قبل از اینکه سعی کنیم دلایل عدم تعادل بین کار و زندگی را درک کنیم، باید درک کنیم که افراد مختلف چه برداشت‌هایی در مورد اولویت‌های تعادل بین کار و زندگی دارند و چگونه برای دستیابی به تعادل هماهنگ بین زندگی شخصی و زندگی کاری خود تلاش می‌کنند. دلایل عدم تعادل بین کار و زندگی می‌تواند موارد زیادی مانند ساعات کاری خسته‌کننده و طولانی، صرف وقت اضافی برای سفر، تغییرات جمعیتی با افزایش تعداد زنان (به ویژه زنان متاهل) که به بازار کار می‌پیوندند و همچنین افزایش فرصت‌ها از نظر راه‌اندازی دفتر مجازی، فرصت‌های کار از خانه و ساعات کاری انعطاف‌پذیر باشد.

تعادل بین کار و زندگی لزوماً نباید با هدف دستیابی به تعادل برابر باشد. دادن اولویت یکسان به هر مسئولیتی از طریق برنامه‌ریزی و مدیریت زمان مناسب، عملاً ممکن است غیرممکن، بی‌نتیجه و کاملاً غیرواقعی باشد. زندگی باید روان‌تر باشد و هر قدمی که برداشته می‌شود باید با توجه به مقتضیات موقعیت باشد.

حتی ترجیحات تعادل بین کار و زندگی ممکن است برای یک فرد در شرایط مختلف و در مراحل مختلف زندگی شخصی و حرفه‌ای متفاوت باشد. اولویت‌های تعادل بین کار و زندگی برای یک فرد متأهل ممکن است با زمانی که مجرد بوده است متفاوت باشد.

تازه واردها ممکن است اولویت‌های متفاوتی برای زندگی شخصی و حرفه‌ای خود داشته باشند، در حالی که کسانی که در آستانه بازنشستگی هستند ممکن است انتظارات متفاوتی از زندگی کاری داشته باشند.

اولویت‌های تعادل بین کار و زندگی برای همه ما متفاوت است و این اولویت‌ها با گذشت زمان تغییر می‌کنند. با این حال، ستون‌های اساسی تعادل بین کار و زندگی، لذت و موفقیت هستند.

دستاورد و همچنین لذت به سوال اساسی «چرا» پاسخ می‌دهند... چرا می‌خواهیم ثروتمند شویم، خانه جدیدی بخریم، نیاز به داشتن یک زندگی حرفه‌ای موفق و کسب درآمد خوب و غیره داریم؟ دستاورد به معنای هنر انجام کاری است که فرد با نشان دادن مهارت‌های خاص، تلاش زیاد و شجاعت آرزوی آن را داشته است. از سوی دیگر، لذت لزوماً به معنای همیشه شاد بودن نیست، بلکه حالت رضایت یا خشنودی، غرور و تجلیل از زندگی است یا ممکن است به سادگی به معنای یک حالت روانی خوب باشد.

موفقیت و لذت اساساً دو روی یک سکه هستند، که یکی بدون دیگری بی‌معنی خواهد بود. به همین دلیل است که افراد بسیار ثروتمند یا موفق لزوماً از زندگی خود راضی یا ناراضی نیستند. اگر کسی تلاش کند تا تعادل هماهنگی بین موفقیت و لذت برقرار کند، می‌توان به تعادل بین کار و زندگی دست یافت، که باید اولویت هر روز ما باشد.

تعادل بین کار و زندگی به خودی خود هدف نیست، بلکه فرآیندی است که در طول زمان تکامل می‌یابد. این تعادل بر این مفهوم استوار است که هم کار با حقوق و هم زندگی شخصی نباید به عنوان ترجیحات رقیب یکدیگر تلقی شوند، بلکه باید به عنوان جنبه‌های مکمل برای داشتن یک زندگی کامل در نظر گرفته شوند.

مروری بر ادبیات موضوع تعادل بین کار و زندگی

یک بررسی گسترده در ادبیات نشان می‌دهد که تعادل بین کار و زندگی تحت تأثیر طیف وسیعی از عوامل قرار دارد. طبق گفته‌های کوپلمن و همکاران، (2006) [14]، کوسِک اوزکی (1998) [15]، ابتکارات برنامه کار و زندگی مانند ساعات کاری انعطاف‌پذیر، سیاست‌های مربوط به مرخصی و حمایت‌های ارائه شده توسط سازمان‌ها برای کمک به کارمندان در انجام مسئولیت‌های مربوط به مراقبت از خانواده، بر تعادل کلی کار و زندگی کارمندان تأثیر می‌گذارد.

