Toch nog één keer verhuizen

Toen ik in juli begon met dit blog en Livejournal ontvluchtte heb ik al mijn entries op Dreamwidth gebackupped. Nu heb ik dus een half jaar bij Blogger gezeten maar ik wen er nog niet heel goed aan. 

Het fijne van Dreamwidth is dat het gebouwd is op dezelfde manier als Livejournal en de interface, de commando's en hoe je dingen kunt terugvinden dus heel vertrouwd is. Ook is het fijn dat ik dingen achter een slotje kan zetten, wat op Blogger niet kan (of als het kan, kan ik het nergens vinden!).
Ook kan ik andermans blogs in een feed zetten en vanaf mijn eigen Friends list lezen, en hopelijk kunnen mensen die een reactie willen achterlaten daar ook hun OpenID (of Livejournal ID) gebruiken om te reageren. 

Afgelopen weekend ben ik druk bezig geweest om de verhalen die ik hier op Blogger heb geschreven te kopiëren naar Dreamwidth. En nu is het tijd voor de laatste stap: ik brei er een eind aan hier op Blogger en ga lekker verder met bloggen op Dreamwidth. 

Je vindt mijn blog hier.

En oh ja, mijn verslag van het Emphebion Winterlive staat er ook op!

2022 Knitting Year in Review

Pfoe, dit jaar heb ik niet heel veel gebreid. En dat is in principe prima, ik heb andere hobbies en de stash hoeft niet per se op. Mijn grootste frustratie met breien is dat ik graag iets erbij doe. Met een breiwerkje op schoot moet er nog iets anders zijn om mijn gedachten bezig te houden, dus ik zet een film of serie aan. En de laaste maanden vind ik maar weinig op Netflix wat ik interessant genoeg vind om te kijken of ik zet het na een (paar) aflevering(en) weer uit. 

Tegenwoordig spendeer ik meer tijd aan het gamen, vooral omdat gamen met vriendjes online echt heel leuk is. Na Among Us, Don't Starve Together en Fall Guys is het spel van het moment nu Dead by Daylight. Elk spel is gebaseerd op samenwerken (tot op zekere hoogte). Fall Guys is meer het racen in een suikerspinwereld, terwijl Don't Starve overleven in een Tim Burton-stijl acid trip wereld is. Dead by Daylight is een horror-spel, waarbij vier mensen moeten proberen te ontsnappen van een dodelijke moordenaar. En omdat als je in team-verband speelt, je altijd alle vier 'survivors' bent, speel je dus nooit tegen elkaar, maar altijd met elkaar, en dat is leuk. 

Enfin, tijd voor het overzicht van mijn brei-jaar. 

Dit jaar heb ik welgeteld VIER paar sokken afgemaakt. Oh, natuurlijk waren er plannen om mijn Snowflake trui af te breien voor de winter (als-tie komt), maar het kriebelde nog niet genoeg om daar echt veel moeite voor te doen. 

De plannen waren:

• Enjoy knitting!
• Knit a pair of socks from one of my books
• Visit friends and hang out with a project in our laps

Ik heb vooral genoten van het breien als het gericht voor iemand was - en dat is gelukt. Het paar linksonder is uit een boek en ik had er al snel geen zin meer in, daarom is het ook maar een maat 35 geworden die nog steeds in de kast op een slachtoffer ligt te wachten. De andere sokken zijn allemaal naar de VK gegaan: sokken voor Egg, Steve en Carina. 

En nu had ik natuurlijk vandaag als een dolle kunnen doorbreien om het paar voor E6gsy ook af te maken, maar zeg nu zelf, dan krijg je toch een rare collage? Vier paar sokken in een vierkantje is veel makkelijker strak vorm te geven. 

Brei-plannen voor het komende jaar heb ik ook niet echt. De sokken voor E6gsy zullen morgen wel klaar zijn, en dan kan ik verder met mijn eucalyptus omslagdoek of mijn Snowflake trui.

Wel heb ik bij Paul van Poetoeter de vraag uitgezet of hij een breimachine kan 3D-printen. Dat wilde Luc een paar jaar geleden voor me doen, maar dat project strandde, en omdat hij onderdelen had aangepast omdat het anders niet onder zijn printer paste is het hopeloos om dat over te laten nemen door iemand anders. 
Ach, we zien het wel. 

Een nieuwe groene jurk - Deel 5: Het Eindresultaat!

Vrijdag sloot ik de deur van het atelier met de intentie om zaterdag nog eventjes terug te gaan. Ik werd pas om twee uur verwacht bij mijn buurvrouw voor een workshop om van wolvilt een kerstkrans te maken, en misschien als ik vroeg zou komen, dat ik dan nog iets aan mijn jurk kon knutselen. 

Dat idee ging helaas niet op: Elise, met wie ik de workshop samen zou doen, was ook vroeg en zij kwam haar cloak voor Emphebion ophalen. 
Ik zag het al voor me: de rest van de volgende week zat ook weer volgeboekt met pakketjes van de webshop, een passessie, een winkeltour met een klant, en dan zou de week afgesloten worden met drie keer kerst vieren. Ik had er geen zin in om mijn Tweede Kerstdag wederom op te offeren om nog even een jurk af te maken voor Emphebion! 

