This blog has moved to: https://janestarz.blogspot.com/

For a few months now I've collected the coffee grounds from the downstairs lunchroom for my compost bin. Every day between 3 and 4 pm I head downstairs with my 10 litre bucket, we toss the coffee grounds in there, and I head back upstairs and continue work. Good stuff. On Friday I take the coffee grounds and the sparse banana peel, apple cores, and tea bags in the bucket to the allotment and dump the contents of the bucket into the compost bin.

Last week I was chatting with another neighbour. They run the E-Waste Race: a program with school children, educating them about recycling e-waste, and running a challenge with schools across the country to see which school would collect the most e-waste in order to win a prize. As driven as they are in their message of recycling, it shouldn't have surprised me they would collect their green waste in a separate bin from their regular waste. Timmy confessed they did just toss in the regular waste container at the end of the week though, as our building has no separate collection of green waste. I told them about my bucket, and how I could come in on Friday afternoons and collect their green waste at the end of the week to take it to the allotment for my compost bin. And if their bin was full before then, they could come and dump it at any point during the week as well. The bucket is in my workspace every day.

And on the same day, my bookkeeper heard what I did with Subbar and E-Waste Race, and said his office also creates a good portion of green waste. Last Monday I took a tiny bucket with a lid to them, so they could collect it for me as well.

Yesterday afternoon there was a knock on the door: my bookkeeper came in with the small bucket and it was full to the brim! Coffee grounds, fruit waste...all kind of goodness. I happily accepted the contents. At the end of the afternoon, I added the coffee grounds from Subbar (stealing ginger slices from someone's empty tea cup that was on the counter, waiting for a turn in the dishwasher as well). And then I dropped by E-Waste to pick up their green waste.
My 10 litre bucket was full to the brim!

With all these people helping out my compost bin, I will need more regular disposal of the green waste. During the hot months of summer it was already a given that I would need to empty my 10 litre bucket more than once a week, but now I'm looking at the luxury of having to do that because the bucket fills up too quickly.
Grow, my garden, grow. Mommy needs a place to put her compost!

Volgens de voedselintolerantietest zou ik geen kaas meer mogen eten. Naast al het andere wat ik niet meer mag, van caffeine tot chocolade, is de kaas nog altijd hartverscheurend. Ik sta nog steeds wel eens met water in mijn mond omdat er een lief stukje brandnetelkaas naar me lonkt. Of zo'n lekker afbrokkelende oude kaas die al in stukjes brokkelt als je ernaar kijkt. Mmm.

Geen varkensvlees en geen kaas, wat 30 jaar lang, zo niet langer, het grootste deel van mijn broodbeleg is geweest. Dat is echt wel even wennen. Inmiddels eet ik al ruim 18 maanden zo, maar echt leuk is het niet.
Initieel kon ik niet zo goed bedenken wat je dan anders op brood kon doen. Kipfilet, prima. En verder? Jam lust ik niet. Hagelslag zit cacao in, en valt dus ook af. Pindakaas?

De diëtiste raadde zelfgemaakte eiersalade aan, met een hele magere (en ook niet echt smakelijke) mayonaise. Daar ben ik inmiddels ook vanaf gestapt. Tonijnsalade vond ik niet lekker. De gerookte zalm was even lekker, maar komt inmiddels mijn neus uit. En vegan kaas, alhoewel dat wél goed gaat en mag, is eigenlijk gewoon niet lekker...

Toen ik met mama in de stad was en we gingen lunchen bij La Place had ik er lak aan. Ik wilde een broodje roomkaas. Het was glorieus....en ik merkte eigenlijk niet echt direct problemen. Vergelijk dat met de visstick van de frituur -- als die in varkensvet is gefrituurd heb ik daar na een uur een rode kop van. Dus ja, ik merk het echt wel als ik een reactie heb.
Zou roomkaas dan wel kunnen?
In de weken na ons bezoekje aan de stad heb ik het geprobeerd en tot mijn enorme vreugde lijkt mijn huid zich er goed onder te gedragen. Alhoewel Boursin misschien toch te kazig is, gaat het met Philadelphia wel goed. Een plakje sla en een schijfje komkommer erop houdt de roomkaas ook vochtig genoeg. Zo heb je tijdens de lunch niet een uitgedroogde boterham die platgeplakt is (wat tevens mijn grote argument tegen pindakaas meenemen naar het werk is), maar gewoon een smakelijke maaltijd.

Het is een opluchting. Ik had dankzij het halal schap toch wel wat mooie alternatieven gevonden. Rundersalami, kipboterhamworst en natuurlijk kip- of kalkoenfilet. Maar ik snakte naar een vegetarische optie. Al dat vlees kwam mijn neus uit. En filet americain (ook de vegetarische versie) zit altijd chilipeper in. Grom. Maar nu heb ik roomkaas. En dat is briljant.

With the sanctions towards Russia and the Russian propaganda machine running overtime, I'm taking steps to preserve the entries in this journal... just in case.
Livejournal is after all, owned by a Russian company and although I've never been particularly worried about privacy (You shouldn't be posting on the internet about things that shouldn't be on the internet!) there's always a possibility that someone decides the sanctions against Russia should be increased or the access to the global internet for Russian-based things should stop.

