Het is weer genieten van alle voorjaarsperikelen in de natuur. Maar het is ook opletten!!!

Op mijn fietstochten zie ik ganzen snaterend achter elkaar aan waggelen. Hazen die rennend zomaar de weg oversteken. Wilde eenden die als onnozelen op de straat blijven zitten, die zijn echt van het padje af. En over padje gesproken, de paddentrek is hier ook weer aan de gang.

’s Morgens tijdens het ontbijt genieten wij enorm van de vogels die op het dak verblijven, waar wij uitzicht op hebben.

De kauwen maken dankbaar gebruik van de schoorstenen, die niet meer gebruikt worden, om daar hun nesten in te bouwen. Het is een drukte van belang en ze slepen met allerlei attributen, zoals takjes, stro, tissues en soms wel een plastic voorwerp, om hun nestje in orde te maken.

Wat helemaal komisch is zijn de verliefde meeuwen. Hun aanwezigheid laten ze luid horen en de strijd om de partnerkeuze is geweldig om te zien. Vrouwmeeuw spreidde eens flink haar vleugels uit, waarmee zij wilde zeggen, “kijk toch eens hoe mooi ik ben!” Manmeeuw vond haar zo aantrekkelijk dat hij zijn snavel in haar vleugeltip zette en haar mee wilde trekken achter een schoorsteen om daar private dingen met haar te doen. Vrouwmeeuw rukte zich los omreden dat zij haar eisprong nog niet had, waarbij zij ook de tijd wilde geven voor de concurentiemeeuw, die boven haar in de lucht vloog.

De strijd die concurentiemeeuw met manmeeuw wekenlang voert is hilarisch om te zien. De lokroepen schallen door de lucht. De achtervolgingen van beide meeuwen zijn talloos. Maar vandaag zagen wij dat zij haar keuze had gemaakt. Zij snavelden elkaar heftig en liepen zij aan zij parmantig over het dak. Concurentiemeeuw zag dat met lede ogen aan, deed nog een laatste poging met een indrukwekkende salto in de lucht en verdween toen uit het zicht.

Toch zit er nog meer voorjaar in de lucht. Treeske heeft afgesproken met een man die iets komt opmeten bij haar. Hij komt nu net binnen en zit aan haar benen. IK HOUD HEM STRENG IN DE GATEN! Owww, het blijkt iemand van de thuiszorg te zijn, die gaat meten om de nieuwe soort steunkousen die zij nodig heeft. Alsnog blijf ik op mijn hoede, het is tenslotte voorjaar.

Na jarenlange kookervaring weet ik er nu een kunstwerk mee te maken. Ik spuit wat bakolie in een pan en wil het gas aansteken. Ik kijk in de pan en vanuit de pan kijkt iemand mij aan met een scheve mond. Iets van een boter smiley.

Ik kreeg last van mond en klauwzeer sinds de inname van visolie. Dus daar ben ik mee gestopt.

Ik kon al een poosje moeilijk nootjes eten en tandenpoetsen was ook pijnlijk. Daarbij kreeg ik in mijn mond het gevoel of het vol blaren zat. Ook kreeg ik in mijn handen klachten die wat stijver en pijnlijker dan normaal aanvoelde. Daarbij was ik dolgelukkig dat ik geen last kreeg van kieuwvorming, want het is tenslotte visolie. Nu ik daarmee gestopt ben merk ik al wat verbetering. Dus hoe gezond visolie ook mag zijn, het is ongeschikt voor Hulken.

Jaren geleden was ik met bijzonder guur weer in onze voortuin bezig, toen een postbode met een druppel aan zijn neus wat in onze brievenbus deponeerde. Hij haalde daarna een zakdoek tevoorschijn en snoot zijn neus met hetzelfde geluid wat een olifant maakt. “Het is neuzig weer”, riep hij tegen mij en ik vond dat een spitsvondige opmerking.

Gisterochtend was het tijdens mijn trainingsrit ook ‘neuzig weer’. De koude zorgt bij guur weer voor een loopneus. Wielrenners kunnen op die dagen wel een keukenrol aan hun stuur hangen, zoveel loopt er uit de neusgaten. Echter, je komt er vlug achter dat een zakdoek niet werkt, dus gebruiken zij de snotrocket. Simpel even een neusgat dicht drukken waarna je de neus snuit door het andere neusgat. Daarbij moet je goed opletten hoe de windrichting is, anders kom je van een koude en natte kermis thuis. Het is natuurlijk onsmakelijk maar altijd beter wat de wereldlijders (geen schrijffout) P, T en N met hun rockets doen.

