De transformatie van de monumentale voormalige Ambachtschool aan de Rijksweg in Sittard is officieel van start gegaan. Het karakteristieke gebouw wordt verbouwd tot een eigentijds appartementengebouw met in totaal 74 appartementen. Eind 2027 krijgen de eerste bewoners de sleutel van hun nieuwe thuis. Wethouder Leon Geilen, Gemeente Sittard-Geleen en Directeur-bestuurder Janine Godderij, ZOwonen, gaven het startschot voor de werkzaamheden. Met deze verbouwing wordt niet alleen nieuw leven geblazen in een historisch gebouw, maar wordt ook een belangrijke bijdrage geleverd aan de beschikbaarheid van betaalbare woningen dichtbij het centrum van de stad. Leon Geilen: “Dit is echt een bijzonder moment, dit mooie historische gebouw verdient een passend tweede leven. Dat bleek in de praktijk nog niet zo makkelijk. Na vele jaren van haalbaarheidsonderzoeken is het nu dan toch zo ver dat we hier staan voor het spreekwoordelijke startschot.”Van leren naar wonenDe Ambachtschool speelde een belangrijke rol in de beroepsvoorbereiding van jongeren uit Sittard en omgeving, en vormde de basis voor talloze carrières in de bouw, techniek en ambachtelijke beroepen. De voormalige Ambachtschool krijgt een nieuwe bestemming die recht doet aan zowel het verleden als de toekomst. Het grootste gedeelte van de 74 appartementen bestaat uit sociale huurappartementen, aangevuld met middenhuur, waardoor een toegankelijk en divers woonaanbod ontstaat.“De gemeente heeft het ons gegund om op deze plek, in dit markante gebouw, een woonconcept te ontwikkelen voor starters en jongeren uit de gemeente én andere kleine huishoudens. Wij hebben er alle vertrouwen in dat onze ketenpartner Van Wijnen deze plek gaat veranderen in een fijn thuis waar mensen met plezier samenwonen en zich kunnen ontwikkelen” aldus Janine Godderij.Een diverse mix aan toekomstige bewonersDoordat in het vernieuwde gebouw zowel sociale huur als middenhuur wordt aangeboden, ontstaat een gevarieerde mix van bewoners. Van starters en jonge professionals tot senioren: de verschillende huurprijzen maken het mogelijk dat mensen met uiteenlopende achtergronden en inkomens hier straks naast elkaar wonen. Dat versterkt niet alleen de leefbaarheid, maar draagt ook bij aan een inclusieve en toegankelijke woonomgeving dicht bij het centrum van Sittard.Loftachtige sfeer met behoud van monumentale detailsElk voormalig klaslokaal wordt omgebouwd tot een appartement, veelal met een entresol voor het slaapgedeelte. Enkele met een aparte slaapkamer. De grote raampartijen en hoge plafonds geven de woningen een lichte, ruimtelijke uitstraling die doet denken aan een moderne loft, terwijl de authentieke details van het monumentale pand behouden blijven.Duurzame toekomst voor een monumentaal pandBij de verbouwing wordt zorgvuldig omgegaan met het monumentale karakter van het gebouw. Historische details blijven behouden, terwijl het pand wordt vernieuwd met duurzame technieken die nu en in de toekomst nodig zijn.OntwikkelgebiedDeze ontwikkeling staat niet op zichzelf maar sluit aan bij het ontwikkelgebied ‘Kleine Steeg’. Tot voor kort was dit gebied een ‘stenen’ kantoor- en schoollocatie maar nu is het in ontwikkeling tot een groene woonomgeving. Een nieuwe woonwijk, met levensloopbestendige woningen, voor een mix van bewoners. De woningen worden duurzaam gebouwd, met aandacht voor klimaat en natuur. Zo komt er veel ruimte en groen tussen de gebouwen.Leon Geilen: “Met de transformatie van de Ambachtsschool door ZOwonen komen er nu ook een flink aantal sociale huurwoningen en ook middenhuur woningen bij in dit gebied aan de rand van het centrum. Dat is goed nieuws voor woningzoekenden want door de mix van woningtypen is er aanbod voor veel verschillende doelgroepen.”
𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗯𝗲𝗹𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻150 bestuurders, beleidsmakers, denkers en doeners uit wonen, bouw, werk en onderwijs kwamen samen in Roermond. Met een 'vers' coalitieakkoord en gemeenteraadsverkiezingen op komst was het perfecte timing. Want het is nodig, nu meer dan ooit. Afgelopen maandag, 2 februari, stond in het teken van één ding: het beleid van morgen maken. En dat leverde scherpe inzichten, prikkelende gesprekken en actie op. ZO zien we het graag. Verschillende aanwezigen namen het woord. Zij zorgden voor stof tot nadenken én inspiratie. Het maakt ons vooral trots op ons werk en de regio.Jan Latten - Demograaf, zorgde voor een wake-up call voor hoe we onze samenleving ontwerpen: “𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘵 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘪𝘦 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘷𝘢𝘬𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯. 𝘡𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘱𝘢𝘳𝘵𝘯𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘻𝘶𝘭 𝘫𝘦 𝘷𝘢𝘬𝘦𝘳 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘵𝘦 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯.”Liesbeth Spies - Aedes vereniging van woningcorporaties daagde de coalitie uit om duidelijkheid te geven: “𝘔𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘰𝘯𝘦𝘯. 