Maandag, nadat de pakketjes klaarlagen voor de fietskoerier, pakte ik dus naald, draad en vingerhoed erbij, zette ik een rustgevend filmpje op YouTube op, en begon ik met het afmaken van de jurk. Er waren nog een paar kleine dingetjes te doen. 

Het vastzetten van de zoom 
De zoom was helemaal  klaar: een keperband aan de binnenkant tegen het slijten, het band aan de buitenkant, en de voering eraan vastgestikt. Maar alleen een omgestreken zoom blijft niet zitten, zeker niet als er een bewegingsplooi zit waardoor de zoom effectief speling heeft en uit kan zakken. Natuurlijk zit die bewegingsplooi om ruimte te geven, maar wel alleen op de manier die ik voorschrijf, ja!
Ik speldde de zoom aan de buitenkant stevig vast, dook weer tussen de lagen, en haalde de naadtoeslag waar de zoom aan de voering zat naar buiten. Die zette ik vast met een lekker rekbare steek aan de buitenstof. Zo zou de draad niet snel knappen, maar kon de zoom ook niet uitzakken. 

Ik had ook nog getwijfeld om de lagen aan elkaar te zetten bij de taille, maar eigenlijk was dat waarschijnlijk niet eens nodig. Bovendien was het lastig om aan te geven waar de taille eigenlijk precies zat. Het halsbeleg zat op de schouders met eenzelfde rekbare steek gestabiliseerd en ook de kop en onderkant van de mouw zaten vast. 

Het vastzetten van de voering langs de rits
Deze stap kan alleen als je echt, echt, echt zeker weet dat je niet meer tussen de lagen hoeft te zijn. En ook deze stap moet met de hand. Met nog een nieuw YouTube filmpje was het lekker rustgevend. Wat een relaxte maandag zou dit worden! 

Toen deze stap klaar was zette ik de jurk even op de pop. Initieel leek de wol een beetje bol te staan, maar na een paar keer met de pop schudden trok dat weg. Waarschijnlijk gewoon een kwestie van rekbare, soepele wol die nog niet helemaal zijn draai kon vinden met een minder rekbare katoenen voering. 
Ook zag ik een aantal 'pikkeltjes', waar mijn kleine steekjes toch ook in de wol hadden gehapt bij het vastzetten van de voering aan de rits. Officiëel moet je natuurlijk alleen de voering en alleen de rits met je naald raken, maar blijkbaar had ik ook de buitenste laag wol geraakt. Ach, het viel niet heel erg op, en ik kon er prima mee leven. Als je een kraag pikeert kun je er meer van zien, zullen we zeggen, en dat laten we ook zitten. 

Het versieren van de hals en mouwen
Met zo'n sjieke zoom moest ik ook de hals en de mouwen nog een bandje geven. Hopelijk zou dat ook wat afleiden van het feit dat je de naad tussen halsbeleg en voering een beetje door de stof heen kon zien. Ik zette het band langs de hals in een mooie v-vorm, en hield 2 centimeter afstand, dus de helft van de belegbreedte, aan vanaf de halsrand. 

Het biesje langs de mouwen was lastiger. Omdat ik de mouwen echt heel nauw aansluitend had gemaakt, was de polsomvang niet groot genoeg om over de vrije arm van de naaimachine te schuiven. De betekent dat er minder snel koude wind in je mouw waait, dat je niet echt je mouwen kan opstropen om de afwas te doen, en je echt je best moet doen om er een bandje langs te zetten. 
Gelukkig is ook daar een truc voor. 

Je wilt natuurlijk het bandje vanaf de goede kant opstikken, zodat je ziet waar je naald in het sierband gaat en je er niet naast stikt. Als de mouw met de goede kant naar buiten zit, ligt de rest van de mouw dus naar beneden, richting de tafel. Maar daar zat 'm  nu net het probleem: als de mouw om de vrije arm past gaat het helemaal prima, maar als de mouw daar te klein voor is, ben je eindeloos aan het frutten en blijft niks op zijn plek liggen. Ook vervormde het bandje teveel, waardoor het begon te golven, en zaten de spelden gewoon in de weg!

Ik had het bandje maar vastgeregen, zodat ik niet pijnlijk in de spelden zou grijpen en het niet meer kon vervormen. En: het werkt beter als je de mouw binnenstebuiten haalt. Je stikt nog steeds vanaf de goede kant, maar nu ligt de rest van de mouw naar boven. Dan ben je niet meer aan het worstelen met de polsomvang die tegen de vrije arm vecht, en kan de hele mouw vrij draaien zonder dat het iets aanraakt. 
Alhoewel, dat zeg ik nou wel, maar de hoeveelheid ruimte houdt niet over, zeker niet als je een dubbeltransportvoetje gebruikt die net wat groter is dan het standaard naaivoetje:

Wat een wonder dat dat om mijn pols past!

