Tiny in januari

Het is mijn maand niet hoor. Zelfs al ben ik jarig in januari, die wintermaand en ik zullen nooit dikke vriendjes worden, tenzij ik kan overwinteren in zuiderse zonnige oorden.

Net zoals in 2022 werd ik dan ook nog eens ziek. Keelpijn, mottig, hoesten, vermoeid, ik weet het eerst aan stress maar toen het na een rustig weekend alleen maar erger werd, deed ik nog maar eens zo’n test (dat was lang geleden!) en làp, twee streepjes: dat betekende toch Corona? Ja hoor, ik had het weer eens zitten.

Een paar dagen thuis, in de zetel liggen en veel slapen en een week later ben ik wel weer “op de been” maar nog niet van harte. Sporten zou echt niet lukken, ik ben nog heel snel moe en mijn smaak is nog niet helemaal terug. Koffie lijkt wel afwaswater…

De kou ben ik beu, zo beu. Zelfs als ik eventjes kort een wandeling doe tijdens de weinige uren dat de zon schijnt, kan me dat niet voldoende oppeppen. Op aanraden van mijn collega ben ik gestart met een Magnesium-kuur, die vitaminen zouden de vermoeidheid kunnen aanpakken. Op hoop van zegen.

Ik kijk uit naar maart, maar dat lijkt nog zo vreselijk lang. We gaan dan een week samen met mijn schoonouders naar Spanje, ik ken het daar nu al een beetje in Albir en het is daar in elk geval wat zonniger dan hier. Het hoeven niet meteen hele warme temperaturen te zijn, maar een aantal uren meer zon zou al veel betekenen.

Verder ben ik nog steeds mezelf aan het inhouden: ik ga werken, doe af en toe nog een massage, maar verder doe ik niks buiten boeken lezen en naar televisie kijken om uit te rusten. Ik spreek amper af met vrienden, want na mijn jaar ziekteverlof, het overlijden van mijn mama, en nu post-Covid, heb ik nog steeds heel veel nood aan rust en stilte. Meer dan ooit realiseer ik me dat het genoeg is, dat er niks méér hoeft.

Aankomen in het donker op mijn werkplek

Tiny in 2023: jaaroverzicht

Ik had het wat moeilijk afgelopen jaar, op vele vlakken. Er werd ook weinig geblogd, maar toch minimum één keer per maand, beter dan niks, want ik ben hier nog steeds en jullie lezen nog altijd mee; Dank daarvoor.

Dingen waar ik van genoot:

  • de kleine dingen die ik voor mijn mama kon doen, om haar nog wat geluksmomentjes te bezorgen:
  • reizen met mijn lief naar Aups in Zuid-Frankrijk en genieten van heel weinig doen
  • rusten in mijn hangmat van zodra het een beetje mooi weer was
  • twee dagen vrijwilliger op Cactus Festival en kunnen chillen in de backstage
  • een paar keer naar Spanje voor een retreat, lekker alleen, gezond eten en mooi weer

Dingen die ik mooi/leuk vond om te zien:

Zò veel series gezien dit jaar, en zo veel goeie ook. Zoals vorig jaar heb ik een aantal dingen gezien via Stremio, omdat wij enkel de gewone digitale tv hebben, en Netflix maar geen Streamz of zo.

  • The Bear: seizoen 2. Wat een machtige serie, wat een goed verhaal, wat een zalige acteurs.
  • The morning show: Jennifer Aniston en Reese Whitherspoon samen, over een televisienetwerk en alles wat daarbij komt, maar ook heel actueel, heel woke ook en super geacteerd.
  • Documentaire: Godvergeten. Als je zoals ik ook katholiek bent opgevoed en je je aandeel van priesters en nonnen wel hebt gehad, kun je in veel gevallen ook meevertellen over wat die allemaal uitspookten dat het daglicht niet mocht zien.
  • De Mol. Blijft goed. Voor de Nederlanders die hier meelezen, in Vlaanderen blijven ze bij het originele concept: het zijn gewoon onbekende Vlamingen die mee reizen, avonturen beleven en de mol zoeken onder hen. Al was er bij wijze van experiment nu wel één bekende acteur mee, maar die werd er al in aflevering uitgezwierd (ocharme Matteo Simoni). Ik kijk al weer uit naar het volgende seizoen!
  • Op Netflix keken we onder andere naar: Travelers, Beef, Manifest, Designated survivor, Liebes kind, Squid Game: the challenge, en nog een hoop dingen tussendoor.