Ik reed een rondje Schermerpolder met op de heenweg rugwind en vanaf Alkmaar felle tegenwind. En daarom besloot ik daar om een blokkentraining te gaan doen. Gewoon 1 minuut zo hard mogelijk tegenwind rijden en de versnelling steeds zwaarder schakelen naar een punt dat je nog net kan blijven rondtrappen. Daarna 1 minuut rust op een heel lichte versnelling. Daarbij even een slok water drinken. Dit herhaal je totdat je een langere rustpauze nodig hebt. Na een paar kilometer begin je er weer mee. Wat grappig bij deze training is, dat de minuut inspanning steeds langer lijkt te duren en de minuut rust steeds korter.

Zo reed ik dus tegen windkracht 5 á 6 van Alkmaar naar Buitenhuizen. Waarbij het melkzuur in mijn benen flink voelbaar werd. Je krijgt dan ook een opgeblazen gevoel in de benen. Vanaf Buitenhuizen op een hele lichte versnelling naar huis gereden, waarbij ik in mijn spiegel zag, dat ik al het melkzuur achter mij liet. Daarbij vergat ik gisteravond magnesium tabletten in te nemen, waardoor ik vannacht ernstig kon genieten van de krampen in mijn kuiten. Het leven van een wielrenner is prachtig mooi want je maakt van alles mee!

Ik vermaakte mij de afgelopen dagen tijdens flinke winterse buien met het kijken naar een wielerkoers, geheten ‘de ronde van Brugge’. Zo’n honderd hijgers op een racefiets reden rond het Belgische Brugge. Soms kwamen er tv beelden door die vanuit een helikopter werden gemaakt, met vernoeming van de dorpjes rond Brugge. Opeens zie ik in beeld dat de hijgers op racefietsen door Koolkerke reden. Daarbij kwam bij mij de gedachte op, dat onze geliefde en tevens beruchte blogger Thomas Pannenkoek in dat dorp woont.

Aangezien de renners twee keer dat dorp aandeden, lette ik op of ik Thomas ergens zag zwaaien. Dat bleek niet het geval. Plotsklaps kwam er iets herkenbaar voor mij in beeld. In de achtertuin van een woning zag ik een speciaal gevormde boom staan. Net zo een waar Thomas bepaalde attributen in hing waarover hij blogde. Dus nu denk ik zomaar, dat ik het Pannenkoekhuis van Thomas en zijn geliefde R. op tv heb gezien?

Gisteren een kraai op zijn kop gehangen en vanmorgen geen kauwtjes op bezoek gehad. Hopelijk blijft dat zo?

Ik las dat de aardappelen nu een negatieve prijs hebben. Dus als je nog 100 ton in je schuur heb liggen als aardappelteler, mag je €2000 betalen om ze bijvoorbeeld als veevoer weg te laten halen, buiten de vervoerskosten en al je investeringen om. De wereld op zijn kop.

Ook een beetje hun eigen schuld. Verleden jaar waren de aardappelen duur, dus gingen alle boeren aardappelen telen. Buiten een sluiting van een aardappelverwerkingsfabriek en daarbij topoogsten kwamen er natuurlijk veel te veel aardappelen op de markt, waardoor de prijs zakte. Nu zie ik dat heel veel boeren geen aardappelen meer zetten maar gras hebben gezaaid op hun percelen. Gokkie zetten, dat de aardappelen volgend seizoen loeiduur zijn?

Dan kun je beter een Kruidvat zaak hebben. Ik zag een tv-reclame over hun vaatwastabletten, die ik even ging omrekenen naar 18,5 cent per tablet. Toevallig had ik net een pak bij de Lidl gekocht, omgerekend voor 5 cent per tablet. Hoe wordt je opgelicht?

Vanmorgenvroeg werd ik wakker van een kauwen vergadering op ons balkon. Wij slapen met een raam open (order van Treeske) dat grenst aan ons balkon. Zodoende stap ik uit bed en bij het raam aangekomen trek ik het gordijn opzij en zie vier kauwen die mij verstoord aankijken. Om Treeske niet wakker te maken, slik ik een Hulkenbrul in, maar maak woestwilde bewegingen met mijn Hulkenlijf. Daar schrikken de kauwen van en vluchten snel weg.

Ik stap mijn warme bed weer in en probeer de slaap te vatten wat niet lukt. Daarom doe ik een Hulkse hups (hollow crunch) om wat vermoeidheid te creëren, maar voordat ik wegzak in de slaap hoor ik op het balkon een kauwtje zachtjes, “kauw”, roepen. Een andere kauw geeft antwoord en ik zal hieronder proberen te beschrijven hoe zij verder vergaderen, want ze waren blijkbaar nog niet klaar.