De rijgdraadjes mochten eruit, de eindjes afgeknoopt en tussen de lagen verstopt, en toen was de japon eigenlijk ineens klaar! 

Natuurlijk was dit niet één dagje werk, ik was er dinsdagochtend ook nog eventjes mee zoet. Ik was slim genoeg om die dag een wit t-shirt aan te trekken, in plaats van een legergroen wat domweg vloekt bij de jurk. Ik was niet slim genoeg om ook de andere attributen zoals de Ring en de Ketting mee te nemen naar het werk, maar soit. Er was zelfs mascara in een laatje op het werk zodat ik niet geheel naturel op de gevoelige plaat vastgelegd zou worden.

Buurvrouw Daphhe, expert rokkenspuiter en viltbloemist pur sang was die dag ook aanwezig en wilde best wel even een paar foto'tjes schieten. Ze regelde bij een andere buurvrouw in de gang dat we haar ruimte met opgehangen doek eventjes mochten lenen, en zo doende gingen we los. Daphne is een geweldige buurvrouw, ze moedigde me aan met kreten om me te stimuleren in een interessante houding te gaan staan, en zo doende ontstond het volgende portret, met actueel inspirerend motto:

Daphne: "Je bent een kerstpakketje!"

En met deze wijze woorden kunnen we deze japon een succes noemen. Het is vandaag woensdag, de Etsy shop is gesloten, de kerstvieringen gaan morgen van start en ik heb nog 5 hele dagen voordat het evenement begint en ik pardoes in een grote modderplas mag neerzijgen om me door een koene ridder te laten redden. Of zoiets ligt wel in de lijn der verwachting. 

----

En omdat Lenny ook altijd bijhoudt hoeveel en hoe lang, ook nog even een overzichtje. Ik heb niet bijgehouden hoe lang ik eraan heb gewerkt, maar bonnetjes bewaren, daar ben ik wel goed in! 

Materialen: 
5 meter wol à € 29,- p/m      € 145,-
Voering                                 € 0      (uit eigen voorraad, veelal gedoneerd gekregen)
Klosje garen                         € 4,30
Blinde rits                             € 3,65
1½ m sierband (smal)           € 2,95
3½ m sierband (breed)         € 6,50
Haak & oog                          € 0,23

Totaal:                               € 162,63  (maar dan moet je hem nog wel zelf even in elkaar zetten enzo)

Een nieuwe groene jurk - Deel 4: Driedimensionaal Zoompuzzelen.

De week begon met werk, werk, werk. Het is druk met maatwerk bestellingen en daarom heb ik maar af en toe tijd om aan mijn eigen jurk te werken. "Bij de coupeuse thuis lekt de kraag" - of hoe ging dat gezegde ook alweer. Dit leest dus als een verslag in één lang stuk, maar eigenlijk waren het meerdere losse momenten tijdens de week. Als ik even een momentje over had aan het einde van een drukke dag kon ik nog best een klein beetje aan mijn jurk werken... 

Buurvrouw Daphne hielp me op dinsdag om de jurk op de juiste lengte af te spuiten met de rokkenspuit. Dat had ze voor haar moeder in het verleden ook al mogen doen, maar het was toch lastig om de juiste lengte te bepalen. "Hij komt nu zo halverwege de omslag van je broek." en op die lengte zette de rokkenspuit een streepje. 
Toen ik weer naast het krukje stond en de jurk weer uitgetrokken had, kon ik eens goed kijken hoe lang mijn lange broek was en hoe laag de zoom dus zou komen. Eigenlijk wilde ik de japon nog iets langer hebben dan het krijtstreepje. Ik mat 2 centimeter extra lengte uit, en telde daar 4 centimeter zoom en 1 centimeter naad bij op. Ik knipte dus 7 centimeter onder het krijtstreepje de stukken van de rok af die overbleven in een lange strook. Ook maakte ik aantekeningen hoeveel korter elk pand moest, zodat ik het patroon ook op de juiste lengte kon maken voor een volgende jurk. De zomerjurk van Lady Sapphire moet immers ook opnieuw gemaakt worden.
De zoom zelf verstevigde ik met ontzettend handig vlieselineband, met draden in de lengterichting van precies 5 centimeter breed. Dit om de zoom nog ietsje steun te geven. 

Nu was de buitenste laag van de jurk wel op de juiste lengte, maar de zoom had ik nog niet korter geknipt. Nadat ik de zoom op de juiste lengte had omgestreken en vast had gespeld, werd de jurk op de pop gehesen, en de pop mocht hoog op tafel staan. Ik trok de voering glad onder de zoom uit en speldde de lagen op elkaar. Eerst op de naden, en daarna de stukjes ertussen.  

Nadat de lagen op elkaar waren gespeld ging de jurk weer van de pop en mat ik de voering zo af dat hij 1 centimeter langer was dan de gevouwen zoom van de jurk. Als de voering dan aan de naadtoeslag van de zoom wordt genaaid, heb je precies een bewegingsplooi van 1 centimeter die zorgt dat je buitenlaag niet uithangt en de voering niet uitscheurt.
Dit is tevens de 'standaard werkwijze' die we geleerd hebben op school bij het maken van een colbert. 