Mijn favoriete boeken van 2023:

Lang leve de app en de website Goodreads, want anders zou ik dat helemaal niet onthouden hoor. Die maken ook op het einde van het jaar een overzicht van wat je gelezen hebt en daar zie ik dat:

  • ik 71 boeken las dit jaar en dat is een onovertroffen record. Logisch want ik was het grootste deel van het jaar thuis met ziekteverlof.
  • Een van de vijf sterren boeken was Het geluid van brekend glas van Rino Feys, een mede-Westvlaming die schrijft over zijn jeugd in de jaren zeventig en tachtig. Laat dat nu eens super herkenbaar zijn voor mij!
  • Nog een paar tips, boeken die ik graag gelezen heb:

Dingen die ik heb gemist:

  • in 2023 ging ik niet naar Graspop, niet naar Dranouter en ging ik heel weinig concerten zien omdat grote groepen mensen me angst aanjoegen, paniekaanvallen bezorgden, maar dat had ik ook in shoppingcentra en dergelijke. Het is beter nu, maar ik ga het nog steeds niet echt bewust opzoeken. Ik voelde het ook niet zo erg aan als een gemis.
  • ik zag dus ook niet Bruce Springsteen, en dat wrong wel een beetje, maar ik had daar op dat moment écht niet de moed voor gehad.
  • ik ging ook niet naar het jaarlijks dansfeestje van Bruggeling-DJ Hubert van de Vila Djava. Voor dezelfde redenen. En ook dat vond ik op zich echt geen drama. Er komen er nog.
  • Ik ging wel op de verjaardag van mijn mama op 22 november naar de musical “Les miserables” in de Capitole in Gent. Ze was toen al een paar weken overleden. Destijds zag ik deze musical in Londen samen met haar en op die manier wou ik haar eren. Dat er heel veel tranen vielen, al na de eerste minuut van de eerste tonen van de muziek, is wellicht begrijpelijk.

Mijn meest gelezen posts van het jaar: 

Opnieuw: drama sells. De berichten over de aftakeling van mijn mama werden natuurlijk vaak gelezen. Een prettige bijkomstigheid was niet alleen de super lieve reacties, maar ook het schrijven op zich, dat hielp mij om van alles te verwerken.

Dingen die ik in 2023 voor het eerst deed:

  • Anti-depressiva slikken (hielp mij wel)
  • een slaapmiddel proberen (wisselend succes, maar vind ik nog altijd eng en doe ik dus niet meer)
  • werken bij de gemeente (sinds 1 december): Tiny bij de sportdienst

Dingen die ik dit jaar méér deed:

  • Slapen. Of toch rusten. Gewoon in de zetel of de hangmat liggen.
  • Wenen.
  • Koken en eten, met als gevolg een paar kilo’s bij. Ai ai ai.

Dingen die ik dit jaar minder deed:

  • Masseren: ik geef enkel nog massages aan vaste klanten en zwangerschapsmassages. Da’s genoeg.
  • Yoga: terwijl ik vorig jaar nog mijn diploma haalde van yogalerares zit ik nu zelf veel minder op mijn matje. Ik heb niet eens een excuus.
  • Bloggen. Sorry not sorry. In 2021 schreef ik 100 berichten, in 2022 maar 69 en afgelopen jaar slechts 22. Jullie moeten het ook niet al weten hé.