I started this blog 20 years ago, and that's a lot of data to manually download. Luckily, Dreamwidth has a little tool to help me. While I'm typing this update, the script is busy importing my icons, friends, tags and entries into https://janestarz.dreamwidth.org/
As far as I know, people using an OpenID and are on my friends list here on Livejournal will be able to keep track there as well, as OpenID is also imported.
Photos hosted on Livejournal will not copy over though, and some of my user icons will be lost. I have a permanent Livejournal account, and that has come with some perks in the past. I'm not going to be spending that kind of cash on Dreamwidth before I'm sure I want to keep using it.

For now, my blog entries are safe. Be sure to bookmark the link above, and let me know if you've got a Dreamwidth account I should add on my friends list too!

Het was al een tijdje tijd voor een nieuwe bank. Elke keer als ik met griep op de bank probeerde te liggen was het weer een crime. Mijn lange lijf op een tweezitsbank proberen te wurmen gaat best goed, totdat je dat horizontaal probeert te doen. Het waren bankjes die mijn moeder van Marktplaats had gehaald en aan mij doneerde. Acht jaar geleden waren ze dus al derdehands. Het leer van de zitting van de bank waar wij het vaakste zaten, was inmiddels ook aan het scheuren op de naad. Gelukkig waren we er redelijk snel uit.

Ik had een schaaltekening 1:20 gemaakt om zeker te zijn hoeveel plek we over zouden hebben. Het zithoekgedeelte van de woonkamer is echt maar negen vierkante meter groot, en eigenlijk wilden we een hoekbank. Dat bleek vrijwel onmogelijk te zijn. De salontafel, krabpaal en de oude stoel van papa moesten ook nog ergens staan immers. Aan de hand van de Ikea website knipte ik bankstellen uit die in de ruimte zouden passen en schoof ik met onze schaalmodelletjes van meubels heen en weer.
We hadden al eens proefgezeten bij Ikea dus ik hoefde maar een paar modellen te testen op de schaaltekening, en vorige week nam ik een dagje vrij om met Eisirt lekker bij Ikea te ontbijten en de bank uit te zoeken.

Eén van de opties was de Vimle bank, maar we moesten wel opletten, want ene hoekbank was breder dan de andere, en kleiner was natuurlijk beter. Pas bij Ikea kwamen we op het idee om in plaats van een hoekbank, een driezits bankstel met losse voetenbank te kopen. Het voordeel van de Vimle was ook dat onderin de voetenbank een opbergruimte was, en we daar het dekbed en de dekentjes die we in de winter vaak over de bank heen legden, op te bergen. Eisirt zit graag met zijn benen omhoog en die voetensteun zou een prima oplossing daarvoor zijn. En als we hem in het hoekje zouden parkeren, zou ik ook wat makkelijker naar de keuken op en neer kunnen lopen. In de oude opstelling zaten zijn lange benen daar altijd voor in de weg omdat ik natuurlijk naast het breitafeltje moest zitten.

De oude zithoek:

Met de laptop en TV gewoon pontificaal op tafel, zoals het over het algemeeen genomen altijd staat.
Als er bezoek kwam, zetten we de TV altijd aan de kant en meestal zit de laptop gewoon in zijn tas, totdat we een DVD willen kijken.

Ikea kon die zaterdag al de nieuwe bank komen leveren, en we reden gelijk door naar de Cure. Ik had op mijn telefoon al opgezocht dat je voor het af laten halen van grofvuil een sticker kon kopen bij Cure voor een tientje, en daarmee aan de straat kon zetten op afspraak. Prima! Cure kon pas woensdag de oude bankjes afhalen (twee bankjes, dus twee stickers, dus twee tientjes), maar omdat het toch kleine bankjes waren konden die wel tijdelijk voor de boekenkast op elkaar gestapeld worden. Kwibus heeft ertussen een prima verstopplek gehad waar hij onze verbouwingsperikelen niet al teveel mee hoefde te maken, en beide katten hebben natuurlijk erg genoten van de grote dozen die meegeleverd werden.

De Vimle is wel een écht Ikea meubel: je moet hem zelf in elkaar zetten, en ook de hoes moet je zelf eroverheen trekken. Dat klinkt wel heel provisorisch, maar als ik nu naar de bank kijk kan ik niet zien dat het allemaal losse hoezen zijn. Wel was het nog even afwachten hoe de jongens erop zouden reageren. Kwibus heeft zijn hele leven alleen maar lederen bankstellen gekend, en ik was een beetje bang dat hij de nieuwe bank als krabpaal zou gaan gebruiken. Gelukkig is dat niet eens gebeurd.

De nieuwe zithoek:

De TV staat nu verstopt naast de krabpaal en het balkonraam op het trappetje en heeft echt zijn eigen plek.
Ook zijn de kabels veel mooier weg te werken over de plint die onder de radiator loopt.

Doortje en Kwibus hebben een zware week gehad, met eerst natuurlijk allerlei meubels verschuiven, het eindeloos stofzuigen achter de meubels die verplaatst werden, en het uitpakken van de dozen. Pas toen we dinsdagavond de oude bankjes naar beneden tilden en aan de straat zetten, kwam er weer wat rust in de staart. Ik ben wel heel blij dat we op tijd waren: Cure zou vanaf 7u 's morgens langs kunnen komen, maar ik werd woensdag om tien voor zeven wakker: daar waren ze al! De oude bankjes werden in de container gegooid en met een hele grote crunch! kleiner gemaakt en meegenomen.

Het meest opmerkelijke is nog wel hoe leuk Doortje de nieuwe bank lijkt te vinden. Ze heeft alle kussens al eens bekeken en uitgetest en gisterenavond lag ze in de spleet tussen twee van de kussens heerlijk te slapen. Maar haar favouriete plekje is nog wel 'de poezenpoef', en dat is me toch een zwáár leven!

