กองทุนเฮดจ์ฟันด์ถือเป็นสินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงสูงสุด แทบทุกคนมองว่ากองทุนเฮดจ์ฟันด์มีลักษณะเก็งกำไรโดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้น สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.) อนุญาตให้เฉพาะบุคคลที่มีสินทรัพย์สุทธิสูงที่ได้รับการรับรองเท่านั้นที่สามารถลงทุนในกองทุนประเภทนี้ได้ ซึ่งทำให้กองทุนเฮดจ์ฟันด์ดูน่าสงสัยมากขึ้น

กองทุนป้องกันความเสี่ยงมีชื่อเสียงว่าเปราะบางและเป็นเช่นนั้นด้วยเหตุผลที่ดีในช่วงเวลาสั้นๆ เพียง 20 ปี ตลาดได้เห็นกองทุนเฮดจ์ฟันด์หลายกองทุนเติบโตจนมีสถานะที่โดดเด่น ก่อนที่จะพังทลายลงในภายหลัง อายุเฉลี่ยของกองทุนเฮดจ์ฟันด์อยู่ที่ 7 ปี! ซึ่งน้อยกว่าอายุเฉลี่ยของบริษัทมาก

เหตุผลที่ชัดเจนที่สุดสำหรับความล้มเหลวของกองทุนเฮดจ์ฟันด์นี้คือกองทุนเหล่านี้มีภาระหนี้สูงเกินไป อย่างไรก็ตาม งานวิจัยได้เปิดเผยเหตุผลหลายประการที่ไม่ใช่ทางการเงินเบื้องหลังความล้มเหลวของกองทุนเหล่านี้ ในบทความนี้ เราจะดูข้อบกพร่องในการดำเนินงานบางประการที่ทำให้กองทุนป้องกันความเสี่ยงล้มเหลว.

ผู้จัดการดาวเด่น

ข้อบกพร่องในการดำเนินงานที่เห็นได้ชัดที่สุดคือการมีผู้จัดการกองทุนดาวเด่น ซึ่งโดยทั่วไปแล้วคือบุคคลที่เคยทำงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลกมาก่อน และปัจจุบันเป็นหุ้นส่วนในกองทุนเฮดจ์ฟันด์ หรืออย่างน้อยก็เป็นส่วนหนึ่งของผู้บริหารระดับสูง ดังนั้น กองทุนดังกล่าวจึงไม่ใช่องค์กรที่ดึงดูดการลงทุน แต่เป็นผู้จัดการที่ดึงดูดการลงทุนเหล่านี้ ดังนั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ หากผู้จัดการลาออกจากองค์กรด้วยเหตุผลบางประการ นักลงทุนก็เช่นกัน กองทุนหลายแห่งมีการถอนเงินจำนวนมหาศาลในชั่วข้ามคืน เนื่องจากผู้จัดการดาวเด่นลาออกจากบริษัท นี่คือสาเหตุที่ทำให้กองทุนเหล่านี้จ้างผู้จัดการดาวเด่นน้อยลง พวกเขาเริ่มเรียกร้องค่าตอบแทนที่สูงขึ้นเรื่อยๆ หรือลาออก ทำให้กองทุนล้มละลาย

การตลาดที่ผิดพลาด

ธุรกิจกองทุนเฮดจ์ฟันด์มักเผชิญกับการตลาดที่ย่ำแย่ แน่นอนว่าทีมการตลาดมีเป้าหมายที่ต้องบรรลุและมีการใช้กลยุทธ์กดดันสูง แต่บ่อยครั้งที่กองทุนถูกขายให้กับนักลงทุนที่ผิดประเภท กองทุนเฮดจ์ฟันด์ก็มักเผชิญกับวัฏจักรตลาดที่ผันผวน และด้วยอิทธิพลของเงินทุนที่พวกเขาใช้ ผลกระทบของวัฏจักรเหล่านี้อาจส่งผลอย่างมากต่อกองทุนเหล่านี้

อย่างไรก็ตาม ทีมการตลาดมักสร้างภาพลวงให้นักลงทุนเห็น พวกเขาอ้างว่าได้พัฒนากลไกการติดตามความเสี่ยงบางประเภท ซึ่งสามารถให้ผลตอบแทนสูงสุดโดยมีความเสี่ยงน้อยที่สุด วิธีนี้ดึงดูดนักลงทุนกลุ่มที่ไม่เหมาะสม ซึ่งมักจะละทิ้งกองทุนทันทีที่พบสัญญาณปัญหา

กองทุนเฮดจ์ฟันด์เป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยง เหมาะสำหรับผู้ที่ยอมรับความเสี่ยงได้ การขายกองทุนให้กับผู้ที่ไม่ชอบความเสี่ยงจะทำให้เกิดการถอนเงินจำนวนมากทันทีที่กองทุนเข้าสู่ภาวะถดถอย