Tiny terug op haar plooi

De eerste werkdag, 1 december, was meteen een hele lange dag. Ik werkte van 8u30 tot 12u45 en van 14u tot 19u30, en mijn hoofd stond op ontploffen. Mijn rug deed pijn, ik was overal stijf. Maar ik sliep goed en werd uitgerust terug wakker.

Ondertussen zijn we bijna twee weken verder en toen ik deze morgen mijn “morning pages” schreef, kon ik beginnen met een zin die al heel lang niet meer was voorgekomen: ik voel me uitgeslapen en heb nergens pijn.

Het voelt goed, deze verandering. Mijn afwisselende uren zijn voor mij echt prima: regelmatig een weekdag vrij als anderen werken, en om de twee weken werk ik zelf in het weekend. Afgelopen weekend zat ik dus aan het onthaal van “De zwemkom” en dat beviel me prima. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, met die kassa: ik tikte af en toe op “Contant” terwijl ik op “Bancontact” moest tikken waardoor er dus te weinig cash in mijn totaal zit – maar dat gaan we technisch wel oplossen.

Maar ik denk dat ik 95% van de mensen goed heb geholpen, ik vind het leuk om zo veel verschillende mensen te zien passeren: ouders en grootouders met kinderen, kindjes die een zwembrevet gehaald hebben (en dat dan krijgen van mij!), tieners die giechelend samen komen zwemmen, sportmannen en -vrouwen die een badge voor de Finse atletiekpiste komen kopen, ouderen die tien puntjes van hun Uitpas komen inwisselen voor een gratis zwembeurt,…

Op andere dagen werk ik in de administratie waar ze net gaan starten met een nieuw systeem voor inschrijvingen, dat lijkt nog erg spannend te gaan worden, want op 18 december gaat die nieuwe site “live”.

Er moeten ook mails beantwoord worden, maar daar ben ik nog niet zo mee bezig omdat ik nog weinig antwoorden heb. Dat zie ik dan wel weer.

Op werkdagen probeer ik zo goed als niets anders meer te plannen. Niet gaan masseren, niet gaan sporten, geen afspraakjes… Die hou ik bewust voor mijn vrije dagen. Ik merk wel dat ik soms twijfel, om toch weer iets extra’s in te plannen, toch nòg een massage extra te gaan doen, maar daar moet ik voor opletten. Die vrije dagen vullen zichzelf weer snel. Ja, ik wil nog gaan masseren omdat ik daar wel kalm van word, maar het is natuurlijk ook: de rit er naar toe, opstellen, babbeltje doen, afbreken en terug rijden. Daarom besliste ik om enkel nog mijn huidige klanten te houden en geen nieuwe meer bij te nemen. ’t Zal al genoeg zijn.

Stilaan komt er meer ruimte in mijn hoofd. Het is raar hé, maar sinds mijn moeder overleden is, heb ik een serieuze zorg minder. Mijn vader is goed omringd in het woonzorgcentrum, hij klinkt vrolijk aan de telefoon en ik bezoek hem wekelijks. Hij spookt weer dingen uit zoals vroeger: hij vertelt me dan achteraf! dat hij naar de Colruyt gegaan is samen met zijn buurman die in een rolstoel zit. Klinkt goed hé, maar je moet weten: papa is volledig blind en ook niet meer zo mobiel, en die loopt dan achter die rolstoel, alleen over straat. Ik voelde me precies de mama van een kleuter die net alleen brood is gaan halen op een drukke weg.

Het feit dat ik kan doorslapen vind ik al een mirakel. Ik denk soms wel eens dat ik misschien naar een Kerstmarkt zal durven gaan zonder na vijf minuten een paniekaanval te krijgen. Maar dat zie ik dan wel weer.

Hoe leuk is het ook om met de fiets naar je werk te kunnen gaan, of zelfs te voet, zoals ik zondagochtend deed.

Na een week was mijn evaluatie dan ook positief, zowel vanuit mijn kant als van mijn leidinggevende. Er zullen zeker nog een hoop taken bij komen, maar dat zie ik dan wel weer.