Ik begon vast vooruit te denken. De volgende stap was natuurlijk het vastnaaien van de zoom aan de voeringzoom, en daarna die plooi erin strijken. Maar ik wilde ook heel graag een stuk keperband aan de binnenkant van de zoom naaien om te voorkomen dat de zoom van de jurk snel zou gaan slijten. Dat was waarschijnlijk makkelijker te doen voordat de voering vast zat. Anders heb je een hele jurk om de vrije arm van de naaimachine liggen. 
En, nog veel belangrijker: ik wilde ook een sierband langs de zoom stikken. Als de voering al vast zat, moest ik wel heel zeker weten dat de juist meegespeld zat, anders kreeg ik vast vervelende plooien. 

Sterker nog: de kans daarop was best aanwezig. De wol was lekker soepel en kon makkelijk rekken, en de voering was natuurlijk veel minder vriendelijk en zou niet lief gaan samenspelen met de wol. Bovendien: als ik die bewegingsplooi in de voering had gespeld en ik zou dan het sierband langs de zoom gaan stikken...dan zat de voering alsnog vastgestikt! De enige manier om dat te voorkomen was om de voering naar boven te leggen, heel secuur te spelden en te rijgen, het sierband erop te stikken, en de bewegingsplooi boven het stiksel van het sierband erin te strijken. 
Dat klonk als gedoe. 

Kortom: de voering bleef mooi los, en eerst stikte ik het keperband langs de vouwlijn van de zoom (aan het stukje wat naar binnen zou slaan als zoom).
Daarna stikte ik het sierband langs de zoom. Gelukkig stonden daar al hele fijne krijtstreepjes van de rokkenspuit, die ik nu prima kon gebruiken als geleide voor waar het sierband moest komen.
Als allerlaatste naaide ik de voering aan de zoom van de japon. 

Een belangrijke truc voor deze stap is: leg de japon met de goede kant naar buiten neer, en vouw de voering op zijn plek. Zorg dat de goede kant van de voering op de goede kant van de zoom ligt (zoals je hem straks gaat naaien). De zoom ligt dus naar binnen gevouwen, en de naadtoeslag van de voering vouw je ook naar binnen. Zet een speldje op de naad, zodat je zeker weet dat alles op de juiste plek ligt en de juiste naden bij elkaar ligt. 
Daarna kun je via de opening in de zijnaad of in dit geval, bij de rits, naar binnen tussen de lagen van de japon en voering, de zoom naar buiten pulken, en weet je zeker dat in ieder geval die naad goed gespeld is. Ja, de speld zit ergens waar hij niet kan bijven zitten, maar je voering en zoom liggen goed op elkaar en de juiste naad van de japon zit op de juiste naad van de voering.

Ik speldde de rest van de voering aan de naadtoeslag van de zoom, stikte het allemaal in elkaar, en bekeek....de Donut of Doom.

Als je één keer een colbertmouw op deze manier aan de voering vastgemaakt hebt weet je: voering keren is verre van een makkelijk vraagstuk. Als je niet oplet krijg je een soort Escheriaanse contraptie die je nooit meer met de goede kant naar buiten kan keren, omdat je dat laatste naadje niet op de juiste manier hebt vastgemaakt. (Als je overigens de bovenstaande beschrijving volgt, is de kans daarop al kleiner).
Maar toen ik de zoom van de japon aan de voering had vastgestikt, kreeg ik het heel even benauwd. Dit zag eruit alsof het nooit meer goed zou komen. Had ik mijn japon in een driehoek donut zonder einde genaaid? Kon ik hem ooit weer met de goede kant naar buiten krijgen, en dan wel zo dat de voering aan de binnenkant zat, en de buitenkant aan de buitenkant zat? 

Gelukkig viel het reuze mee. Ik begon bij de rits, en frotte de voering door het gat naar binnen. Tot mijn verbazing moest de rest van de japon erachteraan, maar daardoor kwam de japon wel weer met de goede kant naar buiten te liggen... en de voering zat er helemaal in!  

Rest mij nog de laaste stapjes: de zoom met de hand verankeren zodat hij niet uit gaat zakken, de voering bij de taille vastzetten, en het vastzetten van de voering langs de rits, want dan hoef ik niet meer tussen de lagen te zijn. Nog even de bewegingsplooi bij de zoom erin strijken. En als finishing touches het sierband langs de halslijn en misschien ook de mouw. Met nog een ruime week te gaan tot kerst, en daarna Emphebion, moet het me toch wel gaan lukken om de laastste stapjes af te krijgen?

Wordt vervolgd...

Een nieuwe groene jurk - Deel 3: Voortschrijdende inzichten

Eenmaal geschikte stof, geschikt patroon, en je kan knallen met die hap. Knippen, locken, en gauw de panden in elkaar spelden. Met duidelijk aangegeven markeringspunten en een dik speldenkussen vol spelden kun je lekker meters maken. Maar natuurlijk had ik nog wel wat tegenslagen...

