De verwachte wanbetalingsfrequentie (EDF) is een belangrijke maatstaf om te overwegen bij het beperken van kredietrisico's. Deze wordt vaak gebruikt in veel formules om toekomstige kredietrisico's en wanbetalingspercentages te voorspellen.

De term verwachte wanbetalingsfrequentie (EDF) verwijst eigenlijk naar het KMV-model, ontwikkeld door kredietbeoordelaar Moody's. Het model wordt ook wel het KMV-model genoemd, omdat het de initialen vertegenwoordigt van de drie onderzoekers die het model hebben ontwikkeld, namelijk: Kealhofer, McQuown en VasicekIn dit artikel leggen we uit wat het verwachte wanbetalingsfrequentiemodel (EDF) is en hoe het bedrijven helpt betere beslissingen te nemen als het gaat om kredietrisicobeheer.

Wat is het verwachte standaardfrequentiemodel (EDF)?

De verwachte wanbetalingsfrequentie (EDF) is een methode om de waarschijnlijkheid te meten dat het bedrijf zijn schulden niet meer zal kunnen betalen.In dit model wordt wanbetaling feitelijk gedefinieerd als het punt waarop de marktwaarde van alle activa van de onderneming daalt tot onder de uitstaande waarde van de te betalen schulden. Dit in tegenstelling tot andere kredietrisicomodellen, waarbij de onderneming als wanbetaler wordt beschouwd als zij niet over voldoende middelen beschikt om de geplande rente- of aflossingsbetalingen te doen.

De resultaten van de verwachte standaardfrequentie (EDF)-modellen zijn tijdsspecifiek. De meest gebruikte periode in dit model is één jaar. Het is echter niet ongebruikelijk om dit model te gebruiken met een tijdshorizon van wel vijf jaar.

De componenten van het verwachte standaardfrequentiemodel (EDF)

Uit de bovenstaande definitie van het verwachte standaardfrequentiemodel (EDF) is het relatief eenvoudig om de drie componenten van het model te raden. Deze drie componenten worden hieronder toegelicht:

1. Component 1: Marktwaarde van de activa

   De huidige marktwaarde van de activa wordt geschat op basis van de marktkapitalisatie van de aandelen van de beursgenoteerde onderneming. Beurskoersen kunnen echter relatief snel variëren. Daarom wordt een gemiddelde waarde gebruikt bij het berekenen van de marktwaarde van de activa van de onderneming. Om deze reden is het Expected Default Frequency (EDF)-model het meest geschikt voor beursgenoteerde ondernemingen, aangezien het schatten van de reële marktwaarde van niet-beursgenoteerde ondernemingen een lastige opgave kan zijn en elk waarderingscijfer subjectief, bevooroordeeld en vatbaar voor discussie kan zijn.

   De onderliggende aanname van het Expected Default Frequency (EDF)-model is dat het eigen vermogen van een bedrijf kan worden gezien als een calloptie op de schuld van het bedrijf. Daarom wordt het Black-Scholes-model, een model voor het bepalen van de prijs van opties, gebruikt om de waarde van de activa van een bedrijf te bepalen met de waarde van het eigen vermogen als input.

2. Component 2: Volatiliteit in de waarde van de activa

   Het verwachte wanbetalingsfrequentiemodel (EDF) houdt niet alleen rekening met de marktwaarde van het bedrijf. Het houdt ook rekening met hoe stabiel deze marktwaarde is. Dit helpt het model om tijdelijk opgeblazen hogere waarden, die mogelijk het gevolg zijn van zeepbellen op de aandelenmarkt, te elimineren. Het idee is om een ​​beeld te krijgen van de waardering van het bedrijf op een consistente basis.

   Het verwachte wanbetalingsfrequentiemodel (EDF) gebruikt de meest basale maatstaf om de volatiliteit van de marktwaarde te bepalen. Deze maatstaf wordt de standaarddeviatie genoemd. De aanname is dat als de marktwaarde van een bedrijf zeer volatiel is, de kans groter is dat het bedrijf in gebreke blijft.

3. Component 3: Standaardpunt

   Het standaardpunt is de minimale verwachte waarde van de totale activa van een bedrijf om te voorkomen dat geplande rente- en aflossingsbetalingen worden gemist. We zien nu dat het standaardpunt feitelijk afhangt van de schuld die een bedrijf heeft.

   Het verwachte wanbetalingsfrequentiemodel (EDF) berekent het wanbetalingspunt doorgaans als de som van 100% van de kortlopende schulden en 50% van de langlopende schulden. Het percentage langlopende schulden wordt vaak door analisten aangepast. Het percentage kortlopende schulden blijft echter vast op 100%.

   Hoe meer schulden er zijn, hoe meer betalingen er moeten worden gedaan en dus hoe groter de kans op wanbetaling. Daarom is een standaarddefinitie van het wanbetalingspunt moeilijk, aangezien de waarde bedrijfsspecifiek is. Bovendien is de verwachte wanbetalingsfrequentie (EDF) een beetje te simplistisch. Zo wordt er bijvoorbeeld geen rekening mee gehouden dat verschillende schulden verschillende looptijden hebben. In plaats daarvan wordt ervan uitgegaan dat alle schulden tegelijkertijd aflopen!

Afstand tot standaard

Het verwachte standaardfrequentiemodel (EDF) wordt gebruikt om de zogenaamde afstand tot de standaardfrequentie te berekenenDit is een populaire ratio waarvan bekend is dat deze de kans op wanbetaling nauwkeurig voorspelt.

De afstand tot de standaardwaarde wordt eenvoudigweg berekend door het nettovermogen van de onderneming te delen door de eigen volatiliteit. Beide waarden zijn afgeleid van marktgegevens en worden daarom beschouwd als een beter alternatief dan andere boekhoudkundige modellen.

Kortom, het verwachte wanbetalingsfrequentiemodel (EDF) is een belangrijke pijl in de koker van elke kredietanalist. Het is belangrijk om de resultaten van dit model te kennen en volledig te begrijpen voordat een beslissing wordt genomen over de beperking van het kredietrisico van een tegenpartij.