Kan een universeel basisinkomen de wereld veranderen voor de arme Indiase bevolking?

Onlangs verschenen er berichten in de Indiase media dat de Indiase regering serieus overweegt om een ​​gegarandeerd minimuminkomen in te voeren voor haar behoeftige burgers en werklozen.

Gecombineerd met de andere 'populistische' cadeautjes zoals kwijtschelding van landbouwleningen en andere vormen van uitkeringen en sociale voorzieningen, lijkt het idee van een universeel basisinkomen (UBI) misschien een andere vorm van 'competitief populisme', waarbij politieke partijen met elkaar concurreren en elkaar overtreffen in het verstrekken van zoetigheden aan de bevolking.

Voordat we het voorstel voor een basisinkomen verwerpen, is het echter de moeite waard om de voor- en nadelen te onderzoeken en de argumenten voor en tegen het basisinkomen te analyseren.

In een land als India, waar miljoenen mensen geen formele baan hebben en waar miljoenen jongeren de arbeidsmarkt betreden, is het logisch dat de overheid een basisinkomen invoert. Dit kan dienen als wondermiddel voor het aanhoudende probleem van het gebrek aan banen en kan bovendien dienen als beleid en sociaal experiment om massale onrust te voorkomen.

Wanneer men het patroon achter de vele massaprotesten in het land in het recente verleden blootlegt, is de rode draad die ze met elkaar verbindt de jeugd die gewelddadig wordt vanwege een gebrek aan werkgelegenheid.

Aldus UBI kan inderdaad de game changer zijn en het beleid dat de Indiase premier en zijn partij en coalitie kan helpen om de macht te behouden bij de komende algemene verkiezingen..

Er zijn zelfs al insinuaties dat het voorstel voor een basisinkomen in een stroomversnelling is geraakt na de recente tegenslagen bij de verkiezingen voor de deelstaatsassemblee, waardoor de regering nerveus is geworden.

Hoe werkt een basisinkomen in de praktijk?

Hoe werkt een basisinkomen in de praktijk? In zekere zin, het is als een gegarandeerd inkomen per maand voor de werklozen en de minderbedeelden die hun levensonderhoud zouden veiligstellen bij gebrek aan een vast inkomen uit hun baan.

Bovendien is er altijd een vorm van UBI geweest, vermomd als de MNREGA of het Mahatma Gandhi National Rural Employment Guarantee Scheme, dat werklozen op het platteland betaalt om te werken in de magere maanden waarin er geen seizoensgebonden banen in de landbouw zijn.

Met andere woorden: het basisinkomen dat de huidige regering voorstelt, zou wel eens een andere variant kunnen zijn van de vele plannen die in zwang zijn om de armen te helpen.

Behalve dat het voorgestelde basisinkomen ook de stedelijke armen en werklozen zou dekken, wat een keerpunt zou kunnen zijn, aangezien de precariatklasse, de categorie werknemers zonder formeel of zelfs gestructureerd werk, hen precair en kwetsbaar maakt voor uitbuiting, zoals de naam al aangeeft.

Er is inderdaad niets revolutionairder dan de Indiase jeugd los te weken van de vicieuze cirkel van migratie naar de stad. Op het platteland kunnen ze immers geen werk vinden en tegelijkertijd zijn hun levensomstandigheden in de steden zo slecht dat ze in een permanente valkuil terechtkomen.

Als het basisinkomen goed wordt geïmplementeerd, kan het inderdaad de oplossing zijn voor het werkloosheidsprobleem.

De argumenten tegen basisinkomen en competitief populisme

Dat gezegd hebbende, als we de gangbare economen moeten geloven, is er niets erger dan geld geven aan iemand zonder enige verwachting van werk of een baan. Daarom zou een basisinkomen (UBI) de toch al precaire financiële situatie van zowel de centrale als de deelstaatregeringen alleen maar verergeren.

Economen zoals de voormalige gouverneur van de RBI (Reserve Bank of India), Raghuram Rajan, hebben de kwijtschelding van landbouwleningen bekritiseerd als ‘onverantwoordelijk’ financieel beheer. Er bestaat echter ook een stroming die pleit voor een vorm van door de staat verstrekte hulp aan de armen en werklozen.

Wat de voor- en tegenstanders van het basisinkomen onderscheidt, is de implementatiemethode en de zeer reële dreiging van ‘lekken’ waardoor het geld niet bij de behoeftigen terechtkomt.

Dit is dan ook de reden waarom veel argumenten vóór sociale voorzieningen draaien om de vraag of de uitkeringen daadwerkelijk bij de beoogde ontvangers terechtkomen.

Om dit tegen te gaan, wijzen de voorstanders erop hoe op Aadhar gebaseerde authenticatie de bedreigingen voor een succesvolle implementatie kan omzeilen en dus, Een basisinkomen kan inderdaad een werkbare oplossing zijn voor de chronische problemen van de armen in de steden en op het platteland.

De belofte en de gevaren van UBI

Het is echter ook zo dat, bij gebrek aan wederkerigheid, het basisinkomen in India gemakkelijk kan ontaarden in een systeem waarbij volwassenen in de werkende leeftijd smekelingen worden, zonder echt doel of richting in hun leven.

Aan de andere kant is het feit dat de De Indiase economie kan niet alleen op de dienstensector vertrouwen en dat de productie en de landbouw niet verwaarloosd kunnen worden, betekent dat de automatisering de arbeiders in de voormalige arbeidersklasse overbodig maakt en de nood op de boerderij de plattelandsjeugd in armoede achterlaat, UBI zou wel eens het medicijn kunnen zijn dat de dokter voorschrijft tegen de chronische ziekte van werkloosheid en armoede.

Nu we de voor- en nadelen van het voorstel om een ​​basisinkomen in India in te voeren hebben overwogen, kunnen we stellen dat we voorzichtig moeten zijn met het idee en moeten wachten tot de details van hoe het zou moeten werken.

Conclusie

Zoals het gezegde luidt: de duivel schuilt in de details. Daarom mag een radicaal voorstel zoals het basisinkomen pas omarmd of gesteund worden als het volledige beleid ter discussie en debat is gesteld.

Concluderend kan ik zeggen dat het voor politici verleidelijk is om, nu de verkiezingen voor de deur staan, gouden bergen te beloven. Daarom moet elk populistisch voorstel grondig worden besproken voordat het in een gecodificeerde wet wordt vastgelegd.