केही दशकहरूमा, व्यवसायिक एकाइको बढ्दो आकार, व्यवस्थापनबाट स्वामित्वको पृथकीकरण, बढ्दो प्रतिस्पर्धा आदि जस्ता कारकहरूले व्यावसायिक रूपमा योग्य प्रबन्धकहरूको माग बढाएको छ। प्रबन्धकको काम धेरै विशिष्टीकृत भएको छ। यी विकासहरूको परिणामस्वरूप व्यवस्थापन यस्तो चरणमा पुगेको छ जहाँ सबै कुरा व्यावसायिक रूपमा व्यवस्थापन गर्नुपर्छ।

पेशालाई त्यस्तो पेशा भनेर परिभाषित गर्न सकिन्छ जसलाई विशेष ज्ञान र गहन शैक्षिक तयारी आवश्यक पर्दछ जसमा प्रवेश प्रतिनिधि निकायद्वारा नियमन गरिन्छ। पेशाको अनिवार्य कुराहरू यस प्रकार छन्:

1. विशेष ज्ञान - एउटा पेशामा व्यवस्थित ज्ञानको समूह हुनुपर्छ जुन पेशेवरहरूको विकासको लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ। प्रत्येक पेशेवरले सिद्धान्त र प्रविधिहरूमा विशेषज्ञता प्राप्त गर्न जानाजानी प्रयास गर्नुपर्छ। त्यसैगरी, व्यवस्थापन विज्ञानमा विशेषज्ञता प्राप्त गर्न प्रबन्धकमा समर्पण र संलग्नता हुनुपर्छ।

2. औपचारिक शिक्षा तालिम - कुनै पनि पेशाको लागि शिक्षा तालिम प्रदान गर्ने संस्थान र विश्वविद्यालयहरूको संख्या धेरै छैन। निर्धारित कोर्स बिना कसैले पनि पेशा गर्न सक्दैन। शिक्षा र तालिम प्रदान गर्न धेरै व्यवस्थापन संस्थानहरू स्थापना गरिएका छन्।

   उदाहरणका लागि, एक CA ले खाताको लेखा परीक्षण गर्न सक्दैन जबसम्म उसले त्यसको लागि डिग्री वा डिप्लोमा प्राप्त गरेको हुँदैन तर कानूनद्वारा प्रबन्धकहरूको लागि न्यूनतम योग्यता र अध्ययनको पाठ्यक्रम तोकिएको हुँदैन। उदाहरणका लागि, MBA लाई प्राथमिकता दिन सकिन्छ तर आवश्यक छैन।

3. सामाजिक दायित्व - पेशा जीविकोपार्जनको स्रोत हो तर पेशाकर्मीहरू मुख्यतया समाजको सेवा गर्ने इच्छाबाट प्रेरित हुन्छन्। तिनीहरूको कार्यहरू सामाजिक मान्यता र मूल्यमान्यताहरूबाट प्रभावित हुन्छन्। त्यसैगरी, एक प्रबन्धक आफ्ना मालिकहरूप्रति मात्र नभई समाजप्रति पनि जिम्मेवार हुन्छ र त्यसैले उसले समाजलाई उचित मूल्यमा गुणस्तरीय सामानहरू उपलब्ध गराउने अपेक्षा गरिन्छ।
   

4. आचारसंहिता - कुनै पनि पेशाका सदस्यहरूले आचारसंहिताको पालना गर्नुपर्छ जसमा निश्चित नियम र विनियमहरू, इमानदारी, निष्ठा र विशेष नैतिकताका मापदण्डहरू समावेश हुन्छन्।

   प्रतिनिधि संघले आफ्ना सदस्यहरूमाझ आत्म-अनुशासन सुनिश्चित गर्न आचारसंहिता लागू गर्छ। आचारसंहिता उल्लङ्घन गर्ने कुनै पनि सदस्यलाई दण्डित गर्न सकिन्छ र उसको सदस्यता फिर्ता लिन सकिन्छ। AIMA ले प्रबन्धकहरूको लागि आचारसंहिता तोकेको छ तर यसको उल्लङ्घन गर्ने कुनै पनि प्रबन्धक विरुद्ध कानुनी कारबाही गर्ने अधिकार छैन।

5. प्रतिनिधि संघ - पेशाको नियमनको लागि, प्रतिनिधि निकायको अस्तित्व अनिवार्य छ। उदाहरणका लागि, भारतको चार्टर्ड एकाउन्टेन्ट्स संस्थानले लेखा परीक्षकहरूको लागि क्षमताको मापदण्ड स्थापना र व्यवस्थापन गर्दछ तर AIMA सँग प्रबन्धकहरूको गतिविधिहरू नियमन गर्ने कुनै वैधानिक अधिकार छैन।

माथिको छलफलबाट, यो कुरा स्पष्ट छ कि व्यवस्थापनले पेशाको धेरै आवश्यक कुराहरू पूरा गर्दछ, तैपनि यो पूर्ण पेशा होइन किनभने: -

1. यसले कुनै एक वा अर्को मापदण्डको कारणले व्यवस्थापकीय कार्यहरूमा प्रवेशलाई प्रतिबन्धित गर्दैन।
2. प्रबन्धकहरूको लागि कुनै न्यूनतम योग्यता तोकिएको छैन।
3. कुनै पनि व्यवस्थापन संघलाई विभिन्न प्रबन्धकहरूलाई अभ्यासको प्रमाणपत्र दिने अधिकार छैन।
4. सबै प्रबन्धकहरूले AIMA द्वारा बनाईएको संहिता पालना गर्नुपर्नेछ,
5. सक्षम शिक्षा र तालिम सुविधाहरू अवस्थित छैनन्।
6. प्रबन्धकहरू शेयरधारकहरू, कर्मचारीहरू र समाज जस्ता धेरै समूहहरूप्रति जिम्मेवार हुन्छन्। नियामक संहिताले उनीहरूको स्वतन्त्रतालाई कटौती गर्न सक्छ।
7. प्रबन्धकहरू केवल डिग्रीले होइन, आफ्नो कार्यसम्पादनले चिनिन्छन्।
8. व्यवसायको अन्तिम लक्ष्य नाफा बढाउनु हो, सामाजिक कल्याण होइन। त्यसैले हेम्सले ठीकै भनेका छन्, "व्यवस्थापनको नारा बन्दै गइरहेको छ - 'जसले राम्रो सेवा गर्छ, उसले सबैभन्दा बढी नाफा पनि कमाउँछ'।"