𝘋𝘦 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘦 𝘢𝘭𝘴 𝘴𝘦𝘤𝘵𝘰𝘳 𝘻𝘰 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯, 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘶𝘪𝘵.”Michael Theuns – Gedeputeerde, was trots op de resultaten én ambitieus:“𝘞𝘦 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘦𝘯𝘪𝘨𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘷𝘪𝘯𝘤𝘪𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘤𝘵𝘶𝘳𝘦𝘦𝘭 𝘻𝘪𝘦𝘯: 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘵𝘢𝘵𝘪𝘦𝘢𝘧𝘴𝘱𝘳𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘸é𝘭. 𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘳𝘦𝘨𝘦𝘭𝘴 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯𝘷𝘰𝘶𝘥𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘵𝘦 𝘪𝘯𝘷𝘦𝘴𝘵𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦 𝘦𝘤𝘰𝘯𝘰𝘮𝘪𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘸𝘰𝘯𝘦𝘯, 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨.”Judith Bühler – Tweede Kamerlid, pleitte voor een charme-offensief richting jongeren: “𝘉𝘦𝘩𝘰𝘶𝘥 𝘥𝘦 𝘫𝘦𝘶𝘨𝘥 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘵𝘦 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘦 𝘨𝘢𝘢𝘧 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨.”Elianne Demollin-Schneiders – Gedeputeerde, maakte ons bewust van onze bedrijvige provincie: “𝘐𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘵𝘳𝘪𝘯𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭𝘦 𝘬𝘢𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘭𝘰𝘱 𝘣𝘦𝘯𝘶𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘦𝘧𝘣𝘰𝘰𝘮 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘵𝘰𝘦𝘬𝘰𝘮𝘴𝘵. 𝘞𝘰𝘯𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘣𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘭𝘰𝘴 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘪𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘦𝘤𝘰𝘯𝘰𝘮𝘪𝘦”.En nu, samen doorpakken om Limburg een verdiende IMPULS te blijven geven. Let's go!
De Sh0p4N0p is een bijzondere kringloopwinkel in Geleen-Zuid, gevestigd in het souterrain van de Pijperflat. De inzameling van vele spullen die anderen niet meer gebruiken, nog in goede staat verkerend voor een tweede leven. Passend in deze tijd van recycling en vintage. Ik zie veel kleding, boeken, serviesgoed, speelgoed, zomaar een greep uit het geheel. En de beurzen blijven hier gesloten.Acht jaar geleden nam iemand het initiatief tot het starten van een zogenaamde weggeefwinkel, de tijd was er rijp voor. Al spoedig ontstond er uitbreiding met enkele medewerkers. Ook ZOWonen omarmde het project en stelde ruimte beschikbaar om deze ruilhandel met gesloten beurzen mogelijk te maken. De weggeefwinkel wordt inmiddels gerund door een aantal vrijwilligers en wordt langzamerhand te klein voor de hoeveelheid spullen en klanten. Bij elk bezoek aan de Sh0p4N0p mogen maximaal vier artikelen worden meegenomen.Ik word voorgesteld aan vrijwilliger Tinny, een vrouw van 43 jaar, moeder van een zoon en dochter. Gaande het gesprek word ik regelmatig stil van haar levensverhaal. Van meet af aan zat alles tegen en toch zie ik een levenslustige vrouw tegenover me, iemand die laat zien hoe je groot kunt zijn in het kleine. Benieuwd naar Tinny’s verhaal? Lees dan verder en raak geïnspireerd, net als ik.Jammer dat het nodig is, maar goed dat het er is“Zo’n acht jaar geleden woonde ik nog in de Pijperflat en zag een vrouw bezig met de schoonmaak van een stukje kelderruimte. Nieuwsgierig informeerde ik bij haar. ‘Hier komt binnenkort een weggeefwinkel’ was haar reactie, iets wat ze altijd al had willen doen. Heel spontaan vroeg ze of ik interesse had om mee te werken. Ook ik werd meteen enthousiast van dit concept, perfect passend binnen mijn mogelijkheden en beperkingen. En aangezien ik liever in mogelijkheden denk zag ik een kans om eindelijk terug te keren in de samenleving. Al jaren lijd ik aan reuma en diabetes, ben daarom lang geleden arbeidsongeschikt verklaard. Nadat ik twee jaar lang op bed had gelegen en deze vrouw mij uitnodigde in haar plannen begon mijn bloed weer te stromen. Ik vroeg me niet af of ik het aankon, ben zo snel mogelijk gaan helpen deze Sh0p4N0p samen op te bouwen. Een prachtig initiatief, maar met een dubbel gevoel. Enerzijds heb je liever niet dat een weggeefwinkel nodig is en iedereen normaal in eigen onderhoud kan voorzien. Maar dat is nu helaas niet zo en daarom is het goed dat we er zijn.Internationale cultuuruitwisselingIn de jaren van ons bestaan heb ik veel zien veranderen. Je ziet in onze winkel een deel van maatschappelijke ontwikkelingen terug. De samenleving is er niet op vooruit gegaan, kijkend naar de toegenomen armoede. Eerst waren het vooral Nederlandse mensen die binnenkwamen. Met het AZC in Spaubeek op een steenworpafstand kwam ook van daar snel beweging onze kant uit. Naarmate oorlogen en klimaatproblemen mensen op de vlucht doen slaan zien wij het aantal nationaliteiten ook hier toenemen. Te voet of per fiets weten asielzoekers ons vanuit Spaubeek te bereiken. Extra mooi om ook deze mensen een glimlach op hun gezicht te bezorgen. Je zult maar alles moeten achterlaten, op de vlucht voor geweld of onmogelijke leefomstandigheden. Ook voor mij verrijkend om met andere culturen te mogen kennismaken, ik heb er al diverse vrienden aan overgehouden. Mijn talen zijn er sindsdien flink op vooruitgegaan. Daarbij zijn enkele mensen uit Iran en Irak tot ons vrijwilligerscorps toegetreden, goed voor hun integratie.Een andere ramp waarbij we van betekenis konden zijn was de Zuid-Limburgse watersnood in de zomer van 2021. Veel getroffenen werden dakloos of verloren een deel van hun huisraad. Een half jaar later kwam de vluchtelingenstroom uit Oekraïne op gang en werd aan velen onderdak geboden in deze flats. Ook zij wisten ons snel te vinden. Het is nauwelijks nog bij te benen, in sneltreinvaart neemt de drukte toe en wordt de