Pinned
جامعهای که دههها تحت ترومای جمعی و خشونت سیستماتیک بوده، نابودی سرکوبگرش رو مساوی با رهایی میبینه. اون خوشحالی، واکنش روانی به ضعیف شدن شکنجهگره، نه علاقه به جنگ. از اونطرف، چون این جامعه هنوز همدلی رو از دست نداده، قلبش برای امنیت مردم عادی و بیگناه میتپه و نگرانشونه.