Deze week viel Rusland ineens de Oekraine binnen. Niet zomaar een beetje, nee gelijk van vier kanten tegelijk. Inmiddels is de oorlog daar alweer een paar dagen bezig en het nieuws is aan alle kanten deprimerend. De propaganda-machine van beide landen draait ook overuren, dus niet alle informatie die online te vinden is, is accuraat te noemen. Sommige berichten dat Rusland verwachtte dat de oorlog in een paar dagen voorbij zou zijn, spelen in op de gevoelens. Inmiddels is binnen Oekraine de bevolking flink bezig met terugvechten. Er wordt informatie uitgedeeld over hoe je een molotov-cocktail maakt en waar je die het beste kan gooien op een tank (op de motor, achterop) en dat straatnaamborden van straten afgehaald of verwisseld moeten worden zodat de bezetters de weg kwijtraken. De Oekrainse bevolking kan wapens op komen halen om hun land te verdedigen.
Dankzij het internet komt alles bijzonder dichtbij.

Vandaag laadde ik even op door met mijn handen in de grond te wroeten. Even iets tastbaars, iets hoopvols. De lente komt eraan en van mijn tuin word ik rustig. Het was toch nog erg koud, dus ik moest eenmaal thuis wel even douchen om weer warm te worden.

Vanavond heb ik 'mijn' volksvertegenwoordigers aangeschreven. Ik stuurde de volgende mail naar Volt, Groen Links en de SP:

Het nieuws vanuit de Oekraine is natuurlijk wereldschokkend. Het raakt ons allemaal. Ik wil u dan ook vragen om uw invloed in de Nederlandse en Europese politiek in te zetten om hulp naar de Oekraine te sturen. Humantaire hulp, wapens, voedsel, medicijnen, warme dekens en kleding. De eerste stappen zijn gezet, maar ik denk dat Nederland nog veel meer hulp kan sturen. Ik begrijp dat het een ontzettend precaire situatie is voor een klein land als Nederland om de grote Russische beer te porren, maar als Europanen staan wij sterk. We kunnen nog een hoop leren van Finland en Zweden, die een dikke middelvinger opsteken naar Rusland.

Daarnaast is uw stem in de Tweede Kamer hard nodig om ook steun binnen Nederland te organiseren. Laten we ook onze deuren openen voor de mensen die de Oekraine ontvluchten, en meer opvangcapaciteit te organiseren zodat ze een warm onthaal krijgen en een sprankje rust kunnen vinden.

Ik hoop dat de politici in Nederland alles op alles zetten om snel doeltreffende hulp te sturen. Ik vertrouw dat u zich daarvoor hard wilt maken.

Het is niet veel, maar het is iets wat ik kan doen. Ik hoop dat heel veel Nederlanders, Europeanen, wereldburgers hun stem laten horen.

After parking the sleeve stitches on a separate cable it's a good moment to start fitting! Knitting a jumper all in one go is an interesting adventure and with the alterations (short rows on the back neck) and with a lace yoke that might throw the sizing off, it's never too early to really get a good look at how stuff is fitting.
In an attempt to pull the lace 'open' a bit more so it's more visible, it just looks like I'm holding my boobs. Awesome.


^ They're right here ^

Of course the side-front has an opening just throwing the fit off a bit but as far as I can tell the added rows on the back neck have really dropped the front neck quite a bit. I don't mind that at all, I'd rather have a lower front than a cold neck.
I'm curious to see what the neckline will look like with the placket in place, but there's no way I will get around to that any time soon. As it is I am mixing up dye baths to get DK yarn from two skeins of sock-weight. All my yarn is tied up in this project at the moment.

I've progressed far enough to be able to pick this up during my roleplaying sessions again without fearing frogging everything I have done during the session the next day, so that's definitely a good thing.
Just a little more and then I can start on the waist shaping. This project does the shaping in the underarm 'seam', so I am doubly happy I'd already marked the center stitch under the arm. Just a little while to go...

Toch fijn dat we 6 maanden BOVAG aankoopgarantie op de nieuwe auto hebben. Het viel ons op dat de stuurbediening niet altijd fijn funtioneerde, en dat leek vooral zo te zijn als we op cruise control rijden. Onhandig dat je dan alsnog een hand nodig hebt om de radio zachter te zetten en het stuur los moet laten omdat die knopjes het ineens niet meer doen.

Maar we hadden ook wat krakende schokbrekers. Initieel was ons verteld dat dat met de kou te maken zou hebben, maar toen Eisirt gisteren met 11°C de auto toch even naar de garage bracht, kon dat het toch echt niet zijn.
Inderdaad. Een blabla bij de schokbrekers wat verholpen moest zijn met nieuwe rubbers en de knopjes van de stuurbediening was versleten. Dat kon vervangen worden en gerepareerd. Hartstikke fijn. Hij wees bij de werkplaatsbalie even uit dat we de auto minder dan 6 maanden geleden daar gekocht hadden, en dat het dus onder de aankoopgarantie zou moeten vallen.

Ik vind het tekenend dat deze mankementjes niet bij de controle op tig punten die ze uitgevoerd hadden voordat we de auto kregen naar boven kwamen. Misschien heb ik het mis, maar dat schokbrekerverhaal klinkt als iets wat niet in een maand tijd verslijt.
Enfin, gratis reparatie en het loont dus de moeite. De tip van Floor was ook om nog even een week of 2 voor de garantie verloopt de auto bij een andere garage helemaal na te laten lopen. Just in case...