ruimte te klein. Toch gaat elke vrijwilliger vol passie door, je ziet de nood bij anderen en de blijdschap als je kunt helpen, ook met kleine beetjes. De verbinding van mens tot mens maakt iedereen rijker en er komt geen geld bij kijken. Hoe leuk is het dan als iemand de deur uitgaat met precies de spullen die hij of zij nodig heeft? Natuurlijk zijn we afhankelijk van wat er binnenkomt, maar onze klanten gaan zelden met lege handen de deur uit.Een moeilijke startHet leven was van meet af aan niet vriendelijk voor mij. Mijn beide ouders waren verslaafd aan drank en drugs waardoor ik al na enkele jaren uit huis werd geplaatst. Zwaar mishandeld en onderkoeld belandde ik eerst drie maanden in het ziekenhuis. Het vervolg bestond uit jarenlang wonen in internaten en pleeggezinnen, van Kerkrade tot Hoorn tot Venlo. Steeds opnieuw aarden en wennen. Troost boden mijn lieve pleegouders waar ik elke vakantie en vele weekends kon doorbrengen. Zij hebben me een deel van mijn verloren jeugd teruggegeven, veel liefde, zorg en aandacht vooral. Door hen voelde ik mij gezien. Jammer dat hun huwelijk op late leeftijd alsnog is misgegaan – ze scheidden na hun zeventigste – waardoor het moeilijker werd om met beiden een goede band te onderhouden. Gelukkig waren zij er voor mij toen dit het hardst nodig was, al duurde het even voordat ik me durfde open te stellen. Niet zo gek na alles wat ik tot dan toe had meegemaakt natuurlijk. Je kunt geen heel verleden wegpoetsen, dat draag je met je mee. Een beetje zelfbescherming is heel logisch en begrijpelijk. Maar wat misschien bij velen verkeerd zou uitpakken heeft deze geschiedenis er bij mij voor gezorgd dat ik het vooral anders wilde doen. ‘Ik wil niet zo worden als zij’ was de overheersende drijfveer bij de herinnering aan mijn biologische ouders. Nog meer liefhebbende oudersOp mijn negentiende ontmoette ik de man met wie ik trouwde en kinderen kreeg. Eerst een zoon, toen een dochter. Met hem kreeg ik zijn ouders erbij, ook hele fijne mensen die mij in hun armen sloten en nog een stukje opvoeding meegaven als het ware. Ook nadat mijn huwelijk stukliep bleven zij in het leven van mij en hun kleinkinderen, spelen daarin een zeer liefdevolle rol, tot op de dag van vandaag. Dit maakt mij dankbaar. Kinderen hebben een vader en een moeder nodig, maar het is niet zo, dus maken we er samen opnieuw het beste van. Mijn ex-schoonouders zijn eigenlijk mijn nieuwe ouders geworden, hebben me opgevangen en gesteund waar het nodig was, zeker in de opvoeding van de kinderen. Ook fijn dat hiermee mijn kinderen toch iets meekrijgen vanuit de kant van hun vader. We zien elkaar nog wekelijks, opa en oma kiezen er immers niet voor dat hun kind gaat scheiden. Sowieso doe je dit nooit voor je plezier en ook al is een scheiding onontkoombaar en loopt de verdeling soepel, het is niet waarom je een relatie en een gezin begint. Ondanks mijn gezondheidsproblemen is het me samen met deze opa en oma gelukt om de kinderen een mooie jeugd te bezorgen. Het gaat met beide kinderen heel goed, ik heb er zelfs al een leuke schoondochter bij. Blijf je slachtoffer?Met mijn ziektes heb ik leren leven. Dat dit mijn leven voor een deel bepaalt daar kan ik niet omheen. Maar ik ben méér dan dat, wil niet blijven steken in slachtofferschap. Nadat ik twee nieuwe knieën heb gekregen kan ik weer aardig lopen, waardoor mijn mobiliteit is toegenomen. Elk pluspuntje beschouw ik als winst en wil ik benutten om mee te draaien in de samenleving. Mijn werk bij de Sh0p4N0p heeft me daarbij enorm geholpen. Ik ben weer van waarde voor anderen. Er is een nieuw zaadje geplant en naarmate dit steeds opnieuw gevoed wordt met positieve energie voel ik mezelf groeien als mens. Ik heb hier prachtige vriendschappen kunnen sluiten met zowel collega’s als klanten. Mensen komen bij ons binnen voor spullen, maar intussen gebeurt er veel meer dan alleen dat. Wij bieden ook een luisterend oor en die noodzakelijke knuffel, proberen op gelijkwaardig niveau te helpen. Tegenwoordig wordt veel professionele hulp gezocht bij allerlei maatschappelijke problemen, ook bij eenzaamheid. De wachtlijsten groeien maar door, terwijl ik denk en zie dat mensen onderling zoveel voor elkaar kunnen betekenen. Een beetje vriendelijkheid kost toch niets? Gewoon even vragen hoe het met iemand gaat en luisteren naar het antwoord, is dat nou zo moeilijk? Dan ga je als mens zo anders verder met je dag en straalt dit ook weer af op anderen. Uit dankbaarheid brengen mensen vaker eten naar ons toe, of een zelfgemaakt schilderij. Ook voor mij en mijn collega’s zo waardevol om aan het eind blij naar huis te gaan. Dit gevoel neem ik mee in alles wat ik doe. En zo ontstaat vanuit iets kleins steeds iets groters, dat is toch wat we voor elkaar kunnen betekenen? Ziek of gezond, arm of rijk, de erkenning van mens tot mens is voor iedereen belangrijk en vormt de sleutel tot verbinding, mentale kracht en vermindering van eenzaamheid.Zaaien en oogstenWat je zaait zul je oogsten, daarvan ben ik overtuigd. Misschien niet altijd op de directe manier, maar een goed gebaar komt bij je terug. Neem alleen al het gevoel over jezelf, de energie die daaruit voortvloeit. Sinds de Sh0p4N0p heb ik het gevoel dat ik er weer toe doe en dit is allemaal mogelijk gemaakt door die ene persoon die dit idee gelanceerd heeft. Zij plantte het zaadje, ik hielp mee aan de groei en samen met anderen maakten we er een vruchtbare tuin van. Tijdens corona zakte de moed wel regelmatig in onze schoenen. We moesten