Zo was the rits die ik op de kop had getikt een japonrits en geen blinde rits. Nu kan ik die prima in een jurk inzetten, maar ik vind het altijd een beetje goedkoop ogen. Een blinde rits is gewoon echt bijna onzichtbaar. Alleen het runnertje aan de bovenkant kun je maar zien, en dat is voor larp al bijna te veel.
Maar ja, een blinde rits is echt een peulenschil om in te zetten als je het juiste voetje ervoor hebt, terwijl een japonrits toch een onderslag of ondertree nodig heeft om veilig te bewegen en je blijft er altijd stiksels van in de bovenstof zien. 

Daarnaast moesten er natuurlijk nog versierinkjes bijgehaald worden. Ik had een heel mooi sierband van 4 centimeter breed, maar rondom de hals zou dat echt te breed zijn. De schouder was maar net breder, dus zulk breed lint bij de hals zou lelijk zijn. Ik zocht bij Smitje een ander band uit, en kwam met twee verschillende terug op het atelier. De gevlochten band heeft donkergroen erin, dus is misschien toch niet helemaal geschikt maar dat was onder de lichtomstandigheden bij Smitje niet te zien. De andere is goud met zwart. Deze zocht ik uit omdat het brede band ook veel zwart erin heeft. 

Ik had me voorgenomen om de jurk toch te voeren. Het is prachtige wol en oh wat is het fijn om ermee te werken, maar het is ook vrij dun en soepel. Een laagje extra erin zou niet misstaan en is vast lekker warm. 

Het stuk petrolkleurige katoen wat ik nog had liggen was groot genoeg voor het lijfje tot de taillelijn. Voor de rokdelen en de mouwen kon ik prima uit de voeten met een petrolkleurige antistatische voering. Onder mijn larpjapons draag ik altijd een legging met beenwarmers (in de winter) en een shift, dus de rokken moeten wel glad kunnen bewegen over de legging en het is ook fijn als je de lange mouwen van het shift makkelijk in de mouwen van de japon krijgt.
Waarom dan de katoen? Dat is wat steviger, dus dan houdt het lijfje zijn vorm beter, en het ademt beter. Ik hoop dat ik dus niet al te snel naar zweetluchtjes ga ruiken. 

Natuurlijk had ik de panden niet hoeven aflocken als ik de jurk toch ging voeren. Ik had me echter niet van het begin af aan voorgenomen om de jurk te gaan voeren, dat bedacht ik me pas later. Ik had netjes  alles op de nadenrol gestreken dus de locksteek was niet in de wol gedrukt en zag je niet door de panden heen. De voeringdelen heb ik dan maar niet afgelockt, dat scheelde weer werk. 
Ik hoopte maar dat de andere naden niet al te zichtbaar zouden zijn: daar waar de belegdelen aan de voering en de delen van het lijfje aan de rok gemaakt zouden worden. Want de voering heeft een naad op de taille, maar de buitenjapon van wol heeft dat niet. 

Ik kon het niet laten om veel te passen. Vrijdag voordat ik naar huis ging zat de jurk in elkaar en zat de rits en het halsbeleg er ook in. De voeringdelen waren nog apart, want ik wilde eerst de mouwen inzetten in zowel de japon als de voering voordat ik verder zou gaan.
Bij het passen viel het me wel op dat de halslijn met het kleine V-tje toch af ging staan van het lijf. Ik hoopte dat met het verstevigen van het beleg daar nog iets weerstand tegen geboden kon gaan worden, maar eigenlijk wilde ik het gewoon echt voorkomen. Een nieuw midden-voorpand knippen is natuurlijk geen optie want de stof is echt helemaal op. 

In mijn bak met linten vond ik een turquoise lintje van 5mm breed, wat ik om wat voor reden ooit gekocht en bewaard had. Het was even priegelen om die uit de bovenkant van de V te laten komen, en de uiteinden tussen het pand en het beleg weg te werken zodat je aan de binnenkant geen rafelig lintje zou zien. Het was vooral lastig om de hoek en richting goed te krijgen, maar uiteindelijk zat er een horizontaal lintje die het driehoekje bij elkaar hield om te voorkomen dat de puntjes om zouden klappen. 

Normaal gesproken zou je de belegdelen langs de hals (en elders) verstevigen met een vlieseline. Dat heb ik niet gedaan, want ik had al gemerkt dat een stof die je prima met stoom kan strijken onder de plakpers nog wel eens krimpt. Ik snap niet helemaal waarom dat gebeurt, of het de lijm is die samentrekt of de stof te lang onder de hitte ligt, maar daarom durfde ik de belegdelen niet met vlieseline te beplakken. 