Dit tuinjaar hoop ik alweer een heel stuk beter aan te pakken dan vorig jaar. Het begin is al goed: Peter (de broer van Marjolein) wilde wel medetuinder worden. En ik heb zo ontzettend weinig eisen en plannen aan de tuin dat het soms moeilijker is om te bedenken wat we wél gaan doen. Iets in de kas groeien? Ga je gang. Het enige waar ik echt dol op ben zijn bonen, dus die moeten er komen. En mais is ook leuk.

Dit jaar heb ik natuurlijk al vanaf 1 januari toegang tot de tuin en hoef ik niet nog een kas op de grond te bouwen. Nu ik terugkijk op het afgelopen tuinjaar heeft dat me enorm veel tijd gekost. Op 4 mei woei de helft van de zijplaten eruit dus ik ben tot half mei zoet geweest met prutsen en knutselen aan de kas. Gelukkig heeft het vastkitten vooralsnog goed gewerkt -- nadat ik alle zijplaten en dakplaten vastgekit heb met bison kit zijn ze er niet meer uitgewaaid. Hopen dat dat zo blijft!

Als laatste handicap was het weer vorig jaar natuurlijk klote. Teveel regen en pas heel laat in het seizoen mooi weer. Alles kreeg schimmel -- phytophtera en meeldauw. Hopelijk wordt dit jaar een mooi jaar wat niet te nat en niet te heet wordt!

Zaterdag sprak ik af met Peter om de raised beds te revampen. Ik had vorig jaar met Eisirt de bakken in elkaar geschroefd en we wilden de kleine vierkante bak uit elkaar halen en met die planken twee van de rechthoekige bedden verlengen. Dan zouden we twee grote en een iets kleinere bak hebben. Uit elkaar schroeven was zo gebeurd, maar omdat het oude hardhouten schuttingplanken zijn moesten er gaatjes voorgeboord worden om bevestigingsplaatjes in de planken te schroeven. Ik had oude pallethouten blokjes geregeld voor in de hoekjes en die hadden we een aantal weken geleden al door de midden gezaagd. Peter haalde gehard stalen spijkers om door het hardhout in de balkjes te slaan. Ik kwam erachter dat ik veel beter ben met spelden en naalden dan met hamers en spijkers. (auw)



Toen de bakken eenmaal in elkaar zaten schopte ik de voorkant uit de composttonnen (een halve pallet die met drie spijkers vast zat). Er lag in de bodem van de bedden een laagje karton en de ontvoerde blaadjes die voor de flat hadden gelegen, maar met wat kalk en een laag verse compost eroverheen zou het een geweldig begin maken. We begonnen met de meest verse ton. Half-rottende mandarijnenschillen en schimmelige koffieprut. Of dat nu in een composthoop ligt of onder een laagje aarde (compost) maakt niet veel uit. De beestjes en schimmels die van organisch materiaal weer compost maken zullen het daar ook wel vinden.
De grote composthoop die ik van de vorige tuinders had overgeschept was prachtig, maar had nog wel wat stengels en takken. Niks mis mee, dat houdt de grond luchtig. De onderste laag van de jongste composthoop was net zo mooi. Beide hopen waren ongeveer een halve pallet hoog en schepten we compleet leeg in de drie bakken. We werkten met 20 liter emmers om de compost naar de bakken te slepen omdat er nergens meer een kruiwagen stond die we konden lenen. Beetje omslachtig, maar het werkt.

De derde bak is nog niet helemaal vol en na de flinke lading regen van gisteren denk ik dat de andere twee ook zeker nog wel een navulling kunnen gebruiken. Maar de compost is op! We moeten maar gauw nieuwe maken. Ik haal nog steeds netjes elke dag een laagje koffieput bij de horeca van Mahmoud beneden in Plan-B en ook thuis sparen we braaf alles op behalve aardappelschillen.

Klusjes die we nog willen aanpakken voor het seizoen van start gaat:

Regentonnen waterpas neerzetten en opnieuw vastkitten aan de dakgoot van de kas.

Composttonnen revampen en eventueel verplaatsen -- opnieuw in elkaar maken met ijzerdraad zodat volgend jaar er geen spijkers meer hoeven te sneuvelen om bij de compost te kunnen.

De appel en perenboom die achter de compost staan snoeien.

Thanks to Brasak I've joined a group of players doing D&D on Wednesdays. Their new campaign started a month or two ago and I rolled up a halfling fighter (archer) called Gemma Pokeweed. We play on Roll20 and use Discord for the voice chat. Brasak and buddies are all British, and it works out fine with the time difference as well.
But since Dan can't DM every week because of work obligations, Olly suggested on the off weeks we play Blades in the Dark. Although I was hesitant to jump into two campaigns, for fear of mixing up the characters, I pushed those fears aside and joined them for session zero two weeks ago and we had our first real session last night.

In Blades I play Cecilia Woodwright and it's quite a novel setting. We are playing a band of smugglers in a dark, victorian setting where a giant barrier of lightning keeps all the wraiths and ghosts out of the city. I'm the lurk, so a rogue-kind of character. One of the game mechanics is to push your character for effort, to get more dice to make an action into a succes. This causes stress which needs to be alleviated by indulging your vice. Cecilia is a gambler and she especially loves the street hustle gambling games like Find the Lady ^*). She is a quiet and insecure person who feels down on her luck, so she really works hard to make things a success because she always focuses on the negative: "Why do I always lose?!".