sowieso een tijdlang sluiten, maar gingen achter de schermen toch door. Je zou het illegaal kunnen noemen, maar wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. Als een persoon geen schoenen heeft en ik kan die bieden, moet je dan ‘nee’ verkopen omdat de zaak gesloten is? Natuurlijk namen we de regels in acht, gepaste afstand en dergelijke, maar regels zijn er ook om te omzeilen als de nood aan de man is. Inmiddels is onze klandizie gegroeid van twintig mensen naar ruim tweehonderd per dag. Een teken aan de wand dat zowel voedselbanken als weggeefwinkels niet meer zijn weg te denken uit onze samenleving.Mijn toekomstdroomHet liefst zou ik meer weggeefwinkels willen openen. Een soort estafette van inspiratie en ideeën, een stukje geluk. Overal is armoede en nood. En natuurlijk zou dat niet zo moeten zijn, wat ik eerder al aangaf, maar je kunt wel blijven klagen en overal tegenaan schoppen, het helpt voorlopig niet om je nu beter te voelen. Hoe meer ik thuis zit en lees over problemen bij mensen, des te meer kriebelt het bij mij om er iets mee te doen. Volgens mij bestaat er geen mooier werk dan wat ik nu doe en past dit perfect bij mijn leefsituatie. Ik kan helemaal zijn wie ik ben, met mijn beperkingen en vooral mogelijkheden.Nu ik momenteel weer een aantal weken ziek ben hoef ik geen schijn op te houden of verantwoording af te leggen. En zo fijn, al die lieve berichtjes die mij bereiken, mensen die me missen, dat doet wat met me. Mijn ziekte geneest er niet door, maar het werkt wel helend voor mijn ziel. Vertroostend vooral. Al mijn collega’s mankeren iets, dat schept een bepaalde band. Iedereen voelt zich verantwoordelijk voor de zaak en voor elkaar. Tijdens ziekte nemen anderen het gewoon van je over en kan ik het even loslaten. Ware vriendschapIn nood leer je je vrienden kennen. Een cliché dat ik echt heb ondervonden. Door mijn ziekte ben ik mensen kwijtgeraakt. Er was een tijd dat ik zeven keer per jaar in het ziekenhuis lag, met ontstekingswaarden van 360, echt heel veel. Toch kreeg ik een keer te horen dat iemand niet in mijn ziekte geloofde. Helemaal perplex was ik, niet in staat om te reageren. Je kunt wel proberen een beschadigde vriendschap te behouden, maar voelt diep van binnen dat het niet meer werkt.Gelukkig zijn de meeste vrienden in mijn leven gebleven. Ook samen met elkaars kinderen doen we leuke dingen. Het hoeft geen handvol vrienden te zijn, kwaliteit boven kwantiteit voor mij. Ik weet nu wie mijn ware vrienden zijn en die koester ik. Weg met die berenBij alles waar je aan begint kun je beren op de weg zien. Maar zolang die beren jouw zicht blijven versperren kom je geen stap vooruit. Jaag ze weg, die beren, heel ver, of ga eromheen, eroverheen, maakt niet uit, maar doe iets. Het leven is al zo kort en heeft zoveel moois. Hoor wie het zegt. Alleen al dat zonnetje van vandaag is voor mij reden om te genieten. Misschien is de zon wel mooier als je veel duisternis hebt gezien? Dat zou kunnen, maar het ligt ook aan je aard en mentaliteit, denk ik. Mijn broertjes hebben dezelfde achtergrond en staan toch anders in het leven. Ik ben heel blij dat ik dit moeilijke verleden wist om te buigen naar een gelukkig leven, ondanks mijn ziekte. Genoeg redenen om bij de pakken neer te zitten, maar kennelijk brandt er diep vanbinnen een vlam in mij die me steeds opnieuw aanzet tot leven en genieten. Kniezend in een hoekje blijven zitten past niet bij mij. En die beren op de weg al helemaal niet. Als je die alleen maar ziet en geen oog hebt voor de weg dan ben je pas echt te beklagen.Boeddha in mijn levenWeet je, ik zou het liefst de hele wereld redden, maar ben realistisch genoeg om te weten dat dit een onmogelijk streven is. Je kunt niet iedereen helpen, maar als ieder mens elke dag een mooi gebaar maakt naar een ander en elkaar steunt in nood dan is er al zoveel gewonnen. Het hoeft allemaal niet zo groot of met heel veel geld. Ik denk dat steeds meer mensen in deze tijd op zoek zijn naar iets anders, wat boven materie uitstijgt. Natuurlijk hebben mensen spullen nodig, een dak boven hun hoofd en voldoende geld om van te leven. Uit die behoefte is ook de Sh0p4N0p ontstaan. Maar wat mij betreft zit daar een grens aan en zit geluk niet in het vergaren van steeds meer dingen. Geloof me, het gevoel wat ik ervaar als ik kan geven en anderen laten delen in geluk is geen verlies, maar pure winst. Delen is vermenigvuldigen. Mijn grote inspiratiebron is de Boeddha. Ik ben een van zijn aanhangers, een steun en toeverlaat in alles wat tegenzit in mijn leven. Geen idee of je eerst zelf door zware tijden moet gaan om hierbij uit te komen, maar wellicht kan het geen kwaad om te ontdekken wat werkelijk van waarde is. Die arm om je heen, een oprechte glimlach, de kleine dingen van het leven die iedereen groter kunnen maken.De laatste tijd bereiken mij geruchten over plannen voor een hele winkelstraat 4Nop. Daar is uiteraard meer fysieke ruimte voor nodig, maar gezien het bereikte tot nu toe zie ik ook dát op termijn gerealiseerd worden. Denk aan een winkel voor kledingherstel, reparatie van gereedschap en hulp bij digitale problemen. Alles bij elkaar onder één dak, zodat mensen niet voor alles naar een aparte locatie moeten. Bovendien handig en efficiënt om vrijwilligers uit te wisselen bij ziekte of drukte. Deze gedachte geeft mij nieuwe energie. De diverse instanties zijn inmiddels bekend met ons, het is een kwestie van geduld om ook deze droom tot werkelijkheid te maken.”