In plaats daarvan dook ik mijn bak met vlieseline in voor een restje innaaibaar binnenwerk. Daar vond ik een restje wolhaar, wat ik gebruikt had om mijn winterjas mee te verstevigen. Het paste niet helemaal uit de resten die ik had, maar met een simpele zigzag kun je restjes aan elkaar zetten zonder overlap, en dan hoef je niet een nieuw stuk van de rol af te knippen. 
Ik had het halsbeleg al aan de jurk vastgemaakt dus alles moest weer even in een draai gedraaid worden om erbij te kunnen, maar het met de hand vastzetten van het binnenwerk is een heerlijk rustgevend klusje. En een binnenwerk van 50% wol is vast warmer dan eentje van H180, ook al is het maar een streepje van 4 centimeter langs je hals en zet het dus echt geen zoden aan de dijk. 

Omdat Menno toch moest werken dit weekend, ben ik op zondag heel zoet op het atelier gaan spelen. Ik verstevigde de halsbelegdelen met het wolhaar en zette de mouwen erin en daarna die van de voering ook. Ook kon ik de voering erin zetten en eens goed kijken naar de pasvorm. Want vaker passen is echt wel een leuke bezigheid als het zo mooi zit. 
Nu komen de laatste loodjes: de zoom, het vastzetten van de voering langs de rits, en het bedenken waar al die mooie bandjes mogen gaan komen.  

Wordt vervolgd....

Op weg naar een stagiair: de BHV cursus

In aanloop naar het verkrijgen van een nieuwe stagiair ondernam ik al een paar stappen. Zo was er vorige week een bijeenkomst van de Ambachtsacademie om de toekomst van Ambacht Nederland te bespreken. Clemens had mij gevraagd of ik in de regio Eindhoven nog een vergaderzaal wist, dus ik gaf hem de informatie van Plan-B beheer en Subbar, de broodjeszaak van de begane grond, en zo hadden we een hele fijne bijeenkomst op een koude maandagavond met een lekkere hamburger van Mahmoud. 

Ook had ik me aangemeld bij Samenwerkingsorganisatie Beroepsonderwijs Bedrijfsleven (SBB), de instantie die bedrijven erkent om studenten te begeleiden bij hun stage. Als je een sticker "erkend leerbedrijf" op de deur of het raam geplakt ziet, dan is dat de erkenning van die instantie. Verder hebben ze ook een 'stagemarkt' website, waar bedrijven die een stagiair zoeken een vacature kunnen plaatsen. Ik vulde de online formulieren in en had een gesprek met de persoon van SBB die de mode-gerelateerde bedrijven bezoekt. SBB toetst vooral of een bedrijf al aan het belang van de student heeft gedacht. In het gesprek gaf ik al aan dat ik had nagedacht over de verbanddoos en de cursus BHV.

Nu wilde het toeval dat er vorig jaar een cursus BHV was gegeven in het pand en er ook dit jaar een herhalingscursus zou zijn. Voor de nieuwe aanmeldingen zou er ook een beginnerscursus georganiseerd worden. Ik meldde me daarvoor aan; altijd fijn als de baas zo'n cursus betaalt.

We begonnen de cursus met een korte beschrijving over het slachtoffer verplaatsen, gevolgd door reanimatie en hartmassage. Dit is toch wel het belangrijkste onderwerp en fijn om dat te bespreken als iedereen net zijn koffie op heeft en nog niet suf geluld is. Dit was wel het onderdeel waar ik een beetje tegenop zag. Hartmassage is toch spannend, ik verwachtte wel dat ik het zou kunnen maar toch... 

In het eerste groepje zat iemand die vorig jaar de cursus ook al had gedaan, en hij gaf gelijk het goede voorbeeld. Een rijtje van vier naast elkaar ging druk aan de slag. 30x borstmassage, en 2x beademen. Cursusleider Eric legde een AED naast de vier zodat we mee konden krijgen wat zo'n AED gaat vertellen. Electrodes plakken, het slachtoffer niet aanraken, en daarna gelijk verder gaan.

In de tweede groep was ik aan de beurt. Na dit goede voorbeeld voelde ik me al wat zelfverzekerder, en ach, als larper is het bijna tweede natuur om niet na te denken maar gewoon te gaan doen. Ook hadden we in de eerste groep iemand gehad die moeite had de borst diep genoeg in te drukken. En tja, zo'n pop maakt een mooi duidelijk klikgeluid om aan te geven dat je het goed doet. Dat zal in de praktijk wel anders zijn. 
Ik maakte een fout met het plakken van de elektroden. Ze zaten op de juiste plek, maar ik had ze omgewisseld. Erik haakte daar ook gelijk op in. Dat kon geen kwaad, vertelde hij, maar op een of andere manier is de toegediende schok dan iets minder sterk. Gewoon doorgaan.

De grootste geruststellende gedachte is nog dat als je met 112 belt, de centralist je alles kan vertellen. Ik had natuurlijk nog vrij recent met 112 gebeld toen ik de buurvrouw moest oprapen van de galerij en niet alleen zijn zij er in getraind om je er doorheen te loodsen, ze zijn ook goed in het kalmeren van de beller. 