Our band of merry criminals consists of a Slide, a Cutter, a Hound, a Spider and me as the Lurk. I've surmised we have one very chatty overconfident wannabe Leader (Wilfred, played by Brasak) and some of the other blokes sound pretty sociopathic. So far we've contemplated abducting someone's children for leverage, picking a fight, sending the street whores in, and setting stuff on fire to create a distraction. Also: preaching to the dockworkers about their sinful ways in a loud voice. None of which was my idea, I was just quietly secreting the cargo into our barge while three of the others were distracting the crew on the other side of the boat we were robbing.
It requires quite an attitude adjustment from D&D, where you are the heroes. In Blades in the Dark we're the criminals. I suppose I will need to get my evil on to make Cecilia even more memorable.

Gemma is a more typical cheerful halfling. Very outgoing and social, so there's little chance I will mix these up. I've created dour, quiet Cecilia to be the opposite of bright and bubbly Gemma.
I'm really having a lot of fun! It's wonderful to be roleplaying again, because my last event was Emphebion 2019, in the time before the plague.

-----
*) Is Find the Lady a real street game, or do I only know it from Terry Pratchett? I don't know!

The lace yoke is done, and as the pattern states: "At this point you may choose to wet block the lace yoke, while the work can still be laid flat."
Well, don't mind if I do!



Next up: I need to consider where to add the short rows to raise up the back neck. I'm pretty close to the end of the contrast colour part, and I'm unsure if it looks weird if the back has a wider edge to the bottom of the lace yoke. The other option is to add the short rows at the start of the main colour part, but I'm not sure if that coincides with the 'separate for sleeves' part.
Ball scratching time!

The start of the Snowflake jumper is going to be a lace yoke - and I've been struggling a bit with it. After the initial band of seed stitches there's an ambiguous instruction: "knit, increasing 32 sts evenly spaced". On a start of 130 stitches....I was a bit stumped. That's increasing a lot of stitches, so how would I go about that?
I first divided the 130 stitches by the 32 stitches I would need to increase.... 130/32 = 4.065.
So....increase every fourth stitch? But then, would that mean I would need to do my final increase after the final stitch of the row? Of course I lost count a couple of times as well.

I somehow managed, although at this time I am doubtful that I managed it correctly. After getting to row 15 of the 32 rows of the lace yoke, I needed to frog back a good bit. Then I came to row 17 and found that one of my 'sections' of lace had the wrong number of stitches in it. I un-knit several rows of lace but couldn't find where I'd gone wrong. It all looked fine but I still had one stitch too many in that section. It wasn't even that I'd moved a section marker over and the next section had one stitch too few, I just couldn't figure it out!
This week after much un-knitting and trying my best to figure out the problem, I frogged back to just after the seed stitch portion of the neck band and I am again faced with the increase math. Now, how did I do this the first time around? I don't remember.

Anyway, here's a picture of the first 17 rows of lace from right before I frogged back to the seed stitches:



I just need to figure out how to best do the increases again using this knitting increase calculator, and counting my stitches a couple of more times (I've been struggling with this far more than I should, to be honest!).
One thing that is also bothering me is this needle -- an Addi circular with a really long cable that doesn't want to 'behave properly'. I might change that out to my HiyaHiya sharps instead, see if that works better. And then it's once more into the breech!

Early Sunday morning we walked up to the Beursgebouw in Eindhoven for our booster shot. It was just around 8:30 and we were surprised to see a long queue outside, snaking through the Piazza mall and exiting onto the market square before we could join it.
I guess they started at 8:30 too, because almost as soon as we were in the queue it started moving and it went fast enough. Army personell was helping out the GGD people and they sorted Eisirt to Moderna (the 45+ category) and me into Pfizer. We were lucky to yet again get a joint appointment.

It was again over quickly, and like last two times I only have a bit of a sore arm. I tell you, they should stop punching us in the arm that hard. Feels like an enthusiastic fight with some latex swords the day after.

After taking a week off between Christmas and New Years, it's time to get back to work today!

Welcome to the official Knitting Year in Review post for 2021. We're still in a pandemic, I still love knitting but I haven't set myself a 'challenge goal' this year. I didn't see the point of setting myself a goal for knitting if you do it for fun, and I didn't want to force myself into anything I didn't want to do.
I didn't knit as much as previous years, and spent more time gaming behind my PC. This was in part due to not having anything good to watch on Netflix and in part because I've played a lot of hours of Factorio this year (such fun!). After the lockdown ended in March work got so busy that there were a lot of times I was too tired to pick up my knitting. And I'm also still in Overcharged Egg's Discord, so staying behind the computer instead of moving to my knitting is still a thing. I recently tried to refocus back to knitting because the stash is not going to knit itself (if only!) and I really wanted to finish my Big Project so I could wear it this winter.

Socks are still a much loved project. I knit 9 pairs of socks this year, and two of those were for myself! The rest went to friends: four pairs to the UK, one pair for Eisirt and one pair (plus a pair from earlier year) to a dear Dutch friend for Christmas.
Both pairs of socks for myself were a bit more bother. The Kalajoki were dyed from grass green to a darker shade but are a bit splotchy now, and the Senbonzakura from the Qualifying Round of Sock Madness had a new cuff attached to them in autumn. They are still sagging and I usually wear them with a pair of cotton socks underneath now because they're not actually warm.