De transformatie van de monumentale voormalige Ambachtschool aan de Rijksweg in Sittard is officieel van start gegaan. Het karakteristieke gebouw wordt verbouwd tot een eigentijds appartementengebouw met in totaal 74 appartementen. Eind 2027 krijgen de eerste bewoners de sleutel van hun nieuwe thuis. Wethouder Leon Geilen, Gemeente Sittard-Geleen en Directeur-bestuurder Janine Godderij, ZOwonen, gaven het startschot voor de werkzaamheden. Met deze verbouwing wordt niet alleen nieuw leven geblazen in een historisch gebouw, maar wordt ook een belangrijke bijdrage geleverd aan de beschikbaarheid van betaalbare woningen dichtbij het centrum van de stad. Leon Geilen: “Dit is echt een bijzonder moment, dit mooie historische gebouw verdient een passend tweede leven. Dat bleek in de praktijk nog niet zo makkelijk. Na vele jaren van haalbaarheidsonderzoeken is het nu dan toch zo ver dat we hier staan voor het spreekwoordelijke startschot.”Van leren naar wonenDe Ambachtschool speelde een belangrijke rol in de beroepsvoorbereiding van jongeren uit Sittard en omgeving, en vormde de basis voor talloze carrières in de bouw, techniek en ambachtelijke beroepen. De voormalige Ambachtschool krijgt een nieuwe bestemming die recht doet aan zowel het verleden als de toekomst. Het grootste gedeelte van de 74 appartementen bestaat uit sociale huurappartementen, aangevuld met middenhuur, waardoor een toegankelijk en divers woonaanbod ontstaat.“De gemeente heeft het ons gegund om op deze plek, in dit markante gebouw, een woonconcept te ontwikkelen voor starters en jongeren uit de gemeente én andere kleine huishoudens. Wij hebben er alle vertrouwen in dat onze ketenpartner Van Wijnen deze plek gaat veranderen in een fijn thuis waar mensen met plezier samenwonen en zich kunnen ontwikkelen” aldus Janine Godderij.Een diverse mix aan toekomstige bewonersDoordat in het vernieuwde gebouw zowel sociale huur als middenhuur wordt aangeboden, ontstaat een gevarieerde mix van bewoners. Van starters en jonge professionals tot senioren: de verschillende huurprijzen maken het mogelijk dat mensen met uiteenlopende achtergronden en inkomens hier straks naast elkaar wonen. Dat versterkt niet alleen de leefbaarheid, maar draagt ook bij aan een inclusieve en toegankelijke woonomgeving dicht bij het centrum van Sittard.Loftachtige sfeer met behoud van monumentale detailsElk voormalig klaslokaal wordt omgebouwd tot een appartement, veelal met een entresol voor het slaapgedeelte. Enkele met een aparte slaapkamer. De grote raampartijen en hoge plafonds geven de woningen een lichte, ruimtelijke uitstraling die doet denken aan een moderne loft, terwijl de authentieke details van het monumentale pand behouden blijven.Duurzame toekomst voor een monumentaal pandBij de verbouwing wordt zorgvuldig omgegaan met het monumentale karakter van het gebouw. Historische details blijven behouden, terwijl het pand wordt vernieuwd met duurzame technieken die nu en in de toekomst nodig zijn.OntwikkelgebiedDeze ontwikkeling staat niet op zichzelf maar sluit aan bij het ontwikkelgebied ‘Kleine Steeg’. Tot voor kort was dit gebied een ‘stenen’ kantoor- en schoollocatie maar nu is het in ontwikkeling tot een groene woonomgeving. Een nieuwe woonwijk, met levensloopbestendige woningen, voor een mix van bewoners. De woningen worden duurzaam gebouwd, met aandacht voor klimaat en natuur. Zo komt er veel ruimte en groen tussen de gebouwen.Leon Geilen: “Met de transformatie van de Ambachtsschool door ZOwonen komen er nu ook een flink aantal sociale huurwoningen en ook middenhuur woningen bij in dit gebied aan de rand van het centrum. Dat is goed nieuws voor woningzoekenden want door de mix van woningtypen is er aanbod voor veel verschillende doelgroepen.”
𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗯𝗲𝗹𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻150 bestuurders, beleidsmakers, denkers en doeners uit wonen, bouw, werk en onderwijs kwamen samen in Roermond. Met een 'vers' coalitieakkoord en gemeenteraadsverkiezingen op komst was het perfecte timing. Want het is nodig, nu meer dan ooit. Afgelopen maandag, 2 februari, stond in het teken van één ding: het beleid van morgen maken. En dat leverde scherpe inzichten, prikkelende gesprekken en actie op. ZO zien we het graag. Verschillende aanwezigen namen het woord. Zij zorgden voor stof tot nadenken én inspiratie. Het maakt ons vooral trots op ons werk en de regio.Jan Latten - Demograaf, zorgde voor een wake-up call voor hoe we onze samenleving ontwerpen: “𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨 𝘨𝘳𝘰𝘦𝘪𝘵 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘪𝘦 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘦𝘥𝘴 𝘷𝘢𝘬𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯. 𝘡𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘱𝘢𝘳𝘵𝘯𝘦𝘳 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘻𝘶𝘭 𝘫𝘦 𝘷𝘢𝘬𝘦𝘳 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘢𝘢𝘳 𝘵𝘦 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯.”Liesbeth Spies - Aedes vereniging van woningcorporaties daagde de coalitie uit om duidelijkheid te geven: “𝘔𝘰𝘰𝘪𝘦 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘰𝘯𝘦𝘯. 