Sonja leest&schrijft

Verschenen: 2025
Genre: psychologische thriller
Pagina’s: 330
Uitgever: Ambo/Anthos

Wat een indringend en aangrijpend boek is Jij bent het licht van Marion Pauw.

Dit is geen verhaal dat je “even tussendoor” leest. Het nestelt zich langzaam onder je huid en laat je daar niet meer los. Pauw laat zien hoe een jeugd vol zwijgen, geweld en emotionele verwaarlozing doorwerkt tot ver in het volwassen leven – en hoe moeilijk het is om waarheid onder ogen te zien als die te dicht bij jezelf komt.

Mia groeit op in Tasmanië met haar ouders en haar oudere broer Max. Een gezin waarin liefde schaars is en angst de boventoon voert. Vader is gewelddadig, vooral tegen Max, en moeder kijkt weg. Wanneer Max nog maar twaalf is, wordt hij uit huis geplaatst en belandt hij in een streng, autoritair internaat. Wat daar gebeurt, tart elke verbeelding: mishandeling, vernedering en langdurige opsluiting in een isoleercel, naakt, met nauwelijks eten en geen menselijkheid, ik zeg je tears in my eyes .Pauw beschrijft dit niet sensationeel, maar juist ingetogen en dat maakt het des te schokkender. :-(

Jaren later, terug in Nederland, is Max een vreemde geworden. Voor Mia is hij ongrijpbaar en irritant, ze kan geen verbinding met hem voelen en kiest haar eigen leven, een huwelijk, drie zoons, een ogenschijnlijk stabiel bestaan. Maar niets is minder waar. Iets knelt en ook is de familieband onstabiel. Wanneer Mia hoort dat Max een boek heeft geschreven, wil ze daar niets van weten. Zijn verleden – en daarmee ook haar eigen rol als zus – voelt te bedreigend.

Toch keert Mia uiteindelijk terug naar de plek waar Max’ leven ontspoorde om onderzoek te doen naar het internaat en zijn verleden. Wat ze daar ontdekt is diep treurig, te erg! Niet alleen over wat Max is aangedaan, maar ook over haar eigen blinde vlekken, haar wegkijken, haar onvermogen om hem ooit écht te zien.

De kracht van dit boek zit in de emotionele gelaagdheid. Marion Pauw veroordeelt niet, maar spaart de lezer ook niet. Ze laat zien hoe trauma zich vermomt als afstand, woede of onverschilligheid. En hoe familiebanden niet vanzelf helen, zelfs niet met de beste intenties.

Jij bent het licht is pijnlijk en donker maar doortrokken van menselijkheid. Het is een verhaal over schuld en verantwoordelijkheid, over zwijgen en eindelijk luisteren maar ook over de vraag: hoe ver reikt onze verantwoordelijkheid voor het leed van een ander – zeker als die ander je eigen broer is?
Iets om over na te denken.

Een boek dat je raakt, een aanrader voor lezers die houden van psychologische diepgang en verhalen die niet bang zijn om pijnlijke waarheden te tonen. 💛

Wanneer observeren geen spanning wordt, maar stilstand.

Verschenen: 2021
Uitgever: House of books
Genre: psychologische thriller
Pagina’s: 330

Carol Brodie is schrijfster. Haar laatste bestseller verscheen vijf jaar geleden en sindsdien lijkt de inspiratie opgedroogd. In de hoop haar creativiteit terug te vinden vertrekt ze naar Zuid-Frankrijk, waar ze een vakantiehuis huurt. Daar, in de lome warmte en stilte, valt haar oog op het huis aan de overkant. En vooral op de vrouw die daar alleen lijkt te wonen.

Wat begint als een onschuldige nieuwsgierigheid, groeit al snel uit tot een obsessie. Carol observeert haar buurvrouw, verzint verhalen, vult stiltes in en raakt steeds meer in de ban van deze onbekende vrouw. Het idee is intrigerend: een schrijfster die inspiratie zoekt en die meent die te vinden in het leven van een ander.

Helaas blijft het daar grotendeels bij.

Het verhaal kabbelt voort, maar echte spanning komt nauwelijks van de grond. Carol zit vrijwel voortdurend in haar hoofd, waar gedachten, vermoedens en innerlijke monologen elkaar blijven afwisselen. Dat kan werken, maar hier voelt het vooral langdradig. Er gebeurt weinig concreets, en de opgebouwde nieuwsgierigheid wordt amper beloond.

Pas tegen het einde komt er eindelijk wat actie, maar die voelt geforceerd en weinig overtuigend. Alsof alles wat daarvoor langzaam werd opgebouwd, in haastige stappen moet worden afgerond. De ontknoping mist daardoor impact en laat eerder een gevoel van ongeloof achter dan van spanning.

‘Ik zie je” heeft een sterk uitgangspunt en een sfeervolle setting, maar loopt dood in herhaling en stilstand. Voor lezers die houden van psychologische diepgang zonder veel actie kan het boek interessant zijn, maar het verhaal heeft mij niet kunnen boeien.
Teveel introspectie en te weinig verhaal.