This was the fifth Sock Madness I participated in, and I didn't have a very good time. I was placed in a fast paced team and didn't enjoy the Madness as much as any of the previous years. The amount of enjoyment waned quickly over the years, and I think this will have been my last Sock Madness. Despite having semi-planned to knit every sock from those five years of Sock Madness I've participated in, I've frogged one I had on the needles (with beads) and decided I'd rather knit stuff I enjoyed than focus on such a made-up goal and force myself into something I don't enjoy as much.

I finished my one Big Project in time for winter weather -- any day now? I cast on Sprig in January and finished it on Christmas Day after having it tossed in a corner at times. I really did enjoy it, it has enough interesting things without being too hard and I'm very pleased with the result.

To stashbust, I knit four beanies for charity.

I finished 14 projects this year and I loved that I remembered to photograph all the socks the same way.



What became of last years plans?

Socks indeed made a bit of a come-back!

I did not pick up my hexagon quilt and haven't worked on it in several years.

I can't remember if I knit outside in the sunshine, so let's try and do that this year, but in the shade!

I wanted to finish Pumpkin Ale and Poison Oak. Both these projects were frogged. I guess that counts

The Bagtanker cardigan was donated to a friend of Tyldak and she gave me a huge skein of yarn to knit Eisirt a jumper from in trade!

Plans for next year:

Enjoy knitting! I decided not to wait until January to cast on my next big Project, Snowflake, because I was really looking forward to it!

It's been a while since I knit a pair of socks from my books, so I'll definitely want to knit the next one from my Soxx book and maybe I'll be inspired to knit another pair from the Op-art book as well.

In these crazy pandemic times it was such a wonderful, refreshing and love-filled experience to visit friends and hang out with a project in our laps that this is definitely on the list for this year as well!

I'm keeping it simple with my plans, let's enjoy 2022 instead.

Just too excited about casting on another big project and I decided not to wait for my charity knitting to be done. It's time for Project Snowflake!

Snowflake is a pattern by Tin Can Knits, who are fast becoming a trusted and loved pattern maker. Not sure how I got around to putting this on my queue, but the plan is to use Malabrigo Sock.

I've had the yarn for quite a while, and I intended to knit the Solstice jumper from it, and when that didn't work out I wanted to knit the Poison Oak from it. I screwed up on Solstice, dropped a stitch or two I couldn't pick up in the brioche section and decided against starting over. It was so hard to stop frogging -- because you can't really tell which were the yarn-over stitches; it just all had to go.
Poison Oak was going to be really strange looking for my tall body and wide hips. I estimated the front point to reach my knees and really not look very flattering once the jumper was done. I frogged that as well.

The Malabrigo Sock is a lush yarn, and I had ordered several skeins extra. All of them are in different dye baths. This should not be a problem because I will be knitting Snowflake with yarn held double. Because there are three skeins of purple and two of the dark blue, the lace yoke will be in dark blue, and the main body of the jumper will be purple. I fully anticipate having to order extra yarn. The woe.

I quickly cast on 40 stitches for a swatch and decided to measure with just three centimeters knitted. This is going to bite me later on if I don't do it properly, I know. From the tiny swatch it looks like I'm spot on gauge with needles 3.5 mm, but I should really pace myself, be patient, and knit a proper swatch. So that's going to happen first.

Sprig is still drying. It's taking forever because the temperature in the bedroom is pretty low.
I'm considering re-arranging my tags because I'm not sure I'll want a long list of Projects. But maybe that's not a bad thing.

After taking yet again a little break from this project, it was time to finish up before the end of the year. It would be silly not to be able to wear it this winter. I had put it aside to knit some low-engagement charity beanies that didn't require my focus and after three of those beanies I was back in the mood for Sprig.

I did have three tries on the first sleeve just to get it to fit right, but once I figured out the first sleeve the other one was just a matter of 'knit as figured out previously'. Get a good movie or a few episodes of a series and go.
I had lengthened the sleeves to wrist-length but I did not know how much extra the cuffs would add (as they were knit sideways), but it all turned out fine. And the cuffs are pretty tight so I can't really do the dishes in this, but that's fine. This is one of those "visit the relatives" jumpers that are nice and cosy and very comfortable.

Cast on on January 14th, finished on December 25th, I present: Sprig!



Today it will spend some quality time in a nice lukewarm soak and be blocked on some foam mats, and as soon as it's dry I can wear it!
This was a very fun knit, and I've changed only a few things: I've added some short rows to get the back neck up by a couple of centimeters. I've altered where to decrease on the sleeves because otherwise they would have been too tight. But I really loved making it and would recommend it to enthusiastic knitters. It's not suited for beginning knitters though, but it's easy and challenging enough to be a relaxing and fun knit.

Het begon met een berichtje via Etsy van een wel heel brutale klant:

"Good morning, I am making a chance-taking request, I am homeless and can prove this. Would You find it in Your heart to gift ne this cloak as I am heading into Winter? Please consider, God BlesYou"

Dat ik niks naar hem op kon sturen als hij geen adres heeft was geen probleem, hij had wel een tijdelijk adres. Oftewel: op een nette manier "no fucking way" zeggen kwam gewoon niet aan. Dus werd het een iets minder vriendelijke nee: "I'm not giving you a cloak."

Niet alleen wilde meneer het best verkochte item uit mijn shop wel gratis hebben, ook snap ik niet helemaal waarom een cloak van 150 euro aantrekkelijker is dan een warme slaapzak. Of een winterjas. Of iets wat niet open valt aan de voorkant.
Of het was niet zo zeer een dakloze die maar op de bonnefooi probeert een warm item gratis te scoren, maar gewoon een scammer. Dat lijkt me nog veel logischer. Je hebt immers maar één idioot nodig die er op ingaat en je hebt gratis zut. Dat liet wel een zure smaak achter in mijn mond.