“kauw…….kauw…..kauw….kauw…kauw…kauw..kauw..kauw..kauw.kauw.kauw.kauwkauwkauwkauwkauwkauwkauwkauw” Zo verloopt een kauwen vergadering beste mensen, waarbij ze het duidelijk niet met elkaar eens zijn! Ze gaan gewoon beestachtig tekeer!

Wanhopig bedenk ik intussen dat de haai (van de puzzel) die ik ook op het balkon had gezet, ook al geen kauwen afschrikt. Dus stap ik opnieuw mijn bed uit en trek weer het gordijn opzij waarbij ik een woestwilde luchtsprong maak. Bij het neerkomen daarvan ontsnapt er een knallende scheet aan mijn Hulkenlijf, waarop de kauwen verschrikt wegvliegen. Op mijn beurt kijk ik verschrikt naar Treeske, die gewoon rustig doorknort, omdat zij wel gewend is aan de loeiende Hulkenscheten.

Opnieuw probeer ik in slaap te vallen wat door de adrenaline niet meer lukt, waarna ik een plan bedenk. In mijn jeugd  vond ik weleens dode vogeltjes rond onze boerderij. Die beestjes lagen dan op hun rug met hun pootjes omhoog. En dat bracht mij op het idee om de kraaien die op de reling van ons balkon staan, omgekeerd erop te monteren. Hup, met de pootjes omhoog! Zo hoop ik de kauwen daarmee af te schrikken. Want volgens mij houden ze niet van crematies of begrafenissen. Althans, dat hoorde ik ze zeggen tijdens hun vergadering.

Na de koude fietsrit van gisteren met een lengte van 137k, kwam ik vermoeid en met een hongerklop thuis.

Ik had mij vooraf winters aangekleed en reed van huis richting Castricum, waar ik warm geworden mijzelf ging ‘beluchten’ dmv mijn helmgaten open te schuiven en de krant voor mijn borst in mijn achterzak te proppen. Daarna via de Egmonden, Bergen, Schoorl en Groet gereden. Als ik na Groet in de polder kom voel ik mijzelf weer koud worden. Opnieuw de krant voor mijn borst gemonteerd en mijn helmgaten dicht geschoven, waarna ik bij SintMaartensvlotbrug, ik een SintMaarten liedje zong, ehh… de luwte zocht om via de 13k lange Ruigeweg noordelijker te rijden. Er stond een zwakke Noordenwind en het werd steeds kouder waarbij het ook nog mistig werd.

In Oudesluis aangekomen even een reepje gegeten waarna ik koers zette over de Westfriese Omringdijk naar Kolhorn. Ondanks mijn handschoenen had ik constant koude handen. Bij het einde van de Langereis wisselde ik de accu en besloot daar om via Wognum, Hoorn en Purmerend naar huis te rijden. Thuisgekomen voelde ik mij een wrak en had enorme honger. Mijn hele lijf deed zeer vooral mijn onderrug. Ik at alles wat los en vast zat, waarna ik ging douchen. Daarna eten gekookt en de hutspot met gehaktballen smaakten verrukkelijk. Om half negen lag ik te slapen in mijn stoel, waarna ik even wakker werd en meteen naar bed ben gegaan.

En dan bedenk ik daarbij, “Hulk, waar doe je dit toch allemaal voor?”

Nou, dat zal ik je vertellen! Omdat ik dit jaar door ‘zeer leuke omstandigheden’ niet op 19 april de Ronde van Noord-Holland kan rijden, dacht ik om onderstaande ronde te gaan rijden.

Die is leuk hè!

Vanwege mijn kennis over aardappelen telen is dat er een mogelijkheid bestaat die doorgroei heet. Dan verschijnt er door een probleem tijdens de groei ervan, door bijvoorbeeld droogte, dat er een aardappel op een aardappel groeit. Maar dat zoiets bij appels voorkomt wist ik niet.

Echt, nog nooit gezien!

Wie weet welke boomsoort dit is?

Ik ging met onze auto benzine tanken, waarbij ik onmiddellijk last kreeg van Hormuz.

Deze benzine lag al in een Nederlandse opslag, voor de blokkade in de straat van Hormuz. Dus heel raar waarom die prijs zo erg is gestegen. Ik noem dit diefstal!

Een keer raden welke werkzaamheid ik in mijn boeren periode hieronder uitvoer?

De boomsoort is een vijgenboom.

Ik kreeg onlangs van mijn dochter een houten 3d puzzel van een haai. Na enorm veel priegelwerk kreeg ik dat beest eindelijk in elkaar.

Nu denk ik erover om hem op de balkonballustrade te plaatsen. Dit omdat de onlangs geplaatste plastic kraaien de kauwenplaag niet tegengaan. Misschien zijn die kauwen bang voor een haai?