การดำเนินงานที่ดำเนินการไม่ดี

ในหลายกรณี บริษัททั้งหมดบริหารงานโดยอดีตผู้จัดการกองทุน บุคคลเหล่านี้มีความสามารถในการเลือกหุ้นที่เหมาะสมซึ่งจะสร้างผลตอบแทนสูงสุด อย่างไรก็ตาม กองทุนเหล่านี้ไม่เก่งในการควบคุมต้นทุนที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน นอกจากนี้ กองทุนเหล่านี้ยังไม่เก่งในการประเมินการใช้เทคโนโลยีและการปรับปรุงกระบวนการ ซึ่งนำไปสู่การลดต้นทุนและเพิ่มผลผลิต

ด้วยเหตุนี้ กองทุนเฮดจ์ฟันด์หลายแห่งจึงให้ผลตอบแทนที่ดี แต่ต้นทุนการดำเนินงานที่บริหารจัดการอย่างหลวมๆ กลับกัดกินกำไรไป กองทุนหลายแห่งตกเป็นเหยื่อของปัญหานี้อยู่แล้ว ด้วยเหตุนี้ กองทุนเฮดจ์ฟันด์ส่วนใหญ่ในปัจจุบันจึงจ้างผู้จัดการมืออาชีพมาบริหารจัดการการดำเนินงานประจำวัน กองทุนเฮดจ์ฟันด์ให้ความสำคัญกับการเลือกการลงทุนที่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับธุรกิจอื่นๆ พวกเขาจำเป็นต้องควบคุมต้นทุนให้อยู่ในระดับที่ควบคุมได้มากที่สุด

การขาดความร่วมมือ

กองทุนเฮดจ์ฟันด์หลายแห่งที่ล้มเหลวได้ค้นพบว่าความร่วมมือที่เหมาะสมอาจเป็นกุญแจสำคัญสู่ความอยู่รอด กองทุนเฮดจ์ฟันด์มักทำการตลาดโดยอิงจากมุมมอง ดังนั้น หากกองทุนเฮดจ์ฟันด์ต้องการอยู่รอดและเติบโต ก็ต้องสร้างความร่วมมือที่เหมาะสมกับนักวิเคราะห์ที่สามารถสร้างมุมมองดังกล่าวได้

นอกจากนี้ บริษัทขนาดใหญ่อย่าง JP Morgan Chase, Bank of America และ Credit Suisse มักให้ชื่อแบรนด์ของตนแก่กองทุนเหล่านี้โดยมีค่าธรรมเนียม การสร้างพันธมิตรกับบริษัทขนาดใหญ่เหล่านี้ยังช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของกองทุนอีกด้วย ปัจจัยเหล่านี้ประกอบกับผลการดำเนินงานที่สม่ำเสมอจะช่วยให้กองทุนสามารถดำเนินธุรกิจต่อไปได้ในระยะยาว

การกำหนดราคาที่แตกต่างกัน

ท้ายที่สุด กองทุนหลายแห่งใช้การกำหนดราคาแบบแตกต่างสำหรับลูกค้า โดยเรียกเก็บค่าธรรมเนียมและค่าคอมมิชชั่นชุดเดียวกับลูกค้าบางราย อย่างไรก็ตาม เมื่อลงทุนจำนวนมาก นักลงทุนจะได้รับส่วนลดจำนวนมาก

นักลงทุนรายย่อยเชื่อว่าสิ่งนี้ไม่ยุติธรรม และหลายรายจึงลาออกจากองค์กรเพราะไม่อยากให้นักลงทุนรายใหญ่ฉวยโอกาสอย่างไม่เป็นธรรม แนวคิดนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ที่เชื่อว่ายิ่งใหญ่ไม่ได้หมายความว่าดีกว่าเสมอไป โดยเสนอว่ากองทุนไม่ควรแสวงหาการลงทุนเพิ่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา เพราะอาจนำไปสู่ผลตอบแทนที่ต่ำกว่ามาตรฐานสำหรับทุกฝ่าย

ปัญหาการชดเชย

กองทุนเฮดจ์ฟันด์มักถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าจ่ายเงินเดือนพนักงานมากเกินไป อย่างไรก็ตาม เงินเดือนมหาศาลเหล่านี้ไม่ใช่ทางเลือกที่กองทุนเหล่านี้เลือก แต่กลับกลายเป็นสิ่งบังคับ หากกองทุนจ่ายเงินเดือนน้อยเกินไป พนักงานหลายคนก็ละทิ้งกองทุนเหล่านี้และเริ่มต้นธุรกิจของตนเอง ทำให้กองทุนมีเงินมากกว่าที่ควรจะเป็นในการจ่ายโบนัส

กลยุทธ์การจ่ายเงินเดือนขั้นต่ำให้กับพนักงานเพื่อเพิ่มผลตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นสูงสุดส่งผลให้กองทุนหลายแห่งต้องล้มละลาย