een grote schat ontdekt. Het leven is voor een ieder zoveel rijker als je ervaringen bij elkaar brengt. Woorden en levensgebaren van mijzelf en de dingen en anderen op waarde schatten, daar ligt mijn weg.

Uiteindelijk was het mijn vader die me, heel bescheiden de laatste stap aanreikte, waardoor ik weer in dit reeds bestaande blog ben gaan schrijven. En misschien heeft mijn dochter gelijk. Weer een groot project. Maar nu wel een waarvoor ik ruimte wil maken. Ruimte die ik nodig heb om mijzelf niet uit te putten. Spelenderwijs en niet teveel!