Zoals jullie wel of nog niet weten woon ik reeds ongeveer 5 jaar bij mijn demente en rolstoel gebonden moeder.

Ongeveer 5 jaar geleden werd Alzheimer gediagnostiseerd en sinds toen heb ik haar van redelijk goed bij geest tot zwaar dement zien worden. In haar beginstadium verzorgde ze nog zelf de tuin, het huishouden en het eten al dan niet met de nodige hulp van mij. Maar gaande weg werd het steeds minder. Ze begon fouten te maken zoals geen water in de espresso kan doen met gevolg dat die oververhit raakte en begon te dampen. Gevolg was dat het brandalarm dan afging. Een ander voorbeeld is het gasfornuis open laten staan met gevaar voor brand of explosie. Het koken minderde ook, zo kon ze steeds minder gerechten maken tot het zich beperkte tot 1 gerecht namelijk een Spaanse tortilla. Vijf jaar geleden kon ze nog zelfstandig eten en drinken, nu moet ik haar helpen. Ze krijgt nu hulp bij praktisch alles. Opstaan, wassen, aankleden, eten, in bed leggen,…

De zware beperking qua lopen die ze te danken heeft aan een CVA is met het vorderen van de dementie ook achteruit gegaan. Eerst kon ze nog wandelen en trappen lopen met wat ondersteuning. Nu kan ze enkel ter plekke wat trappelen. Zodoende zit ze nu in een rolstoel.

Vreemd hoe je erin meegroeit als je dagelijks bij haar bent. Ondanks al die tegenspoed genieten we nog van elkaar. We maken er elke dag een feestje van…gezellige muziek op de achtergrond, van tijd tot tijd een koffietje met een lekker koekje erbij. Buiten in het zonnetje zitten, een ommetje maken bij mooi weer, samen in bed liggen en oude liedjes zingen en zoveel mooie momentjes meer…soms verwen ik haar met een vers gebakje, de éclairtjes (soort van langwerpige soezen met pudding) zijn haar favoriete gebakjes.

Ik maak er een gewoonte van om met haar te praten en dingen te vertellen waar ze tot nu toe op haar manier op reageert. Dat kan over de tuin gaan, een gebeurtenis of zelfs een recept. Soms krijg ik korte redelijke reacties van haar en soms reageert ze heel onsamenhangend. Maar ik antwoord dan iets zinnigs terug en dan lijkt het alsof we een volwassen gesprek voeren. Vanuit haar beleving zal het ook zo aanvoelen denk ik dat zie ik aan haar oogopslag en mimiek. Met het achteruitgaan van haar dementie is ook haar spraak slechter geworden. Zo kan ze haar woorden niet altijd vinden en zijn haar zinnen onsamenhangend waardoor je eigenlijk niet goed weet waar ze het over heeft. Maar positief als ik ben, maak ik er het allerbeste van.

Gelukkig kan ik ook rekenen op professionele hulp van buitenaf zoals de thuiszorg, schoonmaakhulp, tuinhulp en de verpleging. Dat geeft mij de mogelijkheid om mijn taak als liefdevolle dochter en gezelschapsdame goed uit te oefenen maar ook om er ook even uit te muizen en ontspannen op mezelf te zijn. Praktisch is het gelukkig allemaal goed geregeld.

Intussen is mijn lieve mama 87 zomers jong. Een mooie dame met amper rimpels op haar gelaat en die tot 2 jaar geleden nog haar haartjes liet verven om er jong en verzorgd uit te zien. Het verven en wassen begon moeizaam te worden dus besloten de thuiszorg en ik om haar geverfd haar weer naturelle te laten worden. Resultaat is nu prachtig engelenwit haar met een krulslagje in. Het is een mooie dame moet ik wel zeggen. Hopelijk mag ik er op haar leeftijd ook zo uitzien.

Ik zorg er ook voor dat ze er mooi bijstaat. Altijd passende en schone kleding en zomerse frisse kleuren zoals rood (wat haar erg goed staat), groen, wit met een bedrukt bloesje, enz. Oorringen en halsketting ontbreken ook niet. Piekfijn moet ze eruit zien want zij verdient die aandacht en verzorging.

Jammer genoeg weet ik nog niet hoe ik haar foto moet plaatsen op de weblog maar dat komt nog wel.

Heeft iemand van jullie ook een demente ouder (gehad)?

Tot schrijfs…

De auto zag er erbarmelijk uit. In plaats van zijn oorspronkelijke rode kleur was hij oranje-bruin. Saharazand was de boosdoener. Resultaat was een erg stoffige en vuile wagen. Mijn geliefde Willem, alias Plato, schreef op de achterruit: ‘was mij’. Oooh wat heb ik er een hekel aan als ze op mijn vuile wagen schrijven. Op die manier valt het eens zo hard op dat die dringend naar de wasstraat moet. De boodschap was duidelijk, de wagen moest gewassen worden.