Desalniettemin: ik heb best veel reststoffen en ook restbolletjes wol waar ik niks mee doe. Brasak zei al via Discord dat hij en zijn vrouw voor 30 GBP aan mutsen en wanten kopen en dat doneren aan een lokaal goed doel voor de winter. En ik had al een tijdje geen zin in doorbreien aan mijn Sprig trui, dus kon ik net zo goed wat mutsen opzetten. Ze zijn snel klaar en hebben niet zoveel wol nodig.



Dit bolletje is op een haar na op en ik maakte twee van deze beanies. De rand had best nog wel wat breder gekund (bij nader inzien) maar ik zat erg met of ik dan wel genoeg wol zou hebben. Ik heb nog een bolletje tweed (acryl met een vleugje wol) dus voor de volgende twee ga ik dat zeker doen. En dan is dat lelijke Zeeman bolletje ook mooi op.

En gisterenavond maakte ik deze af:



Dit was wel echt een spelletje yarn chicken. De laatste bruine streep bovenop is smaller dan de anderen, maar ik kwam wel precies bij het einde van de ronde uit en je ziet het niet echt tenzij hij plat op tafel ligt. Gelukkig had ik genoeg turquoise over om de minderingen af te maken en het restje garen is echt, echt heel klein. Dus ja, je kunt met 50 gram garen een muts breien, en soms is dat nog best spannend.
Ook heb ik voor het eerst jogless stripes gebreid en alhoewel je het begin van de ronde nog steeds kan zien, is de overgang wel minder duidelijk. Ik vraag me af in hoeverre het echt storend is als je wel de garenwissel kan zien. Van die machine-gebreide mutsen in de winkel hebben ze immers ook.

In plaats van nog een muts opzetten pakte ik gisteren toch de Sprig weer op. Zou het dan toch lukken om hem af te breien voor het einde van het jaar?

One of my "finish this before the end of the year" projects was to 'fix' the Senbonzakura socks I knitted in this years Sock Madness. Although they were the right size for my feet right off the bat at the minimum requirements for the round (thanks to an absurdly tall row gauge), the socks didn't feel quite right. To figure out what was bugging me about them, I wore them around the house for a Saturday and finally put my finger on the problem: the socks sagged and didn't stay up high enough. My sweatpants have pretty short legs, so I need tall socks or suffer from cold shins, and these were definitely too short.

The problem with the Senbonzakura was that they were knit top-down. So I couldn't just take the bind-off edge off like you would with bottom-up socks and make a longer leg. To make it fit perfectly, I figured I'd need to knit a cuff and attach it to the socks in some way, making sure both were top-down. And so I set to work.
The notes on Ravelry stated I'd knit these on 2.5mm needles, and that I'd knit the 76 stitch version. Sounded easy enough! Let's do it.



This close to the winter solstice, taking pictures that had enough light was a bit of a challenge, but after finishing the first cuff I picked up a row of stitches on the cast-on edge and figured out a way to attach the two separate sock pieces together. The simplest solution was probably a variation of a three-needle bind-off.
I put the cuff over the old sock, held the needles of both parts behind each other in my left hand, and used an extra needle to knit through both the stitch on the cuff and the stitch on the sock. Once I had two stitches on my right needle, I bound off one stitch. It worked well enough.

But why oh why was I so adamant of knitting the cuff seperately anyway? There was no way my k2p2 cuff was going to match up with the intricate pattern of the rest of the sock, and I hadn't even tried to make them match. In my mind, the top-down socks needed a top-down cuff. But this is only true if you want to match the pattern of the sock to the new cuff.

These new cuffs would not match anything of the already-existing sock, in part because the original sock had a p2, k1tbl cuff with mock cables. I had no desire to repeat it since -- to be honest -- the leg of the sock had very little stretch in it. That was the reason why the socks didn't stay up high enough in the first place!
So...why hadn't I just picked up stitches at the top of the leg, and knit the cuff bottom-up from there?



That is exactly what I did for the second sock. I picked up stitches and knit that cuff bottom-up. On the outside the difference wasn't very visible, but on the inside you could see an extra ridge for the sock I had finished with the three-needle bind-off. And, even worse: the three-needle bind-off was a little bit more tight than the other one, leaving an ugly ridge on the outside of the sock just below the cuff if I wore it.
There was no other solution: I would have to frog the first new cuff I knit, and knit it the same way as the second new cuff: picking up stitches from the top of the leg upwards, binding off loosely at the end. And that is exactly what I did:



On the sock blockers the socks still look a bit low -- I always love socks that get right to the top of the blocker or even extend a little bit beyond that. But, measuring the new height against a regular pair of cotton socks -- they're almost exactly the same length now. And that's good enough for me.
I can now finally start wearing my Senbonzakura's...and I still beat the politicians with fixing this sock to their trying to form a new government. Guess that makes me super speedy.

Eigenlijk heb ik geen vragen meer. En ondanks dat ik wat meer snoep dan ik zou moeten, blijft mijn gewicht rustig aan dalen. Ik ben me ook bewust van het feit dat ik teveel snoep en trek de teugels weer aan. Dus dit was mijn laatste afspraak bij de diëtiste. En ze was hartstikke trots.

30 april: 128,6
17 mei: 126,8
7 juni: 124,8
28 juni: 121,8
30 augustus: 116.1
27 september: 113.2
15 november: 108.9

Totaal: 19.7 kilo!