Verder behandelden we natuurlijk ook wat je moet doen als iemand stikt in zijn eten, of wat je moet doen als je je verslikt en er is niemand in de buurt. We verbonden wonden, spraken over de symptomen van een beroerte en hadden het over brand. Welke blusmiddelen voor welke soort brand en hoe je kan controleren of het veilig is om een deur open te maken. Toch jammer dat we geen brandje mochten blussen, daar is binnen en rond Plan-B gewoon geen plek voor om te oefenen. 

Om half vier sloten we de dag af, en het was echt wel even genoeg geweest. Toch had ik nog wel een paar vraagjes omdat Erik soms naar mijn mening te snel over bepaalde dingen heen praatte of vragen maar half beantwoordde of de achterliggende gedachte niet helemaal deelde. Gelukkig heeft Menno ook al jaren BHV vanuit zijn werk, dus ik kon het nog even met hem bespreken. Die vragen komen bij mij altijd als ik even ben geland en tijd heb gehad om alles te verwerken. Dat is bij films ook zo, daar heb ik meestal een dag later nog een heel verhaal over omdat ik dan pas weet wat me dwarszit.

Bij de cursusleider heb ik ook gelijk een verbandtrommel besteld om op het werk neer te zetten. De werkplek is al lang klaar, de "erkend leerbedrijf" sticker zit op de deur; laat die stagiair maar komen!

Een nieuwe groene jurk - Deel 2: De Stof

In het verleden ben ik te vaak begonnen met een project zonder er een goed plan voor te hebben, en dan strandde ik altijd in details en keuzestress. Ik had me nog zo voorgenomen om niet meer aan een project te beginnen zonder een gedegen plan...
...en ik had een plan. Soort van. Ik wilde een kopie van mijn donkerrode kirtle en ik had daar het patroon van overgenomen. Maar om wat voor reden dan ook klopte het patroon niet (genoeg) en viel het hele plan in duigen. 

Ik was teleurgesteld dat mijn groene wol zoveel te dun was, maar ik heb iets van 4 kubieke meter stoffenkast.... daar zou toch wel iets in zitten wat kon gebruiken? 
Mijn blik viel op de groene 100% mantelwol die ik gebruik voor de cloaks. Een lekker dikke en warme winterwol. Maar zo snel als ik de stof overweeg, zo snel dankte ik dat plan ook weer af. De stof was lekker dik -- waarschijnlijk te dik om er een jurk van te maken. 

Natuurlijk heb ik nog meer wol in de kast. De 20% wol was een stukje dunner en had ik in drie kleuren liggen. Olijfgroen viel direct af, paars, of bordeauxrood -- een kopie van een donkerrode jurk in...een andere kleur donkerrood? Hm. Deze stof was 20% wol en voor 80% uit polyester, dus was eigenlijk geen keuze die ik serieus overwoog.
De wool caban en mantel caban waren een stuk beter. De ene was 70% wol en 30% polyester, waar ik prima mee kan leven, en de andere was 60% wol en 40% viscose en was mogelijk nog wel een betere keuze. Maar deze stoffen had ik niet in de kleur groen die ik wilde, alleen in antraciet, felrood, of paars. Felrood moet ik niet aan beginnen, dus die viel direct al af. 

De grijzige antraciet leek teveel op zwart. Een hele statige kleur, die me prima zou staan. Maar toch twijfelde ik erover. Er lopen al veel te veel mensen in zwart op larps rond, en het is een veilige keuze voor veel mensen, maar of ik het zou moeten doen? Het was wel een hele, hele grote sprong van de vrolijke kleuren die ik tot nu toe droeg als Lady Sapphire. 
En paars? Een prachtige kleur die me wel staat, maar ook de kleur van de Brenger der Nachtmerries. Als iemand nog een wenkbrauw zou optrekken vanwege mijn adelbrief uit Iis dan zou de paarse jurk (of necromantische zwarte) de andere wenkbrauw ook doen optrekken. Bovendien heb ik al een prachtige paarse jurk, en Leonie Sapphire moet geen kloon van Marianne worden. Dus nee. 

Terwijl ik zo naar mijn stoffenkast aan het kijken was, kwam een ander idee naar boven borrelen. Ik had al op het internet gezocht naar wollen stoffen, maar ik kon bij veel winkels zien dat zij hun stoffen kopen bij dezelfde groothandels als waar ik mijn stoffen haal. Die stoffen vielen dus al gelijk af, ook al had ik ze op voorraad -- en dat scheelde me ook gelijk de moeite om staaltjes te bestellen. 
Maar er was één winkel waar ik nog niet had gekeken: Harrie Bosch. 
Geweldige Harrie Bosch, die couture stoffen uit Italië verkoopt en altijd prachtige geweven wollen stoffen op voorraad heeft. Ik wist zeker dat ik bij Harrie Bosch de perfecte stof zou gaan vinden voor mijn nieuwe jurk. 

Maar dan: ik had nog steeds geen patroon. En mijn regel blijft: je moet eerst een plan hebben voor je mag beginnen.

