โลกาภิวัตน์ไปไกลเกินไปแล้วหรือ?

ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านเชื่อว่าอัตราการเติบโตของโลกาภิวัตน์ได้เร่งตัวขึ้นอย่างมากในช่วงปี พ.ศ. 1990 ถึง พ.ศ. 2007 จนวิกฤตเศรษฐกิจโลกที่เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2008 ได้เผยให้เห็นถึงข้อเสียของการบูรณาการ การเชื่อมโยง และการพึ่งพาอาศัยกันที่มากเกินไป ซึ่งหลายคนมองว่านี่เป็นผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากโลกาภิวัตน์ที่ก้าวไกลเกินไป ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะต้องมีอิสระในการตัดสินใจมากขึ้นในประเทศที่ได้รับผลกระทบ และจำเป็นต้องมีโครงสร้างทางเศรษฐกิจในระดับท้องถิ่นและระดับโลกที่น้อยลง

การเพิ่มขึ้นของการคุ้มครองทางการค้า

โดยธรรมชาติแล้ว สิ่งนี้ได้ก่อให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้จากผู้ที่ได้รับผลกระทบจากการแข่งขันจากต่างประเทศและการเคลื่อนย้ายเงินทุนอย่างกะทันหันภายหลังวิกฤต

ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงที่ว่าอุตสาหกรรมในท้องถิ่นกำลังล้มละลายเนื่องมาจากสนามแข่งขันที่บิดเบือนซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อบริษัทต่างชาติแทนที่จะเป็นบริษัทในท้องถิ่น หมายความว่าอุตสาหกรรมภายในประเทศและคนงานที่ทำงานอยู่ในอุตสาหกรรมเหล่านั้นได้รับผลกระทบ

โดยธรรมชาติแล้ว การตอบโต้ต่อโลกาภิวัตน์นั้นรุนแรงมากในประเทศเอเชียส่วนใหญ่ ยกเว้นประเทศจีน ซึ่งมีระบอบอำนาจนิยมอยู่แล้ว โดยไม่อนุญาตให้มีการประท้วงดังกล่าว และไม่มีการรายงานในสื่อ

นอกจากนี้ ยังมีหลายคนที่ชี้ให้เห็นว่าคนเพียงไม่กี่คนได้รับประโยชน์โดยเอาเปรียบคนส่วนใหญ่ และเรียกร้องให้มีการคุ้มครองมากขึ้นแก่บริษัทในท้องถิ่นและอุตสาหกรรมในท้องถิ่น ไม่ใช่เฉพาะบริษัทต่างชาติเท่านั้น

ตัวอย่างบางส่วน

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดของการเพิ่มขึ้นของนโยบายคุ้มครองทางการค้าคือการตัดสินใจของรัฐบาลสหรัฐฯ ที่จะเรียกเก็บภาษีนำเข้ายางรถยนต์จากจีนพวกเขาเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยหยุดผู้ผลิตยางในประเทศไม่ให้ต้องเลิกกิจการ รวมถึงสร้างโอกาสในการจ้างงานให้กับคนงาน ซึ่งมิฉะนั้นแล้วจะต้องถูกเลิกจ้างและลดขนาดองค์กรลง

ในเอเชีย การต่อสู้ล่าสุดเกี่ยวกับการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ (FDI) ในภาคส่วนสำคัญของเศรษฐกิจ รวมถึงการค้าปลีก ถือเป็นการบ่งชี้ถึงระดับของการต่อต้านที่โลกาภิวัตน์ก่อให้เกิดขึ้นในกลุ่มประชากรที่สำคัญ

โลกาภิวัตน์ไปทางไหน?

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าโลกาภิวัตน์จะเหี่ยวเฉาไป เนื่องจากผู้มีอำนาจทางความคิดจำนวนมากทั่วโลกมีมุมมองเชิงบวกต่อโลกาภิวัตน์ โดยพวกเขาเชื่อว่าเป็นเดิมพันที่ดีที่สุดในการต่อสู้กับการเติบโตที่ลดลงและเศรษฐกิจที่ซบเซา

นอกจากนี้ แม้จะมีการคัดค้านจากเกษตรกร เจ้าของธุรกิจรายย่อย และพ่อค้า เยาวชนที่มีการศึกษาในหลายประเทศยังคงยินดีกับโลกาภิวัตน์ เนื่องจากโอกาสที่โลกาภิวัตน์มอบให้พวกเขา และยินดีกับวิธีที่กระบวนการนี้ให้ประโยชน์แก่แรงงานที่มีทักษะและมีการศึกษาจำนวนมากในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา

คิดปิด

การค้าคุ้มครองและโลกาภิวัตน์จะต้องสมดุลกันเพื่อให้เศรษฐกิจเติบโต โดยไม่ขับไล่บริษัทต่างชาติออกไปหรือปล่อยให้บริษัทในประเทศล้มละลาย

การผสมผสานที่เหมาะสมระหว่างจำนวนการลงทุนจากต่างประเทศที่ได้รับอนุญาตและระดับการคุ้มครองที่รัฐบาลต้องขยายให้กับบริษัทในประเทศนั้น จะต้องได้รับการตัดสินใจอย่างรอบคอบโดยกลุ่มผู้กำหนดนโยบายในประเทศต่างๆ ที่กำลังเผชิญกับการประท้วง

สรุปแล้วมันเป็นกรณีที่แน่นอนแล้วว่า ทั้งโลกาภิวัตน์และการคุ้มครองทางการค้าไม่ใช่คำตอบ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีแนวทางที่ค่อยเป็นค่อยไปในการจัดการกับปรากฏการณ์เหล่านี้