گروور کروکر (1995) [9]، کوسِک اوزکی (1998) [15] و لوبل کوسِک (1996) [17]در تحقیقات خود مشخص کردند که برنامه‌های زندگی کاری نه تنها به کارکنان در حفظ تعادل بین زندگی حرفه‌ای و خانوادگی‌شان کمک می‌کند، بلکه ممکن است تأثیر مستقیمی بر نگرش کارکنان، بهره‌وری کلی در محل کار، رضایت شغلی، رفتار کارکنان در محل کار داشته باشد و ممکن است با نرخ ترک خدمت/نگهداری کارکنان مرتبط باشد.

اوجالا راجادهیاکشا (۲۰۱۲) در مطالعات خود نشان داد که شرکت‌های هندی هنگام اجرای ماژول‌های برنامه زندگی کاری خود، بیشتر بر برابری جنسیتی، مراقبت از کودکان، افزایش آگاهی در مورد سلامت و مسائل مربوط به مدیریت استرس تمرکز می‌کنند. علاوه بر این، کار تحقیقاتی ردی ان کی و همکارانش (2010) [27] نشان داد که تعادل بین کار و زندگی کارمندان متأهل می‌تواند به طور مستقیم با رضایت کلی شغلی و عملکرد در محل کار مرتبط باشد.

کار تحقیقاتی بارال و بهارگاوا (2011) [3] نشان داد که شرکت‌های هندی باید نسبت به اهمیت اجرای یک برنامه‌ی کار-زندگیِ برنامه‌ریزی‌شده و یکپارچه حساس شوند. سازمان‌ها باید فرهنگی را تشویق کنند که از تعادل کار-زندگی حمایت و آن را ارتقا دهد تا تعهد و بهره‌وری کارکنان بهبود یابد. مادهوریما داس و کی‌بی آخیلش (2012) [19] در تحقیقات خود نشان دادند که تعادل کار-زندگی به متغیرهای مختلفی مانند سن، تفاوت‌های جنسیتی و پیشینه‌ی شغلی کارکنان بستگی دارد.

ریمارا والک و واسانتی سرینیواسان (2011) [28] در تحقیقات خود تأکید کردند که تعادل بین کار و زندگی تحت تأثیر شش متغیر اصلی قرار دارد:

1. تأثیر خانواده بر تصمیمات یا انتخاب‌های مرتبط با زندگی،
2. مسئولیت‌های متعددی که انتظار می‌رود یک فرد با آنها سر و کار داشته باشد،
3. هویت حرفه‌ای و درک از خود،
4. چالش‌های دستیابی به تعادل بین کار و زندگی و راهکارهایی برای مقابله با این چالش‌ها،
5. سیاست‌ها و رویه‌های سازمانی
6. حمایتی که از سوی جامعه دریافت می‌شود.

بررسی دقیق ادبیات مربوط به تعادل کار و زندگی نشان می‌دهد که تعادل کار و زندگی ارتباط قوی با حقوق و سن دارد. همچنین مشخص شد که تعادل کار و زندگی تأثیر زیادی بر تعهد کلی کارکنان نسبت به کار و رضایت شغلی آنها دارد.

ما با انجام فعالیت‌های مختلف، برای برآورده کردن نیازها و ارضای شور و اشتیاق خود سخت تلاش می‌کنیم و از آنجایی که این نیازها/خواسته‌ها نمی‌توانند برای همیشه یکسان باشند و با گذشت زمان تغییر می‌کنند، باید به صورت دوره‌ای نیازها و اشتیاق خود را ارزیابی کنیم تا مطمئن شویم که تعادل بین زندگی شخصی و کار به هم نمی‌خورد.

به طور خلاصه، می‌توانیم نتیجه بگیریم که تعادل کار و زندگی تحت تأثیر متغیرهای مختلف وابسته به هم و مرتبط با هم قرار دارد، علاوه بر این، تجزیه و تحلیل شده است که شرایط مساعد خاصی، دستیابی به تعادل بین خواسته‌های کار و زندگی را تسهیل می‌کند. ما به طور مساوی آموخته‌ایم که تعادل بین کار و زندگی تحت تأثیر تفاوت‌های ادراکی و متغیرهای مختلف دیگر قرار دارد.