Voor Bertine's Omen kostuum had ik een prachtige jurk genaaid van McCalls 4378 -- een jurk waar ik direct jaloers op was geworden. Natuurlijk pas ik met mijn lange lijf niet in commerciële patronen. Ik heb dat vaak genoeg geprobeerd en elke keer kom ik er weer achter dat het écht niet werkt. Maar misschien had ik ooit een grondvorm voor een japon getekend die ik er weer bij kon pakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik groef in de archiefkast en vond een japon grondvorm met ongeveer mijn maten. De maten waren iets slanker nog dan de maten die ik op dit moment heb, maar het was een japon grondvorm met ruime toegiften. Blijkbaar had ik dat patroon in maart 2017 getekend om er een blouse van te maken. Dat zou de opzet van de japon grondvorm wijd genoeg maken dat ik met een paar centimeter buste meer er ook wel in zou kunnen passen, toch? 

Het idee van de historische rode kirtle namaken had ik inmiddels laten varen en mijn hoofd was overtuigd: de prachtige princessenjurk van Bertine. Maar dan met een eigen draai eraan: al jaren droom ik van de groene jurk van Merida. En soms moet je dat soort dromen gewoon omarmen. Niet meer twijfelen. Niet meer een rare hybride proberen te maken tussen Merida's jurk uit Brave en een historische kirtle. Nee, het moest een modern japonpatroon worden, met een paar kleine details van Merida's jurk... 
                ...ik had zowaar een plan.

Ik nam uiteraard de moeite om de grondvorm na te meten, en kwam erachter dat hij inderdaad wijd genoeg zou zijn om me te passen als japon. Ik verwachtte dat de taillering minder extreem zou moeten maar dat viel reuze mee. 
Ik nam de grondvorm over en tekende de japon in. De hals verwijden, de taillering nameten, en dan per panddeel 15 centimeter uitdraaien in de rok, wat vroeger op school het maximum was per deelnaad. Ik berekende dat ik dan ongeveer 4 meter zoom zou krijgen. Niet extreem veel, maar de lijnen van het patroon zagen er goed uit. 

Van de patroondelen tot de taille maakte ik een proefmodel, en ik tekende een nieuwe mouw met "slechts" 8% overwijdte. Wonder boven wonder zat het proefmodel best heel erg goed. En dat voor een vijf jaar oude grondvorm op maten en toegiften die niet helemaal kosjer waren! Er waren slechts twee dingetjes die aangepast moesten worden.

De rug was te wijd, er zat duidelijk een 'zak' onder de schouderbladen. Gelukkig kan mijn fijne nieuwe buurvrouw prima met spelden overweg. Ze speldde twee centimeter uit het achterpand per deelnaad en dan zat het perfect.
De mouw was het andere probleem: de mouwbreedte was te smal waardoor de mouw trok over de deltaspier* en met het voorpand begon te vechten. De makkelijkste oplossing die ik daarvoor kon bedenken was om er een pofmouwtje van te maken. Prima, ik houd wel van een imposante schouderpartij. 

*) Kort door de bocht: ik was afgeweken van het boek, en kwam erachter waarom bepaalde dingen van de opstelling gedaan worden zoals het boek zegt. 

En zo werd het een plan wat alleen nog maar een stofje nodig had. Ik paste snel het patroon aan en nam de patroondelen over zodat ik de volgende dag naar Harrie Bosch kon gaan, en daarna direct kon beginnen. 

Bij Harrie Bosch hadden ging een hele behulpzame verkoopster samen met mij op zoek, en omdat ik vlak na openingstijd binnen was, kwam er al snel een tweede helper bij. De eerste rol flessengroen die we vonden was maar 1,8 meter (ook leuk voor een jasje) en de kashmir blends waren toch wel echt veel te prijzig voor een larp jurk. Mark vond uiteindelijk deze stof, een 100% wol die echt zo zacht was als boter. Hij was maar een beetje dikker dan de groene wol waar ik mee begonnen was, maar de kleur was prachtig. Een kleur die net tussen turquoise en petrol inzit. 
De verkoopster vertelde Mark dat hij maar moest stoppen met rollen stof aandragen (Mark was lekker bezig) en trok haar wenkbrauwen op toen ze hoorde hoeveel meter ik nodig had. 

Twee keer de lengte, en één keer de mouwlengte is de vuistregel voor een jurk. Dan moet je de panden tegen elkaar inleggen (kop aan kont) maar kun je het zuinigst knippen. Ik nam een ruime marge en vroeg om vijf meter in de hoop nog een stukje over te houden om een tuniek voor de shop van te maken.
Eenmaal terug op het werk legde ik de patroondelen erop. Het was even puzzelen, maar het was maar goed dat ik 5 meter mee had genomen. Ik had ze alle vijf nodig. Lang, breed, en een glorieus wijde rok? Tja, dat kost stof. En deze stof was 29 euro per meter... 

In mijn grote voorraad stoffen zocht ik voor voering. Er was een petrol katoen voor de voering van het lijfje in de bak met katoenen stoffen en ik vond een prima gladde polyester voering voor de rokdelen. De panden waren geknipt, de randjes afgelockt, de voering komt volgende week wel. Maar toch heb ik dit weekend echt zin om weer verder te gaan met dit mooie project. 

Wordt vervolgd...