𝘋𝘦 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘦 𝘢𝘭𝘴 𝘴𝘦𝘤𝘵𝘰𝘳 𝘻𝘰 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯, 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘶𝘪𝘵.”Michael Theuns – Gedeputeerde, was trots op de resultaten én ambitieus:“𝘞𝘦 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘦𝘯𝘪𝘨𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘷𝘪𝘯𝘤𝘪𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘤𝘵𝘶𝘳𝘦𝘦𝘭 𝘻𝘪𝘦𝘯: 𝘥𝘦 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘵𝘢𝘵𝘪𝘦𝘢𝘧𝘴𝘱𝘳𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘯𝘢𝘬𝘰𝘮𝘦𝘯 𝘬𝘢𝘯 𝘸é𝘭. 𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘳𝘦𝘨𝘦𝘭𝘴 𝘵𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯𝘷𝘰𝘶𝘥𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘵𝘦 𝘪𝘯𝘷𝘦𝘴𝘵𝘦𝘳𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦 𝘦𝘤𝘰𝘯𝘰𝘮𝘪𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘸𝘰𝘯𝘦𝘯, 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨.”Judith Bühler – Tweede Kamerlid, pleitte voor een charme-offensief richting jongeren: “𝘉𝘦𝘩𝘰𝘶𝘥 𝘥𝘦 𝘫𝘦𝘶𝘨𝘥 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘵𝘦 𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘩𝘰𝘦 𝘨𝘢𝘢𝘧 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘪𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨.”Elianne Demollin-Schneiders – Gedeputeerde, maakte ons bewust van onze bedrijvige provincie: “𝘐𝘯 𝘓𝘪𝘮𝘣𝘶𝘳𝘨 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘰𝘯𝘻𝘦 𝘵𝘳𝘪𝘯𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭𝘦 𝘬𝘢𝘯𝘴𝘦𝘯 𝘷𝘰𝘭𝘰𝘱 𝘣𝘦𝘯𝘶𝘵𝘵𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘦𝘧𝘣𝘰𝘰𝘮 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘵𝘰𝘦𝘬𝘰𝘮𝘴𝘵. 𝘞𝘰𝘯𝘦𝘯 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘣𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘭𝘰𝘴 𝘻𝘪𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘪𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘦𝘤𝘰𝘯𝘰𝘮𝘪𝘦”.En nu, samen doorpakken om Limburg een verdiende IMPULS te blijven geven. Let's go!
De Sh0p4N0p is een bijzondere kringloopwinkel in Geleen-Zuid, gevestigd in het souterrain van de Pijperflat. De inzameling van vele spullen die anderen niet meer gebruiken, nog in goede staat verkerend voor een tweede leven. Passend in deze tijd van recycling en vintage. Ik zie veel kleding, boeken, serviesgoed, speelgoed, zomaar een greep uit het geheel. En de beurzen blijven hier gesloten.Acht jaar geleden nam iemand het initiatief tot het starten van een zogenaamde weggeefwinkel, de tijd was er rijp voor. Al spoedig ontstond er uitbreiding met enkele medewerkers. Ook ZOWonen omarmde het project en stelde ruimte beschikbaar om deze ruilhandel met gesloten beurzen mogelijk te maken. De weggeefwinkel wordt inmiddels gerund door een aantal vrijwilligers en wordt langzamerhand te klein voor de hoeveelheid spullen en klanten. Bij elk bezoek aan de Sh0p4N0p mogen maximaal vier artikelen worden meegenomen.Ik word voorgesteld aan vrijwilliger Tinny, een vrouw van 43 jaar, moeder van een zoon en dochter. Gaande het gesprek word ik regelmatig stil van haar levensverhaal. Van meet af aan zat alles tegen en toch zie ik een levenslustige vrouw tegenover me, iemand die laat zien hoe je groot kunt zijn in het kleine. Benieuwd naar Tinny’s verhaal? Lees dan verder en raak geïnspireerd, net als ik.Jammer dat het nodig is, maar goed dat het er is“Zo’n acht jaar geleden woonde ik nog in de Pijperflat en zag een vrouw bezig met de schoonmaak van een stukje kelderruimte. Nieuwsgierig informeerde ik bij haar. ‘Hier komt binnenkort een weggeefwinkel’ was haar reactie, iets wat ze altijd al had willen doen. Heel spontaan vroeg ze of ik interesse had om mee te werken. Ook ik werd meteen enthousiast van dit concept, perfect passend binnen mijn mogelijkheden en beperkingen. En aangezien ik liever in mogelijkheden denk zag ik een kans om eindelijk terug te keren in de samenleving. Al jaren lijd ik aan reuma en diabetes, ben daarom lang geleden arbeidsongeschikt verklaard. Nadat ik twee jaar lang op bed had gelegen en deze vrouw mij uitnodigde in haar plannen begon mijn bloed weer te stromen. Ik vroeg me niet af of ik het aankon, ben zo snel mogelijk gaan helpen deze Sh0p4N0p samen op te bouwen. Een prachtig initiatief, maar met een dubbel gevoel. Enerzijds heb je liever niet dat een weggeefwinkel nodig is en iedereen normaal in eigen onderhoud kan voorzien. Maar dat is nu helaas niet zo en daarom is het goed dat we er zijn.Internationale cultuuruitwisselingIn de jaren van ons bestaan heb ik veel zien veranderen. Je ziet in onze winkel een deel van maatschappelijke ontwikkelingen terug. De samenleving is er niet op vooruit gegaan, kijkend naar de toegenomen armoede. Eerst waren het vooral Nederlandse mensen die binnenkwamen. Met het AZC in Spaubeek op een steenworpafstand kwam ook van daar snel beweging onze kant uit. Naarmate oorlogen en klimaatproblemen mensen op de vlucht doen slaan zien wij het aantal nationaliteiten ook hier toenemen. Te voet of per fiets weten asielzoekers ons vanuit Spaubeek te bereiken. Extra mooi om ook deze mensen een glimlach op hun gezicht te bezorgen. Je zult maar alles moeten achterlaten, op de vlucht voor geweld of onmogelijke leefomstandigheden. Ook voor mij verrijkend om met andere culturen te mogen kennismaken, ik heb er al diverse vrienden aan overgehouden. Mijn talen zijn er sindsdien flink op vooruitgegaan. Daarbij zijn enkele mensen uit Iran en Irak tot ons vrijwilligerscorps toegetreden, goed voor hun integratie.Een andere ramp waarbij we van betekenis konden zijn was de Zuid-Limburgse watersnood in de zomer van 2021. Veel getroffenen werden dakloos of verloren een deel van hun huisraad. Een half jaar later kwam de vluchtelingenstroom uit Oekraïne op gang en werd aan velen onderdak geboden in deze flats. Ook zij wisten ons snel te vinden. Het is nauwelijks nog bij te benen, in sneltreinvaart