In Januari kochten Willem en ik een nieuwe wagen. Een Dacia Sandero Stepway. De beslissing was eigenlijk vrij snel genomen. We gingen naar de garage om eens een kijkje te nemen en indrukken op te doen en we keerden terug met een getekende offerte onder de arm. Het is een stevig ogende verhoogde witte auto. Makkelijk om in en uit te stappen. We verwachten het nieuwe voertuig begin Mei. Heuglijke vooruitzichten!

Aangezien de oude auto deze maand ingeleverd moet worden en ik de zaken graag netjes achterlaat, besloot ik vanmiddag om naar de carwash te gaan. Het was er druk, er waren minstens 12 wachtenden voor mij. Ja, wat wil je, mijn wagen zal vast niet de enige zijn geweest met dat stoffige kadootje uit het verre zuiden. Ik heb wel zeker een half uur aangeschoven. Gelukkig had ik muziek in de auto. Een CD van Charles Aznavour doodde de tijd.

Even later stond ik in de gutsende ‘regen’. Het water spoot uit alle gaten, ik zag haast geen hand voor ogen. Enorme rollende borstels kwamen af en aan gepaard met en bulderend geluid en de blazers loeiden op volle toeren.

Plots…halverwege het traject werd alles stil. De zuigers, borstels, waterspuiters, alles viel stil. ‘Oei’ dacht ik bij mezelf ‘wat gebeurt er nu ‘? Ik keek om me heen, lichtjes in paniek omdat ik besefte dat ik nu gevangen zat midden in de wasstraat. ‘Hoe kom ik hier in hemelsnaam weer uit?’ In gedachten zag ik mijzelf uit de wagen stappen en wurmend een weg zoeken naar de buitenwereld. Maar dat was te gevaarlijk bedacht ik en besloot om in de wagen te blijven. Na een naar mijn gevoel lange tijd hoorde ik het volgende bericht: ‘Beste klanten we hebben een stroompanne. We doen ons best om het zo spoedig mogelijk te herstellen. Onze excuses voor het ongemak. ‘Oh mijn God’ dacht ik bij mezelf ‘als dat maar snel goedkomt’.

Welgeteld 22 lange minuten heb ik gevangen gezeten in mijn ijzeren ros…ongemakkelijk en onzeker. Maar gelukkig duurde dit avontuur niet langer. De machines schoten luidruchtig in gang en ik werd bevrijd uit de wasstraat. Toen ik opgelucht buitenkwam scheen de zon op mijn glimmende wagen en ik reed met een nieuw web verhaal naar huis.

Hoe kom ik aan de naam Mariquitaperee en wat heeft de foto van het muisje ermee te maken? 
De uitdrukking: ‘Mariquita Pérez se cayó en la hoya. La ratita le canta y le llora…’ (vertaald: Mariquita Pérez viel in de kookpan. Het muisje zong haar toe en huilde…)’ is door mijn moeder verzonnen en het betreft mij omdat ik Maria heet en Mariquita het verkleinwoordje is van mijn naam. Ook omdat ik thuis de meest gewaagde was en degene die het meeste aandacht vroeg. Tijdens haar gezonde periode gebruikte mijn moeder deze uitdrukking als ik haar kopzorgen baarde of als ik met een probleempje zat. 

Eens vroeg ik haar wie Mariquita Pérez en de ratita was… Haar toelichting: “Mariquita Pérez is een klein muisje dat ervan houdt om grenzen op te zoeken en geplaagd wordt door zorgen en probleempjes. Op een dag, terwijl ze op de rand van een diepe kookpan liep, gleed ze er ongelukkig genoeg in, kon er na veel pogingen niet zelfstandig uit komen en zat gevangen in die benarde situatie. Moeder muis (la ratita, mijn mama dus) troostte haar door te zingen en huilde intussen uit verdriet en zorgen.” 
Best bitter maar toch gebruikte mama deze als oppepper en met een soort van humor, als wou ze zeggen… ” Alles komt goed. .. Kop op!”

Ik herinner mij nog die keer dat ik alleen met mijn zuster was en uit nieuwsgierigheid stiekem een groot glas sterkedrank inschonk en in een teug innam. Niet lang erna was ik stomdronken. Ik werd door mijn zuster naar boven gedragen en slingerde mij op bed. Toen mijn moeder thuiskwam en mij als een halve dweil zag liggen zei ze alleen maar: “Mariquita Pérez, het stinkt hier!”

Nu mijn 86 jarige mama al 5 jaren dement is, kent ze de uitdrukking nog steeds. Af en toe gebruikt ze hem als ze mij herkent. Dat zijn mooie, heel bijzondere momenten.