بورس‌های کالایی مدرن، بازارهای مالی عظیمی هستند. حجم معاملات روزانه آنها، به طور خلاصه، به میلیاردها دلار می‌رسد.

بسیاری از مردم این را عجیب می‌دانند که کسب‌وکارهای ابتدایی مانند معدن و کشاورزی منجر به ایجاد بازارهایی شده‌اند که به بزرگی و پیشرفتگی بازارهای کالایی امروزی هستند! شرکت‌هایی که کالاهایی مانند آرد ذرت و گندم تجارت می‌کنند، به دانشگاه‌های آیوی لیگ می‌روند و فارغ‌التحصیلان برتر را با بالاترین بسته‌های حقوقی استخدام می‌کنند!

یک فرد عادی نمی‌فهمد که مبادلات کالا واقعاً چه کاری انجام می‌دهند و چگونه ارزش افزوده ایجاد می‌کنند. برای توضیح ساده‌تر، با مبادله ساده غلات و پول نقد شروع می‌کنیم و به آرامی به بازارهای مدرن امروزی خواهیم رسید.

مدل ۱: بازار لحظه‌ای

این یک روش سنتی قدیمی و خوب است که برای تجارت کالاها در سراسر جهان استفاده می‌شده است. این روش مستلزم مبادله پول نقد با کالا است. با این حال، یک مشکل وجود دارد. اولاً، کالاها به طور فزاینده‌ای فاسدشدنی هستند، به این معنی که خریداران باید در مدت زمان کوتاهی پیدا شوند.

دوم، مشکل کشف قیمت وجود دارد. برای فروشنده دشوار است که تشخیص دهد آیا با قیمت مناسب می‌فروشد یا خیر، تا زمانی که در بازار باشد و ببیند که سایر فروشندگان نیز با نرخ‌های مشابه می‌فروشند. این امر در نهایت منجر به ایجاد بازار کالاهای فیزیکی شد که به آن بازار نقدی نیز می‌گویند. به این دلیل بازار نقدی نامیده می‌شود که معاملات در لحظه تسویه می‌شوند.

مدل ۲: بازار آتی

بازار لحظه‌ای به خریدار و فروشنده کمک می‌کرد تا یکدیگر را به روشی ارزان پیدا کنند. آنها همچنین به فرآیند کشف قیمت کمک می‌کردند. با این حال، هنوز یک مشکل وجود داشت. وقتی کشاورزان محصول را کشت می‌کردند، هیچ تصوری از قیمتی که قرار بود در بازار به دست آید، نداشتند.

در صورت افزایش شدید تولید، قیمت‌ها کاهش می‌یافت و کشاورزان در نهایت ضرر می‌کردند. خریداران نیز با همین عدم قطعیت روبرو بودند. در صورت کمبود، آنها در نهایت برای همان محصول، هزینه بیشتری می‌پرداختند.

برای جلوگیری از این عدم قطعیت، کشاورزان شروع به عقد قراردادهای آتی با خریداران کردند. هر دو طرف کالاها را در تاریخ بعدی مبادله می‌کردند. با این حال، شرایط امروز توافق می‌شد! از سود و زیان‌های غیرمنتظره جلوگیری می‌شود. با این حال، قراردادهای آتی عدم قطعیت را از بین بردند و به خریداران و فروشندگان اجازه دادند تا آرامش خاطر داشته باشند.

مدل ۳: نیاز به یک طرف مقابل متمرکز

با گذشت زمان، قراردادهای آتی به روش ترجیحی معامله تبدیل شدند. با این حال، مشکلات دیگری نیز شروع به بروز کردند. به عنوان مثال، بسیاری از اوقات، طرف‌های مقابل از معامله خارج می‌شدند. بنابراین قرارداد منعقد شده بی‌ارزش می‌شد. کشاورزان یا خریداران هنگام تلاش برای خرید در بازار نقدی، شرایطی بدتر از آنچه در قرارداد توافق شده بود، دریافت می‌کردند.

این امر نیاز به یک طرف معامله متمرکز را ایجاد کرد، طرفی که هرگز از کار نیفتد. از این رو، ایده بورس متولد شد. بورس، طرف معامله مشترک همه کسب‌وکارها خواهد بود. کشاورز به بورس می‌فروشد و خریدار در یک قرارداد جداگانه از بورس خرید می‌کند. از آنجایی که بورس در شرایط عادی نمی‌تواند ورشکست شود، قراردادها تقریباً بی‌عیب و نقص هستند. به همین دلیل است که بازارهایی مانند هیئت بازرگانی شیکاگو (CBOT) و NYMEX وجود دارند.

مدل ۴: بازاریابی برای بازار

وقتی بازارها به طرف‌های مقابل متمرکز تبدیل می‌شوند، شروع به ارائه اهرم به خریداران نیز می‌کنند. آنها متوجه شدند که با دریافت درصد کمی از ارزش قرارداد از هر دو طرف به نام پول مارجین، می‌توانند اطمینان حاصل کنند که هر دو طرف از اخلاق تجارت پیروی می‌کنند.

بنابراین، صرافی‌ها شروع به علامت‌گذاری معاملات به ارزش بازار کردند. هرگونه اختلاف قیمتی باید به صورت نقدی پرداخت و دریافت می‌شد. اگر طرفین از مارجین کال‌های اعلام شده توسط صرافی پیروی نمی‌کردند، موقعیت را به طرف دیگر می‌فروختند و پول مارجین از دست می‌رفت.

استفاده از تکنیک‌های مارجین پول و مارک برای بازار بورس‌های مدرن، تضمین می‌کند که هیچ یک از طرفین نمی‌توانند از حرف خود عقب‌نشینی کنند و طرف مقابل را در موقعیت خطرناکی قرار دهند.

مدل ۵: بازار ثانویه

بورس‌های کالایی مدرن همچنین فرصت‌هایی را برای کشاورزان و همچنین خریداران فراهم می‌کنند تا در صورت تمایل، از قراردادها خارج شوند. فرض کنید آنها قراردادی برای فروش مقدار مشخصی ذرت با قیمت مشخص منعقد کرده‌اند. با این حال، بعداً یکی از طرفین می‌خواهد از آن خارج شود. آنها می‌توانند با فروش قرارداد در بورس کالا این کار را انجام دهند. از آنجایی که بورس طرف مقابل همه است، کشاورز حتی ممکن است نداند که خریدار تغییر کرده است! این امر نقدینگی نامیده می‌شود و در مورد بورس کالا بسیار ارزشمند است.

مدل ۶: نیاز به استانداردسازی

در نهایت، از آنجایی که بورس‌ها مجبور بودند قراردادهای یک طرف را در مدت کوتاهی به طرف دیگر بفروشند، نیاز به استانداردسازی این قراردادها احساس می‌شد. بورس‌های امروزی قراردادهایی ارائه می‌دهند که از نظر مقدار معامله شده، کیفیت کالاها و حتی تاریخ انقضا یکسان هستند! این استانداردسازی خریداران و فروشندگان را قادر می‌سازد تا به راحتی موقعیت‌های یکدیگر را بگیرند.

معاملات کالا با ایجاد این بورس‌ها امکان‌پذیر شده است. تا همین اواخر، استانداردهای بورس‌های مختلف مانند بورس کالای شیکاگو، هیئت بازرگانی شیکاگو و بورس NYMEX بسیار متفاوت از یکدیگر بودند. با این حال، آنها نیز استانداردهای خود را ادغام کرده‌اند و به معامله‌گران کالا در سراسر کشور، راحتی تجارت با قراردادهای قابل تعویض را داده‌اند.