“Dus mocht je na een minuut of vier, vijf niets meer horen, of een klap, of iets dergelijks – kijk dan even om het hoekje, als je wil?” “Ik bel dan wel 112,” zei ik.

Wat een avond. Er hing een sfeer die ik niet vaak tegenkom, misschien de laatste tijd iets vaker bij Nederlandstalige, jongere muziek. Vandaar dat we daar ook vaker heengaan dan voorheen. Er is behoefte aan vernieuwing, van taal en klank.

In de archiefruimte loopt een mannetje rond dat de meeste mensen heel ergerlijk vinden. Dat weet ik omdat ik dezelfde verwarrende frons en lijntjes rond de mond zie als bij mezelf. Hij speurt net zo lang totdat hij iemand heeft gevonden die iets verkeerd doet.

Ik lees een artikel over bell hooks, ja, in kleine letters, over een herinnering en ervaring die zij had op jonge leeftijd. Daarin spreekt ze haar moeder aan, als jong meisje, en probeert ze uit te leggen dat ze het ongepast vindt dat haar vader, die nauwelijks tegen haar sprak, het recht zou hebben haar…

Ik zag vrijdagavond een klassiek concert, Pathéthique van Tsjaikovski, met een dirigent die bijna van zijn bok af donderde in zijn enthousiasme om het orkest zoveel mogelijk te laten genieten van het samenspel.

Ze begon te lachen, schudde haar hoofd en zei dat het niets was. Maar ik zag dat het wel ‘wat’ was en vroeg door. Ze vertelde: ‘Dit ga je heel raar vinden’ …