Ik had me diezelfde ochtend gewogen alsof het een gewone vrijdagochtend was, zodat ik kan extrapoleren hoeveel mijn thuis-wegen afwijkt van de diëtiste weegschaal. Tot nu toe hield ik beide lijstjes apart bij, maar door deze vergelijking te maken heb ik ook voor het thuiswegen een begingewicht op 30 april.
Ik woog op 15 november 's morgens thuis 106.9 kilo, dus ik had in totaal 2 kilo aan kleding en schoenen aangedaan, en aan ontbijt en thee genuttigd om bij de diëtiste te komen. Dat betekent dat ik op 30 april 's morgens voor het ontbijt thuis waarschijnlijk zo 126.6 kilo woog. De lijstjes kunnen nu ook korter, want elke week wegen is leuk, maar zo'n lange opsomming van cijfers is misschien helemaal niet boeiend om hier neer te zetten.

Zoals ik al tegen de diëtiste zei: ik ben benieuwd wanneer mijn gewicht stabiliseert, en waar mijn gewicht dan blijft hangen. We gaan het wel zien.
Ze drukte me op het hart gewoon rustig aan door te gaan, en als ik in de knoop zat mocht ik altijd een nieuwe afspraak maken. Een fijn idee.

Het was wel duidelijk dat ik niet zo'n fijn tuinjaar had. De laatste dingen die moesten gebeuren (volgens de regelementen dan) zijn het afbouwen van de tijdelijke structuren zoals bamboestokken waar onkruid bonenstaken langs zouden kunnen klimmen als de bonen daarwerkelijk waren opgekomen.
Dat was gelukkig snel genoeg gedaan.

Ik haalde nog wat laatste dingetjes van de tuin. Een paar boontjes, wat kleine worteltjes, het was precies genoeg voor een maaltijd voor 1 persoon als Eisirt een avonddienst had. Die middag, in de laatste stralen van de zon, schoot ik deze prachtige foto. Helaas niet representatief voor het succes van de tuin of de dahlias. Van de acht verschillende kleuren die ik had geplant heb ik er maar 3 zien bloeien, de rest heeft het door de kou en de natte zomer laten afweten.



Mijn hoofd begon al plannen te maken voor volgend jaar. Ten eerste moest ik maar stoppen met de mooie videos van Epic Gardening kijken en daar mijn hoop op vestigen. Hij woont in een sub-tropisch klimaat en is nu nog nieuwe dingen aan het zaaien. San Diego kun je gewoon niet vergelijken met Zuid-Eindhoven, dat is wel duidelijk. Ik doe er beter aan om Huw Richards of Charles Dowding te kijken. Huw is misschien wat teveel gericht op permacultuur en self-sufficiency, en Charles wat bloemrijk en langzaam in zijn uitleg, maar ze wonen in ieder geval in een soortgelijke hardiness-zone.

Het begon ook te kriebelen om vast voorbereidingen voor volgend jaar te maken. Je kunt al best wat met compost op de tuin doen, zodat je dat in het voorjaar niet hoeft te doen, en het plan was al om karton neer te leggen zodat onkruid geen begin kan maken als het weer straks warmer wordt. Je bent er immers nooit vroeg genoeg bij, en zonder licht komt onkruid niet eens boven de grond. Ook had ik een stom plan om in het bos bij Best een ruiterpad te bekijken, de paardendrollen op te scheppen en mee te nemen naar de tuin. Een stuk makkelijker om op de tuin te krijgen, behalve dan dat je er wel heel zeker van moet zijn dat de mest niet los in de kofferbak rond kan rollen natuurlijk. Met een aanhanger bij de tuin komen mag eigenlijk niet, de omwonenden hebben geklaagd dat we met de auto over de fietsbrug gaan en krijgen gelijk van de gemeente en politie. Toch is nieuwe grond, verse aarde en mest onmisbaar.

Tot ik ineens een ander slim plan had. Voor de flat staan twee hoge bomen en de bladeren daarvan lagen gewoon op de tegels niks te doen. Ik pakte twee opbergkratten en een boodschappenkrat en begon de blaadjes op te vegen. Met de fiets lukte het om twee kratten met bladeren naar de tuin te brengen, maar ik moest dat wel lopend doen met twee kratten op de bagagedrager gestapeld. Op vrijdag zette ik nog twee kratten in de auto en reed na de lunch op en neer naar de tuin. Met een karretje liep ik van de parkeerplaats naar de tuin toe. Ik kon zo vijf van de oude bedden bedelven onder een dikke laag natte, half-rottende bladeren.
Het rook het heerlijk naar herfst. De laag is dik genoeg dat het onderliggende onkruid compleet geen kans meer maakt. En tijdens de winter zou het huis bieden aan torren, kevertjes, wormen en andere beestjes die beschutting nodig hebben. De blaadjes vergaan natuurlijk wel, maar voegen daarmee hun organische stoffen toe aan de tuin. Dit was aan alle kanten een geweldig plan.

Ik heb nu denk ik zo'n beetje de helft van de bladeren voor de deur op weten te vegen, dus ik kan vandaag nog een ritje doen, of misschien morgen. Er ligt ook in huis genoeg kleine klusjes die even moeten gebeuren. De tuin lekker warm instoppen in een bed van blaadjes gaat me volgend jaar veel profijt opleveren. En hopelijk voegt het een hoop extra voedingstoffen toe aan de bodem. Dat zou perfect zijn.