neemt de drukte toe en wordt de ruimte te klein. Toch gaat elke vrijwilliger vol passie door, je ziet de nood bij anderen en de blijdschap als je kunt helpen, ook met kleine beetjes. De verbinding van mens tot mens maakt iedereen rijker en er komt geen geld bij kijken. Hoe leuk is het dan als iemand de deur uitgaat met precies de spullen die hij of zij nodig heeft? Natuurlijk zijn we afhankelijk van wat er binnenkomt, maar onze klanten gaan zelden met lege handen de deur uit.Een moeilijke startHet leven was van meet af aan niet vriendelijk voor mij. Mijn beide ouders waren verslaafd aan drank en drugs waardoor ik al na enkele jaren uit huis werd geplaatst. Zwaar mishandeld en onderkoeld belandde ik eerst drie maanden in het ziekenhuis. Het vervolg bestond uit jarenlang wonen in internaten en pleeggezinnen, van Kerkrade tot Hoorn tot Venlo. Steeds opnieuw aarden en wennen. Troost boden mijn lieve pleegouders waar ik elke vakantie en vele weekends kon doorbrengen. Zij hebben me een deel van mijn verloren jeugd teruggegeven, veel liefde, zorg en aandacht vooral. Door hen voelde ik mij gezien. Jammer dat hun huwelijk op late leeftijd alsnog is misgegaan – ze scheidden na hun zeventigste – waardoor het moeilijker werd om met beiden een goede band te onderhouden. Gelukkig waren zij er voor mij toen dit het hardst nodig was, al duurde het even voordat ik me durfde open te stellen. Niet zo gek na alles wat ik tot dan toe had meegemaakt natuurlijk. Je kunt geen heel verleden wegpoetsen, dat draag je met je mee. Een beetje zelfbescherming is heel logisch en begrijpelijk. Maar wat misschien bij velen verkeerd zou uitpakken heeft deze geschiedenis er bij mij voor gezorgd dat ik het vooral anders wilde doen. ‘Ik wil niet zo worden als zij’ was de overheersende drijfveer bij de herinnering aan mijn biologische ouders. Nog meer liefhebbende oudersOp mijn negentiende ontmoette ik de man met wie ik trouwde en kinderen kreeg. Eerst een zoon, toen een dochter. Met hem kreeg ik zijn ouders erbij, ook hele fijne mensen die mij in hun armen sloten en nog een stukje opvoeding meegaven als het ware. Ook nadat mijn huwelijk stukliep bleven zij in het leven van mij en hun kleinkinderen, spelen daarin een zeer liefdevolle rol, tot op de dag van vandaag. Dit maakt mij dankbaar. Kinderen hebben een vader en een moeder nodig, maar het is niet zo, dus maken we er samen opnieuw het beste van. Mijn ex-schoonouders zijn eigenlijk mijn nieuwe ouders geworden, hebben me opgevangen en gesteund waar het nodig was, zeker in de opvoeding van de kinderen. Ook fijn dat hiermee mijn kinderen toch iets meekrijgen vanuit de kant van hun vader. We zien elkaar nog wekelijks, opa en oma kiezen er immers niet voor dat hun kind gaat scheiden. Sowieso doe je dit nooit voor je plezier en ook al is een scheiding onontkoombaar en loopt de verdeling soepel, het is niet waarom je een relatie en een gezin begint. Ondanks mijn gezondheidsproblemen is het me samen met deze opa en oma gelukt om de kinderen een mooie jeugd te bezorgen. Het gaat met beide kinderen heel goed, ik heb er zelfs al een leuke schoondochter bij. Blijf je slachtoffer?Met mijn ziektes heb ik leren leven. Dat dit mijn leven voor een deel bepaalt daar kan ik niet omheen. Maar ik ben méér dan dat, wil niet blijven steken in slachtofferschap. Nadat ik twee nieuwe knieën heb gekregen kan ik weer aardig lopen, waardoor mijn mobiliteit is toegenomen. Elk pluspuntje beschouw ik als winst en wil ik benutten om mee te draaien in de samenleving. Mijn werk bij de Sh0p4N0p heeft me daarbij enorm geholpen. Ik ben weer van waarde voor anderen. Er is een nieuw zaadje geplant en naarmate dit steeds opnieuw gevoed wordt met positieve energie voel ik mezelf groeien als mens. Ik heb hier prachtige vriendschappen kunnen sluiten met zowel collega’s als klanten. Mensen komen bij ons binnen voor spullen, maar intussen gebeurt er veel meer dan alleen dat. Wij bieden ook een luisterend oor en die noodzakelijke knuffel, proberen op gelijkwaardig niveau te helpen. Tegenwoordig wordt veel professionele hulp gezocht bij allerlei maatschappelijke problemen, ook bij eenzaamheid. De wachtlijsten groeien maar door, terwijl ik denk en zie dat mensen onderling zoveel voor elkaar kunnen betekenen. Een beetje vriendelijkheid kost toch niets? Gewoon even vragen hoe het met iemand gaat en luisteren naar het antwoord, is dat nou zo moeilijk? Dan ga je als mens zo anders verder met je dag en straalt dit ook weer af op anderen. Uit dankbaarheid brengen mensen vaker eten naar ons toe, of een zelfgemaakt schilderij. Ook voor mij en mijn collega’s zo waardevol om aan het eind blij naar huis te gaan. Dit gevoel neem ik mee in alles wat ik doe. En zo ontstaat vanuit iets kleins steeds iets groters, dat is toch wat we voor elkaar kunnen betekenen? Ziek of gezond, arm of rijk, de erkenning van mens tot mens is voor iedereen belangrijk en vormt de sleutel tot verbinding, mentale kracht en vermindering van eenzaamheid.Zaaien en oogstenWat je zaait zul je oogsten, daarvan ben ik overtuigd. Misschien niet altijd op de directe manier, maar een goed gebaar komt bij je terug. Neem alleen al het gevoel over jezelf, de energie die daaruit voortvloeit. Sinds de Sh0p4N0p heb ik het gevoel dat ik er weer toe doe en dit is allemaal mogelijk gemaakt door die ene persoon die dit idee gelanceerd heeft. Zij plantte het zaadje, ik hielp mee aan de groei en samen met anderen maakten we er een vruchtbare tuin van. Tijdens corona zakte de moed wel regelmatig