Sonja leest&schrijft

---

Inhoud

In het ruige noordwesten van Amerika ligt het Olympic National Forest – ruim een miljoen hectare aan ondoordringbare duisternis en onvoorstelbare schoonheid. Uit dit diepe woud verschijnt op een dag een zesjarig meisje. Ze draagt een wolvenjong op haar arm, kan niet praten, en er is geen enkele aanwijzing over haar identiteit.

Dr. Julia Cates was een beroemde kinderpsychiater, tot een schandaal haar carrière ruïneerde. In ongenade keert zij terug naar Rain Valley, het stadje in de staat Washington waar ze is opgegroeid. Hier komt Julia in aanraking met het meisje uit het woud, dat zij Alice noemt. Ze is vastbesloten om Alice uit haar isolement en angst te halen. Maar om haar te bereiken moet Julia achter de waarheid van Alice’s verleden zien te komen. De schokkende ontdekkingen stellen Julia’s vertrouwen en kracht op de proef, terwijl ze worstelt om een thuis te vinden voor Alice – en voor zichzelf.

Eindelijk heb ik het boek ‘Als de wolven huilen’ gelezen. In het begin vond ik het zeker onderhoudend, het wekte verwachtingen en ik was echt benieuwd naar de rest. Maar gaandeweg werd het toch wel erg langdradig. De ‘bij’ personages speelden nauwelijks een rol van betekenis en sommige dialogen waren een beetje kinderachtig, geen toevoeging.

Ook de weinig zeggende romantische scènes hadden voor mij niet gehoeven die leiden alleen maar af van het verhaal. Het einde vond ik teleurstellend het voelde alsof het verhaal niet echt af was. Vooral het wolvenmeisje had veel meer diepgang kunnen krijgen, gemiste kans.

Ik bleef in mijn hoofd zitten met vragen…
Het schandaal wat de carrière van Julia ruïneerde kreeg weinig tot geen aandacht.
En…Hoe kwam dat meisje daar terecht, dit werd niet expliciet uitgelegd.
Hoe kan een meisje van vijf hooguit zes jaar jaar een zware ketting doorbijten met, naar ik aanneem, melktandjes?
Hoe ontsnapte ze samen met het wolfje door dat immens grote oerwoud?

Vragen, vragen, vragen.


De emoties van de twee zussen die elkaar in geen jaren hadden gezien had meer diepgang van betekenis kunnen krijgen, alles bleef aan de vlakke kant.
Kortom gezegd: een mooi en goed verhaal maar het had veel meer uitgewerkt kunnen c.q. moeten worden.
Of wil de auteur dat de lezer hier een eigen interpretatie aan geeft?

Dus, mijn conclusie? Het verhaal heeft absoluut potentie, de sfeer top, maar de plot liet wel wat te wensen over. Ik denk dat ik meer had genoten van het verhaal met minder relationele elementen en meer antwoorden op de openstaande vragen. Maar smaken verschillen! Misschien is het wel jouw ding, en dan is het helemaal top!

---