in onze schoenen. We moesten sowieso een tijdlang sluiten, maar gingen achter de schermen toch door. Je zou het illegaal kunnen noemen, maar wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. Als een persoon geen schoenen heeft en ik kan die bieden, moet je dan ‘nee’ verkopen omdat de zaak gesloten is? Natuurlijk namen we de regels in acht, gepaste afstand en dergelijke, maar regels zijn er ook om te omzeilen als de nood aan de man is. Inmiddels is onze klandizie gegroeid van twintig mensen naar ruim tweehonderd per dag. Een teken aan de wand dat zowel voedselbanken als weggeefwinkels niet meer zijn weg te denken uit onze samenleving.Mijn toekomstdroomHet liefst zou ik meer weggeefwinkels willen openen. Een soort estafette van inspiratie en ideeën, een stukje geluk. Overal is armoede en nood. En natuurlijk zou dat niet zo moeten zijn, wat ik eerder al aangaf, maar je kunt wel blijven klagen en overal tegenaan schoppen, het helpt voorlopig niet om je nu beter te voelen. Hoe meer ik thuis zit en lees over problemen bij mensen, des te meer kriebelt het bij mij om er iets mee te doen. Volgens mij bestaat er geen mooier werk dan wat ik nu doe en past dit perfect bij mijn leefsituatie. Ik kan helemaal zijn wie ik ben, met mijn beperkingen en vooral mogelijkheden.Nu ik momenteel weer een aantal weken ziek ben hoef ik geen schijn op te houden of verantwoording af te leggen. En zo fijn, al die lieve berichtjes die mij bereiken, mensen die me missen, dat doet wat met me. Mijn ziekte geneest er niet door, maar het werkt wel helend voor mijn ziel. Vertroostend vooral. Al mijn collega’s mankeren iets, dat schept een bepaalde band. Iedereen voelt zich verantwoordelijk voor de zaak en voor elkaar. Tijdens ziekte nemen anderen het gewoon van je over en kan ik het even loslaten. Ware vriendschapIn nood leer je je vrienden kennen. Een cliché dat ik echt heb ondervonden. Door mijn ziekte ben ik mensen kwijtgeraakt. Er was een tijd dat ik zeven keer per jaar in het ziekenhuis lag, met ontstekingswaarden van 360, echt heel veel. Toch kreeg ik een keer te horen dat iemand niet in mijn ziekte geloofde. Helemaal perplex was ik, niet in staat om te reageren. Je kunt wel proberen een beschadigde vriendschap te behouden, maar voelt diep van binnen dat het niet meer werkt.Gelukkig zijn de meeste vrienden in mijn leven gebleven. Ook samen met elkaars kinderen doen we leuke dingen. Het hoeft geen handvol vrienden te zijn, kwaliteit boven kwantiteit voor mij. Ik weet nu wie mijn ware vrienden zijn en die koester ik. Weg met die berenBij alles waar je aan begint kun je beren op de weg zien. Maar zolang die beren jouw zicht blijven versperren kom je geen stap vooruit. Jaag ze weg, die beren, heel ver, of ga eromheen, eroverheen, maakt niet uit, maar doe iets. Het leven is al zo kort en heeft zoveel moois. Hoor wie het zegt. Alleen al dat zonnetje van vandaag is voor mij reden om te genieten. Misschien is de zon wel mooier als je veel duisternis hebt gezien? Dat zou kunnen, maar het ligt ook aan je aard en mentaliteit, denk ik. Mijn broertjes hebben dezelfde achtergrond en staan toch anders in het leven. Ik ben heel blij dat ik dit moeilijke verleden wist om te buigen naar een gelukkig leven, ondanks mijn ziekte. Genoeg redenen om bij de pakken neer te zitten, maar kennelijk brandt er diep vanbinnen een vlam in mij die me steeds opnieuw aanzet tot leven en genieten. Kniezend in een hoekje blijven zitten past niet bij mij. En die beren op de weg al helemaal niet. Als je die alleen maar ziet en geen oog hebt voor de weg dan ben je pas echt te beklagen.Boeddha in mijn levenWeet je, ik zou het liefst de hele wereld redden, maar ben realistisch genoeg om te weten dat dit een onmogelijk streven is. Je kunt niet iedereen helpen, maar als ieder mens elke dag een mooi gebaar maakt naar een ander en elkaar steunt in nood dan is er al zoveel gewonnen. Het hoeft allemaal niet zo groot of met heel veel geld. Ik denk dat steeds meer mensen in deze tijd op zoek zijn naar iets anders, wat boven materie uitstijgt. Natuurlijk hebben mensen spullen nodig, een dak boven hun hoofd en voldoende geld om van te leven. Uit die behoefte is ook de Sh0p4N0p ontstaan. Maar wat mij betreft zit daar een grens aan en zit geluk niet in het vergaren van steeds meer dingen. Geloof me, het gevoel wat ik ervaar als ik kan geven en anderen laten delen in geluk is geen verlies, maar pure winst. Delen is vermenigvuldigen. Mijn grote inspiratiebron is de Boeddha. Ik ben een van zijn aanhangers, een steun en toeverlaat in alles wat tegenzit in mijn leven. Geen idee of je eerst zelf door zware tijden moet gaan om hierbij uit te komen, maar wellicht kan het geen kwaad om te ontdekken wat werkelijk van waarde is. Die arm om je heen, een oprechte glimlach, de kleine dingen van het leven die iedereen groter kunnen maken.De laatste tijd bereiken mij geruchten over plannen voor een hele winkelstraat 4Nop. Daar is uiteraard meer fysieke ruimte voor nodig, maar gezien het bereikte tot nu toe zie ik ook dát op termijn gerealiseerd worden. Denk aan een winkel voor kledingherstel, reparatie van gereedschap en hulp bij digitale problemen. Alles bij elkaar onder één dak, zodat mensen niet voor alles naar een aparte locatie moeten. Bovendien handig en efficiënt om vrijwilligers uit te wisselen bij ziekte of drukte. Deze gedachte geeft mij nieuwe energie. De diverse instanties zijn inmiddels bekend met ons, het is een kwestie van geduld om ook deze droom tot werkelijkheid te maken.”
